9. mrt, 2021

Mijn lijntje met boven is wel heel helder de laatste maanden...

Die hele laatste vrijdag van februari ben ik bezig om mails te sturen en dingen af te zeggen. Een aantal banen, waaronder die van de NTI. De uitkering stop laten zetten. De toeslagen die ik kreeg, zal ik nu niet meer krijgen. Daar heb ik dan weer te veel salaris voor nu. Maar ik moet wel even wachten tot ik exact het bedrag weet, wat er op mijn contract staat, voor ik dit kan doorgeven. Dan kan ik dat pas stopzetten. En dan zal ik wat ik heb gekregen in januari en februari wel weer terug moeten gaan betalen ook. Daarom heb ik zo’n hekel aan de manier waarop dit tegenwoordig gaat.
Vroeger kreeg je de huursubsidie, zoals dat toen nog heette, het jaar erna. Dus van 1980 kreeg je het in 1981. Dan was alles al bekend, hoeveel je had verdiend, en wist men ook precies waarop je recht had daardoor. En dan kreeg je nooit teveel of te weinig. Geen mens kwam erdoor in de problemen, en geen mens hoefde ooit iets terug te betalen. Want van het jaar ervoor weet je alles al. Dat werkt toch tig keer beter? Heel raar ook dat het door de belasting gebeurt. En daar hebben ze ook nog eens de instelling, dat als je wat van ze krijgt, doen ze altijd moeilijk. Maar als jij eens iets moet betalen aan hen, dan willen dat het liefst gisteren ontvangen. Ik vind dat echt niet kunnen. Maar goed, wie ben ik…

In elk geval, ik was wat druk ermee vrijdags. Dan belt mijn baas me nog, dat het even wat voeten in aarde heeft om mijn contract op tijd door de directie getekend te krijgen, ook weer corona als reden. Hij houdt in elk geval contact met me, en ik hoor het allemaal nog wel. Als ik maar weet dat hij druk voor me aan het werk is. Nou, dat is toch ook weer leuk, zo is het een andersom verhaal. Normaal werk ik hard voor de baas, maar nu werkt de baas hard voor mij! Is dat even grappig! Nou ja, wat er ook gebeurt, ik heb die baan. Die neemt niemand me meer af.

Het is niet te geloven allemaal! Als ik me bedenk hoe ik er een jaar geleden voorstond, en hoe ik er nu voorsta. Dat is een wereld van verschil. Vorig jaar, liep ik nog stage bij een apotheek. Zat ik elke paar weken voor blokexamens en leerde ik me dus suf om alles te weten van medicijnen, de werking van je lichaam en wat nog meer daar allemaal bij hoort. Zat ik me te verheugen op het symposium van 7 maart waar ik met Miranda naartoe zou gaan. In Brabant nog wel, waar er veel mensen corona kregen, maar ze was nog zo pril, onze pandemie, en ik was sowieso niet bang iets te zullen oplopen.

Dat ik daarna wekenlang doodziek zou worden, ja, dat wist ik toen ook niet. Met ook nog een groot familiedrama in mijn kielzog, wat me veel verdriet deed, duurde het ook wel lang voor ik me weer een klein beetje ‘normaal’ voelde. Dat was pas zo rond september, al was het nog niet helemaal als vanouds. Maar ja, in juni kwam Sunshine terug! Na 4 jaar en 18 dagen maar levend en gezond en wel. Dat gaf me een enorme boost. Dit was het moment dat het tij keerde! Alsof ik werd beloond voor mijn pijn van de afgelopen jaren. Ik had het overleefd en ik was nog steeds die positivo, die ik altijd geweest ben. En dat doen er toch niet veel me na.

Die beloningen lijken niet te gaan stoppen, nog steeds niet. Toen ik redelijk genoeg hersteld was, kreeg ik dit schitterende huis in mijn schoot geworpen. Terwijl ik gezegd had, verhuizen dat kan niet want ik heb nu examens. Toch gebeurde het en dat is nu een zegening gebleken. Met een beetje hulp van mijn liefste klasgenootje kwam ik ook die examens door, en heb ik nu én een diploma én een prachtig huis. Alleen die bijstand, die kwam wel heel dichtbij nu. En vooral omdat het alleen maar afwijzingen regende bij de apothekersassistente sollicitaties, ging ik me toch maar weer wat breder oriënteren. Maar ik was wel een beetje een drama Queen tegen mijn astrale helpers.

