21. mrt, 2021

Voortaan elk weekend, tijdgebrek helaas...

Nu ik weer zo volop aan het werk ben, 36 uur is toch echt wel volle bak, heb ik bijna geen tijd meer om te schrijven. Aan het einde van de dag heb ik al zolang achter een pc gezeten, dat ik het even niet meer leuk genoeg vind om het voor mezelf nog even te doen. Maar dat komt ook omdat ik echt ín mijn werk zit. Ik geniet met volle teugen. Daarom denk ik, dat ik het anders moet gaan doen. Ik denk dat ik er een wekelijkse blog van moet gaan maken. En mocht het straks veranderen, als ik eenmaal goed ingewerkt ben en er weer aan gewend ben om de hele week in touw te zijn, dan kan ik het altijd nog anders gaan doen. De ‘verplichting’ is weg, het lijntje met Sunshine heb ik nu rechtstreeks.

Die drive om zelfs doodmoe te gaan zitten schrijven, ja, die heb ik gewoon niet meer. Logisch ook natuurlijk. Maar ik vind het schrijven nog altijd harstikke leuk hoor, en daarom wil ik het ook niet helemaal kwijt. Als ik dan de zondagen moet gaan gebruiken om een aantal blogs klaar te hebben, voor door de week, dan kan ik nooit mijn boek af gaan schrijven. Want dan heb ik daar geen zin in omdat ik al zoveel heb zitten schrijven. Mijn vriendin, waar ik nu weer gezellig mee werk, zei het al, dan stop je er toch mee. Ja, maar niet helemaal. Ik schrijf gewoon kleine stukjes over dingen die ik wil vertellen, en dan heb ik op zaterdag een flinke blog. Dat lijkt me een prachtige gulden middenweg.

Als ik straks in het ‘normale’ ritme zit, dan ben ik elke dinsdag vrij. Heel apart, want dan heb ik het weekend vrij, maandag werken, dinsdag alweer vrij en dan 3 dagen. Toen ik het net doorkreeg dacht ik, goh, 3 dagen achter elkaar, lange dagen ook, want je werkt toch minstens 9 uur zo’n dag, daarom werk je er maar 4 voor een volle week. Dat is dan wel weer lekker natuurlijk. Vroeger werkte ik zelfs 10 uurs diensten en dat vond ik helemaal niet erg. Ik vond het vreselijk toen ze eruit gingen en ik echt wel 6 dagen per maand vaker naar mijn werk moest, geloof zelfs dat het meer was, om aan dezelfde uren te komen. Dat valt dan vies tegen hoor.

De afgelopen week had ik zelfs 4 dagen achter elkaar maar dan wel een lekker lang weekend. Maar er gebeurde iets raars. Het is zo ongemerkt gegaan dat het me toen pas echt opviel. Dinsdag, dag 2, na het werk, ging ik lekker de cits eten geven, en koken voor mezelf. Later lekker op de bank, met de Tuxedo maffia in zicht, met koffie. Ik ging heerlijk kijken naar  ‘Bridgerton’, wat een heerlijke serie. Nou ben ik gek op alle series die Shonda Rhimes maakt, zoals onder andere Grey’s Anatomy’, Scandal en How to get away with murder. Daarom mocht ik deze niet overslaan en Shonda maakt het altijd waar, hoe ze het doet weet ik niet, maar ik ben direct verslaafd.

Op een gegeven moment, zo middenin een aflevering, denk ik, goh hoe laat is het eigenlijk? Ik kijk op de klok. Huh?! Was het net 9 uur geweest. Nou ja! Opeens dacht ik terug aan die middag, dat ik schrok omdat mijn dag al om was. Hee! Het is nu totaal andersom! Wat raarrrrr maar wat mooi! Zo zou het voor iedereen moeten zijn. Ik vind het allemaal zo interessant, zo leuk om te leren, en het past me zo als een goed zittende handschoen ook. En nu vliegen de dagen dus voorbij, en daardoor lijkt je vrije tijd ook langer te duren. Nou echt, dat heb ik nog niet eerder in mijn leven meegemaakt. Ik vind het zo bijzonder ook. Toch wel een teken ook, dat ik dat doe, wat ik hoor te doen.

Ik vind mijn werk zo leuk, dat ik in mijn 2e week last kreeg van een Deja Vu alleen was dat niet de juiste uitdrukking. Het was niet een gevoel van ‘hee, dit heb ik al eens eerder meegemaakt’ of zo. Het was meer een gevoel van herkenning, alsof ik dit gepland had. En dus heb ik dit weekend na zitten denken over deja vu en wat dat nou precies is, en wat het is wat ik had. Ik denk namelijk dat anderen dit ook door elkaar gooien. Alleen voor mij was het nu echt even heel helder dat het gevoel ging over ‘op de juiste plek zitten. Daar zit volgens mij meer aan vast dan nu gedacht wordt.

