5. mrt, 2021

Verder over Oprah en sollicitatiestress!

Verder met verhaal over het interview van Oprah. Om je duidelijk te maken, hoe je de dingen verkeerd kan zien, het volgende. Zie het als het weer, de lucht. De lucht is altijd blauw. Dan zeg je misschien; ‘nee hoor, kijk maar, die is nu grijs’. Nee joh, dat zijn de wolken maar! Erboven, zelfs wanneer het hier regent, maar erboven schijnt de zon, is de lucht strakblauw. De kortste weg om gelukkig te worden, is door te beslissen dat je gelukkig bent! Zo simpel is het, ik weet het, ik heb het zo gedaan. En als je je niet gelukkig voelt, dan is er iets wat je (nog) niet goed ziet (denk bv aan de lucht). Dat zie je dan met angst, of in angst, of in boosheid. Dan kan je zeggen; ‘God, ik ben bereid om dit anders te zien’.

Want alleen wat ik zelf niet geef, is wat ontbreekt in welke situatie dan ook. Geef ik geen vertrouwen, dan is het er ook niet. Want het geldt dus echt letterlijk; wat je geeft is wat je krijgt. Hier op aarde, is het zo, als ik een stuk taart neem, is er minder taart voor jou. Maar boven is het precies andersom en eigenlijk werkt het zo dus ook hier. Wat je geeft is wat je krijgt. Wat je zaait, zal je oogsten, dat is allemaal niet voor niets, dat ze het je willen meegeven van daarboven af. Geef je liefde, krijg je liefde. Geef je angst, krijg je angst.

Michelangelo zag dat enorme blok marmer, waaruit hij de beroemde David zou beitelen en hij dacht ‘God heeft het beeld al gemaakt, wat daar in dat massieve blok steen zit. Aan mij is het alleen, om de overtollige stukken eraf te halen’. En zo ontstond er pure perfectie, gebeeldhouwd uit massief marmer. Zo moeten wij ook gaan denken. Want het is er allemaal al, aan ons om het kaf van het koren te scheiden om zo brood te kunnen bakken ervan. En we beslissen misschien niet wat we voor lessen krijgen, maar wel wanneer en op welke manier we ze leren, via angst, of via liefde. Maar het prachtige beeld, dat is er al voor ons.

Dus, wat ga ik doen, komende donderdag (die nu jullie dit lezen al lang geweest is)? Ik ga de 2 mensen waar ik het gesprek mee heb, van te voren zegenen. Mijn licht laten schijnen. Zoals het in het Engels stukken beter klinkt; Bless them and shine! Vol zelfvertrouwen, zoals het hoort, zal ik het gesprek in gaan. Als ze voelen wat goed is voor hun bedrijf, en als het is wat voor mij is weggelegd, dan heb ik die baan nu al. En als dat niet zo is, dan is die baan niet voor mij. Zo simpel is het. Gods wil geschiede. Meer is dat niet. En dus hoef ik er ook niet in angst naar te kijken, zenuwachtig te zijn en ze mijn wanhoop laten ‘ruiken’ en laten zien. Nergens voor nodig. Als die baan voor mij is, dan is hij voor mij. Daar hoef ik helemaal geen gekke toeren voor uit te halen.

Dat ik ze zegen, heeft daar niets mee te maken. Dat is gewoon omdat het een gewoonte moet worden, bij alles wat ik doe. Als ik ergens heen ga waar anderen zijn, zal ik dat voortaan ook doen van te voren. In het begin zal ik het nog wel eens vergeten maar uiteindelijk, als je vol houdt, dan gaat dat echt een gewoonte worden. Want zo geef je toch meer licht, dat is wat de wereld nodig heeft. Licht, liefde.

