25. feb, 2021

Jobs'R'URS lijkt het wel, ik blijf maar banen aangeboden krijgen!

De baan bij de NTI heb ik op zeker in the pocket. Mooi! Omdat de baan bij Woonplus toch ook wel bijna zo goed als zeker is, vermeld ik op mijn social media niet zoveel. Ik wil de boel niet jinxen. Dinsdagochtend word ik gebeld, door de GGD Rotterdam. De man vertelt dat hij zo’n enthousiast telefoontje heeft gehad van de ontwikkelcoach van BuroWerk, de dame die ik vrijdag aan de telefoon had, die zei dat ze haar best voor een leuke baan ging doen voor me. En hij was daar zelf enthousiast van geworden, en dus kon ik beginnen als administratief medewerker vaccinatie. Daar ook al? Eh, wat leuk! Baan nummer 7! Dit is niet normaal meer!

Ik vertel hem dat ik net ben aangenomen, en dat ik nog op een ander gesprek ga ook, waar ik bijna zeker ben aangenomen. Hij feliciteert me, en vraagt of ik dit al heb doorgegeven. Nou nee, dat wil ik vrijdag na dat gesprek gaan doen. Dan weet ik in elk geval zeker, waar ik terecht ga komen. Hij zegt het wel even tegen Jose, zo heet ze, zal zeggen. Ook dat ik er zelf nog over zal mailen. Prima hoor en erg bedankt voor de geboden kans. Want je kan zeggen wat je wilt, dit is wel bizar en ik denk ook wel een beetje uniek.

Ik krijg een appje, van mijn broer, of ik hem aan de overkant van het water zie staan, voor de brug. Ik vlieg naar de huiskamer, en ja hoor, zie ik die grote witte vrachtwagen van de gemeente. Ik sta  te zwaaien als een op een onbewoond eiland gestrande schipbreukeling zou doen naar een langsvarend schip. Hij doet zijn zwaailichten aan. Krijg ik een appje, heb jij een wit met grijze duster aan? Nee oen! Dat is een vest. Ik ga nog even zwaaien en dann gaat de brug weer open en broer verdwijnt even later weer uit het zicht. Wel grappig dit. Allemaal leuke nieuwe bijkomstigheden van dit nieuwe huis!

Later belt er nog iemand van een andere GGD, Gouda, dat ik daar kan beginnen. Baan nummer 8. Ik ontvang een mail, ook weer van Rotterdam, andere functie, wel met Corona te maken, dat ik door de rondes heen ben gekomen puur op mijn CV, dat ik over 2 weken ga beginnen in een 0 uren contract. Oh ja joh? Nou nee hoor, maar erg bedankt voor baan nummer 9. Ook die middag, word ik gebeld door een recruiter, die via de Nationale vacaturebank mijn profiel had gezien. Ook dat ik niet open stond voor een baan als planner maar dat hij erg omhoog zat. Per direct beginnen en hij dacht ik waag het toch. Sorry baan nummer 10, ik  heb al een baan! Jeetje zeg, ik weet dat ik dramatisch heb gedaan, tegen mijn astrale helpers maar eh, ze pakken me wel terug zeg! Ik kom bijna niet meer bij! Hoe bedoel je er is geen werk?!

De ene meneer van de GGD die zo enthousiast was geworden, had het toch tegen Jose gezegd, want van haar kreeg ik een mail. Had ik nou werk of niet? Ik heb haar het hele verhaal maar uitgelegd, en waarom ik nog niet gemaild had. Nou ik werd me daar toch overstelpt met complimenten. Ik ben een topper, dit had ze nog nooit meegemaakt. Ik was geweldig en een voorbeeld voor haar. Ze zou mijn verhaal ook als motivatie gaan gebruiken, weet ik het allemaal. Nou ja, ik ging er zowat van blozen! Ik weet heus wel hoe ik mezelf heb ingezet. Alleen lijkt het mij, dat iemand die echt wil, dat ook zal doen. Dat is wat mij betreft niets bijzonders hoor. Wat haar betreft blijkbaar wel.

