21. feb, 2021

IK HEB EEN BAAN!

Vrijdags hoor ik niets terug, niet van de NTI waar ik het digitale sollicitatiegesprek heb gehad en ook niet van de oogapotheek Medsen, waar ik maandag door weer en wind naartoe ben geweest. Maar de maandag word ik gebeld, door de NTI. Ik héb een baan, en ik word per 1 maart, als er iets anders niet doorgaat, Mentor MBO. Ja ja, en nee, nee, geen baan als apothekersassistente. Maar ja, wat moet ik anders? Lekker in de bijstand gaan, want ik moet en ik zal? Kijk, ik wilde echt iets gaan doen dat ik leuk vind, en bij een aantal tests kwam het beroep apothekersassistente steeds sterk naar voren. En ja, ik vond het ook wel bij me passen.

Ik wist 1 ding zeker, ik wilde nooit en never meer, leidinggevende worden van een KCC. Ik heb een oprechte afkeer gekregen van AHT’s en KPI’s en percentages en detailrapportages. Bah! Dat je mensen al van het toilet moet gaan halen, omdat je in je schermpje ziet, dat ze al meer dan 5 minuten weg zijn. Daar heb ik altijd al een hekel aan gehad, want geen enkel beroep dat zo vreselijk op je let, dan wanneer je KCC medewerker bent. Ze zien alles wat je doet, tot op de seconde. En dat is op zich niet zo erg, als ze het maar menselijk zouden houden, maar dat doen ze niet.

Ik denk dat als elk beroep op die manier gemonitord werd, dat iedereen zou schrikken van hoeveel tijd er weg glipt bij iedereen. Alleen wordt dat nu niet geregistreerd. Dus nee, ik werd daar echt ongelukkig van. En mezelf zo geven aan een bedrijf, als ik bij de RMC heb gedaan? Nooit en nooit meer. Aan het eind wordt je vreselijk naar behandeld en lig je er gewoon uit. Wat een neppe mensen daar grotendeels. En zeker niet allemaal hoor. Maar ik snap sommige mensen gewoon niet. Heb je jarenlang leuk met elkaar gewerkt, dacht ik toch, maar dan word je gelijk ontvriend zodra je er niet meer werkt. Oh? Nou ja, raar! Wat dus niet wil zeggen, dat ik mijn best niet meer zal doen. Juist wel, dat zit gewoon in me. Maar uren en uren voor niets werken, gewoon omdat jij je verantwoordelijk voelt, terwijl je collega’s lekker de hele dag op Facebook zitten, nee, dat pik ik nooit meer.

Gelukkig heb ik er nog veel op Facebook van het KCC hoor, die zijn gelukkig wel oprecht. Het zijn ook vaak de mensen waar je juist het meeste contact mee had, die zo raar reageren. Zijn die dan al die tijd zo vreselijk nep tegen je geweest? Alleen om er zelf eventueel een keer wijzer van te kunnen worden? Dat moet wel en bah, wat naar was dat in het begin, om op te merken, hoeveel er zo in elkaar zitten. Erg verrassend ook. Maar enniewee, daar wilde ik het niet over hebben. Maar ja, zo gaat dat bij mij soms. Dan komt er spontaan iets boven en dan gooi ik dat er even uit. Het ging over waarom ik dat werk nooit meer wil doen, en dat was ondertussen wel duidelijk, geloof ik.

En dus werd het de enorm pittige opleiding, en dan ook nog even 3 jaar in 1 jaar. Ja, dat was bij tijd en wijle echt wel erg pittig. Omdat ik met veel privé verdriet zat, was het dan ook wel weer erg welkom. Het was een goeie afleiding waar ik me dan ook volledig op heb gestort. En toch slagen, ondanks Corona en een verhuizing tijdens de examens. Ik ben een doordouwer hoor, maar dat wist ik al. Alleen was er gezegd, zodra je van je opleiding af bent, dan heb je er werk in. Vaak kan je blijven bij de apotheek waar je stage loopt.  Ik wist al snel dat dit bij mijn stage apotheek niet mogelijk was. Daar was het daar té klein voor, niet druk genoeg, niet genoeg regels, zoals dat heet bij een apotheek. En ik merkte veel over hoe het in de andere apotheek toeging, waar ze mee samenwerkten, vaak ruzie en gezeur, daar had ik ook geen trek in. Voor mij zou het dus solliciteren worden. Maar dat zou juist no problem zijn, het is een krapte beroep, dus direct werk, dat was er al gezegd. Vandaar dat ik deze opleiding mocht gaan doen.