En wat de schrijfster Marianne ook zei, dat ze soms voelde alsof ze getest werd, zo van, weet je zeker dat je dat nog steeds gelooft?! Zoals Job getest werd, zo voelde het voor mij ook af en toe, alsof ik getest werd. Maar ik bleef terug komen, ik ging niet knock out! Want al viel het me soms moeilijk, toch bleef ik mijn positiviteit houden. Toch bleef ik altijd proberen ergens het beste in te zien. Toch bleef ik altijd lachen en mijn humor behouden. Die humor kan je redding zijn. En ik kan soms zelfs zelf om mijn eigen stomme grappen lachen, dat is alleen maar gunstig. Dus bedankt mijn lieve gidsen van boven, dat ik dit interview voor mijn neus kreeg gepropt.

Het is de 1e keer dat ik een melding kreeg van ‘Oprah gaat live’, en de eerste keer dat ik überhaupt om zo’n melding klik, want ik vind dat normaal alleen maar irritant! Dus ja, weer heel bijzonder hoe het Universum inderdaad zijn weg vindt, als je er maar voor openstaat. En dat blijf ik ook proberen te doen, ervoor open te staan. Want ik wil voortaan alleen nog maar leren via de liefde en niet via de angst. Want dit is veel fijner. Of het komt omdat ik al zoveel voor mijn kiezen heb gehad, of dat ik het altijd net verkeerd heb gedaan, geen idee. Maar in elk geval, vorig jaar nam ik bewust de beslissing om gelukkig te zijn en verrek, ja dat werkt!

Dat was al maanden geleden, lang voor ik dit interview zag. Maar ik moest het blijkbaar zien, omdat ik zo zenuwachtig was, met dat 1e gesprek bij Woonplus. Dus kwam dit nu voordat ik naar dat 2e gesprek zou gaan, nog even langs. Zo van, ‘hee doe er iets mee, zo kan het ook’. En dat had ik net even nodig. En ongeacht, wat van dat gesprek de uitkomst zal zijn; maandag 1 maart heb ik mijn 1e werkdag. En ik kan dat nu makkelijk los laten want, noem het God of het Universum, de Albron, zijn/hun wil geschiedt. Ongeacht wat ik vind of wil. En eerlijk gezegd, geeft dat een enorme rust.

Natuurlijk is het niet zo, dat het niets uitmaakt wat je doet. Maar sommige dingen, heb je niet in de hand. Je eigen wil bestaat uit het feit, dat je kan kiezen wanneer je iets leert, of op welke manier je iets wilt leren. Maar op zich ligt de weg al voor je uitgestippeld. Dus waarom zou je je druk maken, om iets waar je geen invloed op hebt? Dat heeft geen enkele zin. Al gebeurt er niets als jij thuis hele dagen op je bed blijft liggen uiteraard. Dat mag wel duidelijk zijn.

Of ik het gelijk krijg te horen die donderdag, dat lijkt me wel. Want dan moet snel het contract getekend worden want februari is wel een heel korte maand. Dat heb ik nog nooit zo gemerkt als nu. Want maandag erna is het dan al 1 maart! Dus het moet wel snel, dan kan ik vrijdag komen tekenen en krijg ik een speciaal ingerichte laptop en telefoon. En waarschijnlijk instructies voor maandag. Of dat thuis is of daar, geen idee. Maar in elk geval, het moet allemaal even snel snel. Ik kreeg ook net een mailtje van het NTI, dat ze me graag even willen spreken voor ik er maandag ga beginnen.

Of vrijdag 11 uur me schikt? Ja dat schikt wel. Wie weet moet ik dan gelijk even doorgeven, dat ik ergens anders begin en dat ik ze uit de grond van mijn hart dank voor de kans die ze me boden, maar dat ik een nog betere kans kreeg en dat ik die heb gepakt. Want dat is toch logisch? Dat zou iedereen doen. Ja, maar ik ben niet iedereen en normaal gesproken, zou ik dat zo niet gedurfd hebben. Ik word een soort van gedwongen te blijven leren, dat ik voor mezelf moet kiezen. En dat is niet gemeen, en dat is niet stom. Dat is gewoon normaal en logisch. Wanneer ga ik dat nou echt een keer ook zo voelen? Ik ben ook belangrijk! En al gaat het langzaam, ik leer het blijkbaar toch. Het duurt ff, maar dan heb je ook wat!