Ik ging later even lekker op de bank zitten, even naar Grey’s Anatomy kijken. Die zijn, heel actueel, ook midden in de pandemie en zo krijgen we een inkijkje hoe het er in de zorg aan toe gaat. In Amerika dan wel, maar goed, zoveel zal dat allemaal niet schelen met hier. Meredith, die ik dus al jaren volg en waar ik dol op ben, krijgt zelf Covid en is erg ziek. En in deze aflevering zie ik haar liggen en ik weet gelijk, voel het ook, dat ik er zelf ook zo bij lag. Dat ik zelf ook zo ziek was. Helemaal alleen en zonder enige hulp, eenzaam tot op het bot. Dat was heel zwaar en hoe het kwam weet ik niet, maar het zien van haar toestand raakte me diep en ik was in tranen. Ik weet dat ik een aantal keren op het randje van de dood ben geweest, toen.

Ik ben daar niet bang voor, ik wil ook alleen gaan, als het straks mijn tijd is, dat was het niet. Er zaten nog meer dingen achter. Ik heb dit hele leven echt altijd meestal alles alleen moeten doen. Maar het was gewoon een nare situatie. Als je een klein beetje helder bent, dan denk je aan de katten en hoe dat dan moet als je zou gaan en dat soort dingen. En je ziet de paniek in Moonlight’s ogen, als hij denkt dat je nu echt gaat. Want Moonlight is erg bijzonder en hij weet wat ik voel altijd. En voor hem ga ik maar die ijs washandjes om mijn polsen doen, zodat de 41 graden koorts wat kan gaan zakken, omdat ik het bloed dat door mijn slagaders stroomt, zo kan af laten koelen. Alles trekt weer aan mijn oog voorbij. Wat een televisieserie al niet kan doen. Ja, het kwam echt even binnen. Ik hou het maar op een verwerkingsmomentje.

Als ik boodschappen ga halen, en ik zie mooie tulpen staan, precies in de kleur van mijn overgordijnen, neem ik ze mee. Zo, dat heb ik wel verdiend! En al heb ik nu geen geld eigenlijk, dat komt wel weer. Vanaf volgende maand zit dat weer helemaal goed! Ik mag nu best even mezelf een klein cadeautje geven. Want die geef ik mezelf graag hoor! Alleen als je het krap hebt, dan zijn er andere prioriteiten. Ik zit niet zo op mijn geld. Toen ik echt veel had, heb ik ook veel weggegeven. Of uitgeleend, maar nooit meer terug gekregen. Dat zijn dus dingen waar ik van geleerd heb en niet meer zal doen. Maar als ik het heb, dan ben ik er gul mee. Ik heb het alleen vaker niet dan wel gehad.

Dat geeft niets want dat maakt me dan ook niets uit. Het is alleen makkelijk als je het wel hebt. Geld boeit me niet echt. Ik zal blij zijn als we het op een dag niet meer nodig zullen hebben. Die tijd komt hoor, maar dat gaat nog even duren. Maar geloof me maar, het komt ooit. In elk geval, als ik al bang was om door mijn leeftijd, wat ik een tijdje heb gedacht, geen baan meer te kunnen krijgen, heb ik nu wel bewijs gekregen van het tegendeel. Al hoop ik dat ik dat nooit meer hoef te gaan bewijzen. Aangezien ik die andere baan op het oog heb, waar ik eigenlijk het liefst zal gaan beginnen. Vandaag, als ik dit schrijf, vrijdag de 19e, ga ik daar op gesprek. Of ik het dan al gelijk hoor, of na het weekend, dat weet ik niet. Maar ik laat het dan wel uitgebreid weten op Facebook. Voor het hele verhaal, ja, dan met je wel mijn blogs lezen. En dat doe je blijkbaar! Wat een verhaal hè, heb ik weer! Volgende blog vertel ik verder!