Ik heb vanaf dat moment steeds van die flitsen gekregen, waarvan ik had, goh, dit herken ik! Dit weet ik al, dit heb ik al eens gedaan, zo voelde het ook bijna, maar toch wist ik dat dat niet kon. Een vorig leven is minstens een paar 100 jaar geleden, op een enkele uitzondering na, maar op zijn minst toch zeker een eeuw of zo. Toen hadden ze nog geen computers en weet ik t allemaal. Dus dat kon het echt niet zijn. Vorige week had ik het weer trouwens, heeeeel apart. Ik bedacht me dus in het weekend, dat het ook misschien flitsen van herkenning zijn. Ook omdat je soms meewerkt je pad uit te stippelen, voor je naar de aarde komt, is je boek des levens al geschreven.

Al wijzigt het soms een beetje, doordat je een ander pad neemt dan was gepland. En ik denk dat ik nu dus exact zit waar ik nu überhaupt had horen te zitten. En dat ik door die synchroniciteit, die flitsen,  dingen herken omdat ze al gepland stonden. Hoe denken jullie daarover? Ik word trouwens, al jarenlang getroffen door synchroniciteiten hoor, maar dat is wat anders dan herkennen wat en waar je mee bezig bent. Dat zijn van die korte stootjes, als het woordje ‘gekkigheid’ te typen, en op dat moment hoor je het iemand zeggen, op tv of radio of iemand die in de buurt is. En dan weet je, ik zit goed!   

Dit te ervaren was dus wel anders maar toch eerder een synchroniciteit dan een deja vu. Ik weet 100% zeker dat het iets is, waarvan je normaal pas als je verder gaat dan deze aarde achter komt. Ik kan er ook niets aan doen, zo voelt het en als ik iets voel, en niet in angst of zo, in tegendeel, maar als ik het voel, dan is het ook zo. Zo werkt dat, hoe dieper je voelt, hoe meer je weet, of kán weten. Je moet alleen wel op je gevoel durven vertrouwen. Maar ik heb ondertussen al zoveel over me heen gehad, dat ik wel moet zowat. En nee, ik ben geen zweefteef, zoals dat vroeger zo mooi genoemd werd. Ik sta met mijn 2 Hollandse benen stevig op de vloer.

Laatst kwam ik een heel mooi verhaaltje tegen, een Poolse legende. Dat stond er in elk geval. Of het waar is, dat weet ik niet maar het verhaal blijft mooi. Volgens die Poolse legende liep er een moeder kat te janken langs de oever van een rivier, waarin haar kittens aan het verdrinken waren. De wilgen langs de kant van de rivier verlangden er erg naar om haar te kunnen helpen. Dus ze zwiepten met hun lange en gracieuze takken door het water, om de kleine kittens te redden, die in de rivier waren gevallen, toen ze vol vrolijkheid vlinders achterna aan het springen waren.

De kittens kregen goed grip op hun takken en zo kwamen ze veilig en wel weer aan de veilige oever. Elke lente, zo gaat de legende dan toch, lopen de wilgentakken uit, en er ontspruiten kleine op vacht lijkende knoppen op hun toppen, precies daar waar de kleine kittens ze ooit hadden vastgegrepen! Dit om de wilgen te bedanken voor hun hulp bij het redden van de kleine speelse katjes, in een blijvend bijzondere tekens van grote dankbaarheid.

Ahhhh, zo lief vond ik dat verhaal, die legende dan. Ik vond katjes altijd al leuk, en nu bedoel ik die wilgenkatjes natuurlijk. Dat ik katjes leuk vind, zelfs hele vervelende echte katjes, is algemeen bekend natuurlijk. Maar nu met dit verhaal, vind ik de bijzondere vacht knopjes nog leuker! Al zullen er veel mensen dichte, verstopte neuzen krijgen, van de pollen die ze verspreiden. Maar ja, dat is wel heel jammer voor die mensen, maar ik vind ze toch prachtig.

Ik kwam wel meer van die mooie dierenverhalen tegen. Die van de bij en dat dit schattige en nuttige diertje eigenlijk natuurkundig en aerodynamisch niet eens vliegen kan, heb ik op mijn Facebook geplaatst. Ik plaats het hier ook nog even. Ik ben nu toch bezig. Ik vond het ook een erg leuk ‘weetje’. Aerodynamisch gezien, is het lichaam van een bij totaal niet geschikt om te vliegen. Het goeie daaraan is, dat de bij dat niet weet. De wet van de natuurkunde zegt, dat een bij niet kán vliegen. Het aerodynamische principe zegt dat de spanwijdte van zijn vleugels te smal is om dat gigantische lichaam (in verhouding dan hè) in de lucht te kunnen houden. Maar ja, die bij die weet dat niet. Die heeft geen besef van natuurkunde en de logica daarvan en die vliegt toch wel.

En dit is wat we allemaal kunnen gaan doen! Vliegen en zegevieren in elk moment, in het aangezicht van welke moeilijkheid dan ook, en in welke omstandigheden dan ook, ongeacht wat er ook maar over gezegd wordt. Laten we als de bijen zijn, het maakt niet uit wat voor formaat onze vleugels hebben, we stijgen gewoon op en genieten van de pollen van het leven! Ik kwam ook nog tegen, dat onze hard werkende bijtjes, soms wel eens een tukkie doen, samen met een van hun hardwerkende collega’s of is het familie? Kan ook natuurlijk.

