23. feb, 2021

Over overvloed gesproken...

Ja, oké, ik heb dus een baan. WOEHOE! Maar wat nog gekker is, ik heb opeens eigenlijk meer banen! Als het goed is, ben ik nu al een eind in de sollicitatie bij Woonplus, onder andere hoor. Want de banen vliegen me om mijn oren, niet normaal! Oh wat is het allemaal weer bijzonder wat er gebeurt. Voor mij bevestiging dat ik het blijkbaar echt allemaal verdiend heb, dat ik de afgelopen jaren die moeilijke beslissingen allemaal niet voor niets heb genomen. Oh mensenlief, de week ervoor werd ik eigenlijk best een beetje wanhopig. Ik heb echt naar de wereld achter de sluier geroepen, dat het wel erg krapjes werd zo hoor. Dat ik nu echt die baan snel moest krijgen omdat ik anders de bijstand in zou gaan. En oh wat een weerzin wekte dat op bij mij. Ik raakte er bijna een beetje van in paniek.

Als ik geen katten had gehad, dan had ik het zelfs niet willen hebben. Helaas, in deze maatschappij zal je geld moeten hebben. Ik ben nooit te lui geweest om ervoor te werken, hard te werken ook. Zoals ik zat, met het me rot solliciteren, en al die afwijzingen. Daar word je ook niet vrolijk van hoor. Door die veranderde toon in mijn motivaties, die werkte als een tierelier, begon er toch wat te werken. Er is alleen 1 ding waar ik me rot aan geërgerd heb. Die apotheek, waar ik door weer en wind heen was gegaan voor het gesprek, die heeft niets laten horen. Het zal verdorie je enige hoop nog zijn geweest. Zo behandel je mensen niet, punt uit. Wat een moeite zeg, om even de telefoon te pakken en te zeggen ‘sorry je bent het niet geworden’. Toch?

Het is niet netjes, dat zegt mij dus al genoeg over de mentaliteit die daar dan heerst en dan zeg ik, blij dat ik er niet die 4 maanden hoef te werken. Dan liever de bijstand nog in. Zodra ik aan het werk ben, zal ik ze mailen en dit in nette bewoordingen even duidelijk te maken. Dan kunnen ze daar nog iets van leren misschien, voor de volgende arme sukkel die ze daar niet willen hebben. Zo, dat moest ik even kwijt. Want zulke dingen vind ik niet door de beugel kunnen. Even bellen, hoe lang kan dat duren? Ja, niet leuk om te doen maar ja, iemand helemaal niets laten horen? Nee, dat kan niet. Weet je wat, ik laat lekker alles los! Ik kom overal altijd wel doorheen, hoe zwaar ook. Dan is dit toch zeker een peulenschil? Daar hoef ik niet bang voor te zijn! Zo.

Plotseling, alsof er een poort was open gegaan, kwam er van alles aan banen opeens binnen. Dus Mentor MBO had ik al geaccepteerd, bij de NTI. Bij Woonplus heb ik ook al een gesprek gehad, maar er komt nog een 2e gesprek. Er kwam een mail binnen, van een sollicitatie medewerker Natuurbegraafplaats, dat ik zeker zou worden uitgenodigd voor een gesprek, maar dat het eventjes moest wachten op de sluitingsdatum. Zo dan, wat leuk! Ook kreeg ik een uitnodiging voor gesprek in het Reinier de Graaf, oké dan. Dat is dan al baan numero 4. Dat was nog niet alles, volgens mij zijn ze het van boven nu wel een klein beetje aan het overdrijven. Ja, ik had gezegd dat ze iets moesten doen maar overdrijven is daar blijkbaar ook echt een vak.

