1. mrt, 2021

Altijd zo dichtbij, toch wel aardig!

Het is toch wat hè, als het goed is, dan ben ik dus maandag, ja dat is vandaag, begonnen in mijn nieuwe baan. Dat is ook de reden dat ik gewoon door bleef schrijven, ook al loop ik aardig voor. Want wie weet hoe moe ik ben komende tijden. Dat is, na lang thuiszitten en doen en laten wanneer je überhaupt iets wilt doen of laten, volgens mij best wel weer even inkomen. Maar ik weet ook, dat ben je zo weer gewend. Ik heb, dus nog voordat ik werd aangenomen, al gezegd dat ik de woensdag graag vrij zou willen. Dat kwam voor daar goed uit. Dat vind ik prettig, 2 dagen werken, dagje vrij en weer 2 dagen werken. Een rustpuntje door de weeks, ff je huis aan kant, boodschapjes en relaxen. En dan hup, weer even 2 dagen buffelen en dan is het weekend.

Heerlijk! En dan zaterdags alles in huis en boodschappen halen of laten brengen en de zondag is relaxen en schrijven. Ik heb daar nu al zin in, eindelijk mijn boek weer op te kunnen gaan pakken. Me bezig houden met werk, alleen op werkdagen. Het zijn 9 uur dagen, dus wel een volle werkweek. En misschien, als ik straks een paar jaar verder ben, dat ik dan lekker 3 dagen ga werken. Maar eerst weer even de droogte oplossen hier. Weer even een buffertje sparen voor noodgevallen. Het is exact de tijd om weer gewoon te gaan werken. Het is weer perfect gegaan zoals het gaan moest.

Net als dat vlakbij werk en school zitten. Volgens mij ooit al eens verteld hier, maar ja, dat durf ik niet zeker te zeggen hoor. Ik schrijf zoveel! De lagere school begon dat al. Ik woonde ernaast. Mijn moeder boven in de huiskamer, kon ik zo voor het raam zien staan. Dan ging ik altijd zwaaien, wat niet mocht van haar. Alleen het laatste jaar, verhuisden we naar de Beukelsweg, maar ja, achteraf gezien logisch. Want straat uit, brug over en kort straatje en hop, daar was de M.A.V.O. Dus daar moest ik ook dichtbij wonen natuurlijk. Ik denk hooguit 5 minuten fietsen. Ik ging ook vaak lopen maar de boeken waren wel zwaar.

Dan ging ik daarna naar de H.A.V.O. en waar zat die? Juist, op de Beukelsweg op het hoekje. Ik kon er zo naartoe struikelen. Dan een jaartje kappersschool omdat ik een kapperszaak had, waar ik boven woonde. Dan, na de scheiding, opleidingen volgen in Overschie, waar ik woonde. En dan gaan werken bij het Boumanhuis. Ook nog geen 5 minuten fietsen. Van het Boumanhuis iets anders gaan doen, dat was rijden door het hele land maar daar heb ik weer goed van leren rijden. Maar dat was ook maar heel kort. De basis was in Dordrecht en daar ben ik gaan wonen, 5 minuten verderop ja. Toen naar het buitenland verhuisd, al was dat vlakbij in België.

Daar woonde ik ook boven het café dat ik toen runde. Dat is dan alleen een kwestie van trap op of trap af. Nou, dat duurt nog geen halve minuut. En toen kwam ik terug naar Nederland. In 1e instantie bij mijn moeder mijn spullen, bij mijn broer mijn katten en daarom sliep ik bij hun. En ik vind werk er vlak achter, in de Spaanse Polder. Nog geen 8 minuten fietsen. En ik vind een huis in Spangen, de wijk aan de andere kant tegen de Spaanse Polder aan. Ik time mijn fietstocht. Nog geen 8 minuten. Nou ja. Ik bedoel maar. Naar de opleiding in het centrum, ook redelijk vlakbij. Mijn stage adres, ondanks alle buitengebieden waar dat bedrijf me ook heen wilde sturen, vind ik op nog geen 10 minuten rijden, in Vlaardingen.

En nu dit dan weer. Ik heb een baan aangenomen in Leiden, en toch kom ik in Schiedam te werken. Gisteren, zondag was dat toen, gaan fietsen met Jootje. Is het toch nog geen kwartiertje fietsen. Met de auto de hilarische 13 minuten. En we hebben niet eens doorgefietst maar lekker gepeddeld en gekletst en van het zonnetje genoten. Kan je nagaan als je door trapt, maar ja, ik ben niet doortrapt hoor. Het is een heerlijk stukje, gewoon ene rechte weg, door het Beatrixpark, vlakbij Jurassic world. En even de drukke kruising oversteken, en dan ben ik er al. Want met fiets kan ik lekker een stukje afsnijden, het laatste stukje. Volgens mij duurt het echt niet zo heel veel langer, dan met de auto. Merendeels omdat je kan doorfietsen, waar je met de auto in de drukte staat. Het is namelijk de weg naar de rijkswegen, dat eerste stuk.

Hoe dat in de ochtend zal zijn, ik weet het niet. Mijn tijden zijn van 7u45 tot 17 uur. Dat is ook wel totaal nieuw voor mij hoor. Echt werkdagen. Maar eigenlijk wel iets dat ik graag wilde. Dan heb ik voor het eerst sinds 1996, weer eens echt vrij met de kerst en andere feestdagen. Dat is even apart hee! Dat kan ik me bijna niet eens meer heugen, dat het zo was ooit. Toch, het is prettig om weer eens op zulke dagen, net als de rest van Nederland, net als vroeger, weer vrij te zijn. Pasen en Pinksteren, Hemelvaart, Kerst, oud en nieuw! Geen gedoe meer en gewoon je loon krijgen. Me liky!

Nog eventjes en dan weet ik het. Al weet ik het eigenlijk al hoor. Dit werk is me op het lijf geschreven en geloof me, plek zat! Ik bedoel dit niet arrogant, maar als ze mij niet aannemen, dan doen ze hun bedrijf tekort! Zo, dat durf ik gewoon zo te zeggen. Ik moet ze dan alleen nog even vertellen, laten zien, in dat gesprek. Ik zal dan ook zeggen, dat ik me echt in de proeftijd al voldoende zal bewijzen. Maar dan moeten ze me wel even die kans geven. Ik lever wat ik beloof. Ik ben een harde werker, met een gevoel voor verantwoordelijkheid, veel ervaring, veel know how en veel humor en positiviteit. Wat wil je nou nog meer?

En om mijn zenuwen weg te halen, gebeurde er weer eens iets bijzonders. Nadat ik van het fietsen thuis kwam was dat. Op de terugweg waren we nog even bij mijn broer langs gefietst. Want daar kom ik voortaan met de auto langs. Dat is de kortste manier. Nu even gekeken op de fiets, dus dat was even gezellig. Zijn tuin staat vol met Bonsai boompjes, die hij zelf maakt. Ik heb er vorige week eentje van gekregen, een azalea. Mooi hoor! Ik had, eenmaal thuis, wel pijn mijn kont hoor. Ik heb al jaren niet meer zo’n eind gefietst. Ik ging nog even achter de pc. Kan ik weer wat aan mijn blog plakken, zo doe ik dat. Krijg ik een melding. Oprah is live. Oh? Deze meldingen krijg ik normaal nooit! Wat vreemd. En daarom klik ik erop. En waar het over ging? Dat vertel ik in de volgende blog!