27. feb, 2021

Over krabpalen en Duitse accentjes...

Ik merkte de laatste weken op, dat die krabpaal, die in de huiskamer voor het grote raam staat, totaal niet meer werd gebruikt. Alleen heel in het begin, toen ik de pui regelmatig open deed, toen wel. Hm. Ook raar. Alleen Aurora maakt regelmatig gebruik van het onderste bakje, omdat ze daarin kan schuilen, en ze haar niet zomaar kunnen raken, zoals in minder diepe hokjes wel. Ik denk, weet je wat, ik schuif hem een eind naar de bank. Want ik ken mijn harige gekkies wel. Die willen allemaal het liefst zo dichtbij mij als mogelijk is. Vooral in de avond, willen ze nog wel eens een argumentje hebben over wie er bij mijn benen of op schoot mag.

Ik heb dat ding nog niet verzet of Skylar zit er al op. Even later Moonlight ook weer, nu bovenop. Sun komt even poolshoogte nemen maar die heeft zijn eigen kraaiennest. Als het maar hoog is. In de avond ligt Rainiepenie er ook. Zie je wel, hij stond te ver van me af, die paal. En nu is het weer in gebruik, kwestie van 2 meter schuiven met die handel. Ik ken mijn pappenheimers wel, dat moge duidelijk zijn. Het zijn rare snuiters maar het zijn wel mijn rare snuiters en ik ken ze door en door.

In de avond, of voormiddag nog, is het net 5 uur geweest en ze gaan me hier, achter mijn bureau aan zitten gapen. De heren van de Tuxedo maffia dan. Sunshine loop heel irritant te mauwen aan de andere kant van het huis. Ik durf niet precies te zeggen wat ik nou irritanter vind. Het ontloopt elkaar niet zo heel veel. Als ze ook in de avond nog gaan zitten dwing-kijken lang voordat het snoepie tijd is, kan ik ze wel achter het behang plakken. Voor het eerst héb ik ook behang in sommige kamers. Maar dat gevaar beseffen ze nog niet!

Ondertussen word ik nog steeds volop gemaild en gebeld, door recruiters en ook bedrijven, die mijn profiel zien op, onder andere, de Nationale vacature bang of Indeed, en die me een baan aanbieden. Wat is dit in hemelsnaam? Echt hoor, overdrijven is zeker ook een vak daarboven? Niet te doen zeg. En nu maar hopen dat de 2e baan, die ik op het oog heb, die veel meer bij me past, doorgaat, anders heb ik een hoop kansen weggegooid. Al ga ik daar niet vanuit hoor, want dáár ga ik namelijk werken. En wel tot mijn pensioen. Dat is in elk geval mijn insteek nu. Daarom durf ik dat ook gewoon allemaal af te zeggen. Komt goed!

Maar daar heb ik pas op vrijdag de 19e een 1e gesprek. Het wordt je namelijk niet zomaar in de schoot geworpen. Mijn oud collega weet dan wel hoe ik ben, en hoe ik werk, maar dat zullen haar managers niet zomaar geloven. Die willen zelf de wateren wel eens testen. Die vrijdag ben ik zo nerveus, nou ja zeg, wat is dat nu weer. Dat heb ik nog geen enkele keer gehad bij een sollicitatie. Licht gespannen, oké dat misschien wel, maar zeker niet nerveus. Nou ja, misschien is dat omdat ik deze baan echt graag wil. Niet alleen ter overbrugging tot ik iets beters vind.

Het is ook nog eens redelijk vlakbij waar ik woon. Dat is ook wel prettig, met de auto dus 13 minuten, met de fiets eigenlijk nog geen kwartiertje, ben ik ondertussen achter. Daarom zal ik, als het niet al te koud is, en het niet regent, lekker de fiets pakken. Het is een lekkere route, door het park, of langs het water, dan is het 1 minuutje langer fietsen. Maar je bent er zo. Bovendien betaalt het in elk geval goed genoeg. Bij de NTI zou ik een stuk minder verdienen voor meer uren werken. Daar was ik al niet van plan om te blijven hoor, maar ja, dat ga je niet zeggen natuurlijk.