Huilende vertelde ik ze, dat ze nu toch wel op moesten schieten hoor! Ik werkte zo hard, solliciteerde zo vaak, en niks! En over 2,5 week was het al 1 maart. In tranen was en bleef ik daarover. Zo bang was ik voor dat gat, waar ik absoluut niet in wilde vallen. Nou, ik heb het geweten. Ze wilden me even een lesje leren. Ik kreeg in die 2 weken die op mijn drama Queen bui volgden, de ene baan na de andere aangeboden. Recruiters die belden, bedrijven die contact met me opnamen. Wat hun bedoeling was, van mijn gidsen met gevoelvoor humor? Dat het schaamrood me naar de kaken zou stijgen! Dat ik ondertussen nu toch wel eens een keertje zomaar op ze kon vertrouwen zonder dat dramatische gedrag. Ik denk dat ze me dit nu wel goed hebben laten voelen.

Op een erg humoristische manier, dat wel, want overdrijven is ook een vak. Maar ik heb de boodschap begrepen. Ik had ze een teken gevraagd, als ik met DE baan bezig zou zijn. En zodra mijn oud collega me vroeg of ik open stond om daar te komen werken, barstte ik in huilen uit. God zij dank dat het via de app was, en niet de telefoon. Ze kon t niet horen.  Ik vond het een rare, heel heftige en korte huilbui. En al snel bedacht ik me, dit is omdat ik deze baan moet hebben. En toen werd ik weer nerveus om die niet te krijgen. En zo stuurden ze me dan weer dat interview van Oprah. Ja, het is niet dat ik ze niet bezig hou boven. Die zullen ook al en toe wel eens diep zuchten… Dat weet ik wel zeker!

Zaterdag ging ik mijn huis tot in de nok toe schoonmaken. Dan zondag even naar mijn vriendin Petra B, die in Den Haag woont en nog gekker is op moeder water, de zee, dan ik. Daar gaan we dus lekker even wandelen. Helaas wordt het kouder dan het de afgelopen week is geweest. Een week die, op klimatologisch gebied, hier alle Nederlandse records heeft gebroken, zo mooi was het. Maar moedertje water, moeder zee, ah, wat ben ik gek op haar! Even een bezoekje brengen en alles en iedereen bedanken voor al het moois dat me zo wordt toegeworpen. Als rozen naar een buigende artiest op het podium. Zo voelt het en zo dankbaar ben ik ervoor!

Na zoveel jaren ellende. Na zoveel jaren pijn. Na zoveel jaren ploeteren. En opeens, dan is daar je Sunshine en dan gaat ook echt overal en bij alles de zon weer schijnen. Gewoon, omdat het mag. Gewoon omdat het kan. En gewoon omdat ik het verdiend heb. Het is mijn harde werk, vooral op dieper, op geestelijk niveau, dat zijn vruchten afwerpt. Menig ander had het bijltje er allang bij neer gegooid. Maar ik niet, ik blijf vechten, en ik blijf positief. Ik heb ook nog wel één heel groot voordeel, ik heb de boeken. De boeken van Jozef Rulof en de Meesters van het licht.

Daarom weet ik de redenen, de oorzaken van al die pijn en ellende. Het zijn komische wetten. De oorzaak was ik zelf. Wat je doet bij anderen, krijg je op dezelfde manier terug, in volgende levens. Ik heb blijkbaar aardig wat misdaan in vorige levens. Laat het een waarschuwing zijn. Dus doe maar lief tegen anderen, doe goed. Het komt op onverwachte manieren bij je terug. Voor mij is het nu klaar, het is afbetaald, ik heb de gevolgen gehad, van vele levens fouten maken en anderen te kort doen. Ik heb het betaald en ik ben er dankbaar voor geweest, dat ik het mocht goedmaken. En dat ik die les zo goed geleerd heb, dat wordt nu beloond. Ik durf met recht te zeggen nu, ik heb het echt verdiend! Een heel nieuw hoofdstuk gaat beginnen voor mij. Vol met plezier, liefde en geluk. Het mag! Het is tijd!