Dat dutje doen ze dan in een bloem, waar ze dan heel schattig elkaars pootjes vast houden. Ook zo vertederend lief. Maar dat vind ik sowieso hoor van bijen. Ik kreeg wel veel commentaar, want op de foto was het een hommel. Ja, dat weet ik wel, maar die zijn al helemaal buiten proportie om te kunnen vliegen, dus nog een beter voorbeeld van maling hebben aan de wetten die zeggen dat iets niet kan. Maar een hommel heeft zo’n schattig fluffy kontje, en dat kon ik niet weerstaan, toen ik op zoek was naar foto’s. Dus bij deze, ja, dat wist ik, maar ik vond het een te leuke foto. Daarom deed ik het lekker toch! Ik vind zulke verhalen prachtig.

Verder heb ik het echt gewoon te druk om elke of zelfs maar om de dag een blog te plaatsen. Dat vertelde ik al. Het is niet anders. Ik ben nog nooit in mijn leven zo blij geweest met een baan. Dat wil toch echt wel wat zeggen hoor! Het is zelfs niet dat ik te moe ben aan het einde van de dag. Maar het is wel zo, dat ik lange dagen maak, want het zijn 4 dagen van 9 uur, dat is net even anders. Wel fijn want je bent er een dagje tussenuit en werkt toch een volle week. Maar dan moet ik na het werken, nu nog thuis dus echt wel na 5 uur pas, maar als ik straks op kantoor werk zelfs later nog, direct de cits eten geven.

Die zitten al vanaf half 5 me te vervelen natuurlijk. En deze week ben ik zelfs nog steeds wat langer doorgegaan. Ik wilde wat dingen afmaken en zo ook. En mijn aantekeningen bijhouden. Daar heb ik tijdens werk geen tijd voor. Ja ach, investeren in jezelf heet dat, in het begin. En ik vind het echt erg leuk dus het is geen opgave. Maar als je dan nog voor jezelf moet koken of al smeer je een boterham om te eten, je bent ff bezig. Dan is het zo al na zessen. En dan zou ik nog eens weer een uurtje of zo achter de pc moeten.

Want met de bijpassende foto’s ben ik ook wel even bezig altijd. Dus ja, wat heeft nou voorrang? Nou ja, al mijn lessen hebben geleid tot het besef, dat ik voor mezelf moet kiezen. Alleen was dit kiezen uit dingen die ik beiden leuk vind. Maar, kijk, als ik tussendoor een vrij momentje heb, dat doe ik nu ook, dan typ ik een paar zinnetjes en uiteindelijk heb je dan toch weer een heel verhaal bij elkaar. Ik kreeg van de week ook weer een paar openbaringen, dat ik dan denk, goh die moet ik kwijt, die moet ik vertellen.

En daarom wil ik het niet helemaal kwijt, mijn uitlaatklep is het ook. Daarom kwam ik tot deze oplossing. Ik gooi het er toch wel uit, ik typ toch wel dingen. Dan spaar ik alles gewoon op tot het zaterdag, of zoals nu, zondag is. Het ligt er maar net aan, heb ik tijd, heb ik zin? En omdat het weekend normaal uit 2 dagen bestaat, en ik de ene keer op zondag veel wil doen, de andere keer op zaterdag, zie ik wel wat het beste uit zal komen. Ja toch?

En later zat ik nog te denken, kijk, als ik thuis werk, en het is lunchpauze, dan ga ik even lopen buiten, of even stofzuigen. Gewoon even bewegen dus. Als iedereen straks weer naar kantoor gaat, zal ik er misschien weer anders over denken maar in elk geval, een zooitje wordt het hier nu niet. En dus ga ik mijn vrije dinsdag besteden aan eventuele boodschapjes halen, wat opruimen en werken aan mijn boeken. Dan heb ik tussendoor altijd wel even een paar zinnetjes om een blog te vormen voor het weekend ook. Het weekend zelf is in elk geval om te relaxen en mijn huis te doen in het groot zeg maar. En zo heb ik dan de boel goed geregeld.

Ik denk zelfs, al is straks de lockdown over, en komt het normale leven weer op gang, dat er dan toch mensen zullen zijn, die thuis zullen blijven werken. Ik moet eerlijk zeggen, het bevalt me wel. Want het is echt een heel stuk rustiger werken dan wanneer je op kantoor zit, in mijn geval dan. Ik zat nu dicht bij iemand en dan hoor je toch het praten tussendoor, de telefoons gaan, mensen die even een praatje maken met elkaar. Voor mij als nieuweling al erg afleidend, maar sowieso is het thuis echt veel rustiger werken. Je kan eigenlijk veel meer doen! Dan zou het 1 of 2 dagen kantoor worden en 2 of 3 dagen thuis werken. Mij heb je hoor. Al is dat allemaal nog gewoon even afwachten. In elk geval, ik heb het heerlijk naar mijn zin! Al zou het alle dagen op kantoor zijn, dan nog! De rest bewaar ik allemaal tot volgende week! Tot dan, hoop ik 😊