Ik werd gebeld door een meneer van een uitzendbureau, dat ik per direct aan de slag kon als administratief medewerker. Eh, oh echt? Ja echt, want de dame van BuroWerk, die me vorige vrijdag aan de telefoon heeft gehad, was zo enthousiast over me, dat hij zelf ook enthousiast was geworden. Nou ja! Baan nummer 5 nu ondertussen? En dan, als klap op de vuurpijl werd ik benaderd door een recruiter voor een job bij de de gemeente Purmerend, als RMC trajectbegeleider, die wel iets voor mij zou zijn. Hoe dan?! Baan nummer 6? Ja ja, ho maar, ho maar. Ik moest wel lachen om dat ‘RMC’ echt, nooit meer!

Even wat verklaren. Ik had bij de NTI natuurlijk al ja gezegd, maar ik werd de vrijdag daar net voor, ook benaderd door een oud collegaatje van mij. Iemand die weet hoe hard ik altijd werk, maar ook dat ik altijd wel probeer te zorgen voor een goede sfeer en een goede grap. Zoals ik vroeger zeker altijd was, en nu absoluut ook nog ben. Ze had niet verwacht dat ik het zou willen, nu ik net mijn diploma apothekersassistente had gehaald. Vandaar dat ze me het eerst niet had willen vragen. Maar bij hen komt er een vacature vrij, en zij weet ook dat ik in mijn oude job trainingen heb gegeven over Woonstad Rotterdam, en de QM daarvan ook deed.

Nou en of ik dat deed. Ik moest, zeker in het begin dat we dit hadden, wel 40 gesprekken luisteren en beoordelen en die medewerker dan een training geven. En deze baan, waar zij nu mee kwam, is dus op de klantenservice van een woonbedrijf, precies zoiets als WSR maar dan voor Schiedam. Dus daar weet ik wel al veel van, op deze manier. Wij deden alleen buiten kantooruren de spoedmeldingen bij de RMC, maar het werk tijdens kantooruren, is nog veel leuker. Dat wist ik al wel. En dat ga ik dan ook doen, als het goed is. Ik ben vrijdags als een gek mijn motivatie gaan schrijven, en ik was er dan ook echt enthousiast over. Mijn CV erbij en hup, op de mail naar haar manager. Ik kreeg maandag een mailtje terug, dat het in goede orde ontvangen was, en dat hij er z.s.m. op zou terugkomen. Oké! Leuk!

En toen ging de telefoon, van de NTI recruiter, dat ik daar was aangenomen. Mijn grijze cellen werkten op volle kracht en ik was dan ook sowieso aangenaam verrast. Nu ben ik geen huichelaar, maar ik heb de afgelopen jaren ene grote rode lijn door al mijn lessen gekregen, en die ging over voor mezelf kiezen, dat ik dat eens moet gaan doen. En dus zei ik volmondig ja, op deze baan. Want ik wist nog niets zeker over die andere baan en je moet nooit HO roepen, voor je de brug over bent. Of de huid verkopen voor je de beer hebt geschoten. Of je oude schoenen weggooien voor je nieuwe hebt. Dan heb ik ze allemaal wel gehad geloof ik. Ze ging van alles regelen en als alles goed was kon ik 1 maart daar al beginnen bij de NTI of hooguit 15 maart. Nou ja, dat maakt ook niet meer uit. Werk is werk en dat heb ik op zeker. Dat staat al vast, maar er kan nog meer gebeuren uiteraard.

Al met al, ben ik net iets meer dan een maand aan het solliciteren. Je mag wel zeggen dat het op zich al bijzonder is, hoor ik ook van allerlei instanties om me heen. Ja, maar als je echt ècht wilt, en je stopt er al je energie en enthousiasme in, want dat laatste daar zit het hem in, dan gebeurt dat gewoon. Dat krijg je terug. En als ik dus een hele dag werk had, aan 4 sollicitaties maar dit wel 4 a 5 dagen per week zo deed, dan heb ik er behoorlijk energie ingestoken. Dat durf ik wel te zeggen. Enthousiasme en energie, een onweerstaanbare combinatie. Net zoals je een glimlach kunt horen door de telefoon, zo klinken zulke dingen ook door in een motivatie. En uiteindelijk werpt dat vruchten af. Volgend blog ga ik hierover verder, want ik ben nog lang niet klaar!