Alles beter dan de bijstand, zo dacht ik in elk geval. Ik hou niet zo van mijn handen ophouden. Ik werk er liever voor, ik vind hard werken absoluut niet erg. Dat geeft in elk geval voldoening, dat je het echt verdiend hebt. Zo zit ik in elk geval in elkaar. Het 1e gesprek was erg leuk, maar ik ga daar nooit meer vanuit. Al moet ik zeggen dat ik het gevoel heb dat dit die baan is, die ik moet hebben. Toch, je weet maar nooit en ik blijf nu voorzichtig. Mijn oud collega vindt dat onzin, die is heilig overtuigd dat ik daar kom werken. Ik word dan ook uitgenodigd voor een 2e gesprek en daar ga ik donderdag de 25e heen. Nu ik dit schrijf weet ik het dus nog niet. Als ik dit plaats dan weet ik het wel.

Aangezien ik het nu dus nog niet kan vertellen, schuif ik het door naar het volgende blog, of misschien zelfs de blog daarna. Ja, sorry hoor, het is lekker dat om de dag schrijven, maar als je altijd veel meemaakt en veel te vertellen hebt daardoor, loop je wel eens een aardig stukje voor. En, eerlijk is eerlijk, zo hou ik het wel spannend natuurlijk. En geloof me, voor mij is het ook echt wel rete spannend! Want als je echt graag iets wil, dan komt het naar je toe, als je doet alsof je het al hebt. Zo werkt the Secret namelijk een beetje en ik leer het steeds meer toe te passen. Dus ja, bedankt Universe, voor die geweldig baan, die zo goed bij me past.

Het gesprek vrijdag was erg leuk te noemen. Ik mag in elk geval voor een 2e gesprek komen op de 25e. Met de grote baas erbij. Het is alleen dan wel lastig om op de 1e te kunnen beginnen en dat wordt dan of de 8e of de 15e. Het is ook nog eens de kortste maand van het jaar heel toevallig. Tenzij het toch lukt op de 1e, dan zou dat heel fijn zijn. Want al begin ik daar later, dan wil ik niet bij de NTI gaan rondlopen op de 1e maart, alsof er niets aan de hand is. Ik, die zo’n hekel heeft aan liegen en dan zo doen? Nee hoor, dan word ik daar naar van gewoon. Dat wil ik niet eens kunnen! Die ga ik dan wel netjes afzeggen, zodra ik het weet.

De teamleider daar is van Duitse afkomst. Bij aanvang van het gesprek zei hij, dat ik misschien wel kon horen dat hij een andere achtergrond heeft. Ik zeg, met een serieus gezicht, dat ik dacht dat dit gewoon het Schiedamse accent is. Hij schiet even in de lach, herpakt zich snel en zegt lachend dat het wel Noord Schiedams is. Mijn oud collegaatje, die via teams erbij zit, digitaal dus, zie ik onder het beeldscherm schieten, ook in de lach waarschijnlijk. Zo was de toon dus al snel gezet. Ik ben in elk geval de oren van mijn hoofd gevraagd en de rest van de avond was ik out. Het had even veel energie gevraagd.

Ik was ook erg nerveus en dat is nooit prettig natuurlijk. In elk geval, hij gaf een ja, nu dus de grote bazin nog. Die weer zijn baas is. Maar dat komt over een paar dagen dus pas. Wel nog voor deze blog verschijnt maar goed, ik heb zoveel te schrijven, vandaar dat het iets achterloopt allemaal. En ik hoor ook net, dat als het een JA is donderdag de 25e, dat ik dan gewoon 1 maart begin. WOEHOE! Dat is helemaal geweldig. Wel erg snel, maar ik zit al lang genoeg nu thuis. Al is het daar ook voorlopig thuis werken, zolang de corona duurt, misschien zelfs daarna ook nog wel.

Maar voor mij is het vlakbij weer, zoals altijd met mijn scholen of werk het geval is geweest. Dat is ook echt weer hilarisch. Dat is nooit anders geweest. Ik doe dat niet bewust zo zoeken hoor, het komt altijd weer gewoon zo in mijn schoot geworpen. Ik wilde gewoon aan de slag, ik neem niet voor niets een baan aan in Leiden! Maar het Universum vindt mij lief, en wil dat ik niet zo lang hoef te reizen, nooit. Echt hoor, zo begint het ondertussen een beetje te voelen! Komt goed donderdag! Komt goed maandag ook. Komt niet eens goed, het IS goed! Het is altijd goed, omdat het altijd is, zoals het hoorde te zijn.