Niks krapte beroep! Er komt elke 3 maanden een kudde verse apothekersassistenten van school. En die zijn heel vaak erg jong en veel kneedbaarder dan iemand die 59 is. En daar loop ik toch wel tegenaan. Want ze zeggen allemaal wel steeds, we nemen iemand met meer ervaring maar of dat zo is? Want zeggen, we nemen iemand die jonger is liever aan, dat mag niet, want dat is leeftijdsdiscriminatie. Dus dat zeg je dan niet, dan noem je het gewoon anders. En na de zoveelste afwijzing begon ik er toch wel een klein beetje spijt van te krijgen. Hoe interessant ik het vak ook vind, hoe ik me ook een slag in de rondte heb geleerd, dat doet niet af aan het feit, dat als ik zo was gaan solliciteren 1,5 jaar geleden, dat ik dan allang weer aan de slag was geweest bij het een of andere bedrijf.

Met een beter salaris dan de WW waar ik nu in was blijven zitten. Dat weet ik wel zeker! En dan had ik niet heel die transitievergoeding op hoeven te maken om te kunnen leven. Geen idee wat ik dan had gedaan maar dat doet er niet zo toe. Want ik ben ervan overtuigd, dat ik echt wel aan de bak was gekomen. En dan had ik nu niet zo vlak voor ik de bijstand ik ga, snel snel een baan moeten vinden. Dan had die  hele bijstand niet eens in zicht gekomen! Maar ja, dat is niet wat er je gezegd werd. Ga dat nou doen, dan heb je altijd direct werk. Niet dus! Daarom ging ik me op een gegeven moment ook richten op vacatures die helemaal niets met apothekers en hun assistenten te maken heeft.

In het begin vond ik niet zo veel soeps, en ik wilde eigenlijk wel het liefste als apothekersassistente werken, maar ja, dat werkte niet. Dus ben ik een CV gaan maken voor andere vacatures, en ook mijn motivatiebrieven ben ik gaan aanpassen. Je gaat steeds meer leren en ik vond het echt leuk worden ondertussen, om een zo goed mogelijk motivatie te schrijven. Want dat is toch wel lastiger dan het lijkt. Ja, zoals ze bij het webinar ook al zeiden, je kan er zo 100 de deur uitdoen per dag, met gekopieerde motivaties. Alleen, word je dan ook aangenomen? Zelden!

Op die vernieuwde, vol zelfvertrouwen geschreven motivaties, druppelen er opeens reacties binnen. Zelfs eentje van een apotheek, die oogapotheek dus. Al is die maar voor 4 maanden, het geeft je tijd om verder te zoeken, zonder de bijstand in te gaan. Die sollicitatie via Teams was een nieuwe ervaring, maar blijkbaar gelijk ook een erg goede. Want, uiteindelijk net nadat het 12 uur is geweest die maandag na Valentijn, krijg ik een telefoontje. Ik ben aangenomen! Oh??? Echt waar??? Zo dan! Ja, ze willen snel alles regelen, ik krijg zo wat dingen toegestuurd, als ik even een akkoord daarop wil geven, dan gaan ze bij HR alles in orde maken en krijg ik nog een vragenlijst.

Ik kan dan, als dat nog lukt, 1 maart beginnen, anders wordt het 15 maart. Nou ja, oké, ook goed hoor, als ik maar kan beginnen! Ik word dan Mentor MBO, waar je gebeld gaat worden en dingen zal gaan regelen voor de MBO studenten, die bij de NTI een opleiding doen. Ja, daar heb ik uiteraard veel affiniteit mee, na mijn recente studie. En die studie, lijkt een heel klein beetje voor niets te zij geweest. In elk geval, ik ben voor veel dingen het levende bewijs; nooit te oud om te leren en hoge cijfers te halen, nooit te oud om een baan te vinden. Want dat heb ik toch maar mooi zelf gedaan. Ja, er lopen nog wat vacatures waar ik nog van ga horen, en wel 1 hele bijzondere, maar daar ga ik niet op zitten wachten. Ik heb 2 maanden proeftijd, dus ja, mocht er iets onweerstaanbaars komen, dan zit ik nog nergens aan vast. Maar dat is weer een ander verhaal. Dit verhaal eindigt want IK HEB EEN BAAN! Dan doe ik het toch niet verkeerd!