17. apr, 2021

De weken gaan hard, op naar echte lente aub.

Sun lijkt alleen die eerste week goed op zijn kalmeringsmiddel gereageerd te hebben. Na 5 dagen in de 2e week werd hij alweer heel erg vervelend. En dat is niet alleen vervelend voor mij, want ik word er echt knettergek van. Het is nog veel vervelender voor hem zelf. Hij voelt zich duidelijk niet prettig anders zou hij zo toch niet doen? Aan de andere kant, mijn Casper, waar hij de reïncarnatie van moet zijn, was ook wel erg verbaal. Maar die klonk als een pratende kat. Dus in plaats dat het irritant en tergend was, was het hilarisch. Sunshine klinkt echt erg naar, erg chagrijnig en je krijgt er kippenvel van. Tenminste, ik wel. Dus toen heb ik hem de maandag al zijn druppels gegeven, in plaats van woensdag maar echt effectief is het niet meer zo.

Of dat lijkt maar zo, ik weet het niet hoor. Ik kan hem moeilijk elke dag druppels geven die voor elke week zijn. Buiten dat het zo teveel zou gaan kosten, lijkt me dat niet goed voor hem. Tot ik van de week echt naar hem gilde dat hij zijn kop moest houden. Zo dan! Dat heb ik niet zo snel maar echt, ik werd horen-toren-dol ervan! Dat gaat hem ook niet worden natuurlijk. Ik heb gepraat met hem. Waarom roept hij zo? Waarom zo tragisch en jengelend? Dat het voor hem vast ook niet leuk moet zijn, en meer van dat soort dingen. Hij lag me heel lief aan te horen en knipperde naar me dat hij van me houdt. Ja, ik ook van jou jongen. Dol veel, want zijn verdwijning was zo traumatisch voor me. En nu hij terug is en het moet gaan zoals dit? Nee, dat is toch ook niet de bedoeling?

Ik vroeg hulp van boven, niet eens voor mij maar voor hem. En misschien komt het ook wel een beetje door de buurtkat die hier in het atrium rond loopt regelmatig. Toevallig werd ik er wakker van, man, dat is erger dan een krolse kat zeg! En die loopt me te loeien dan! Misschien is het zelfs wel een krolse poes! Daar wordt Sun helemaal gek van natuurlijk. Wie weet wat dat beest tegen hem zegt als het een kater is maar de roep der natuur? Dat is helemaal erg al is hij gecastreerd. Maar het hoeft niet. Wie weet is het een maatje van hem, want waar hij nou al die tijd geweest is, Joost mag het weten. Het kan makkelijk in Overschie zijn geweest. Ik kreeg hier toen meldingen zat vandaan. Alles kan natuurlijk. Hoe ik die kat kan wegjagen, geen idee, maar leuk is anders.

De anderen worden er ook onrustig van. En dan is het 4 uur, sorry maar dan wil ik nog even slapen en Sun wil dan toch even aandacht. Hij slaapt wel elke nacht bij me. Soms samen met Aurora, soms hij alleen. En dan komt hij af en toe, met zijn bekende grauw, even een knuffel halen. Dan trek ik hem dicht tegen me aan en gaat hij heerlijk spinnen. Die grauw, dat klinkt ook vreselijk chagrijnig maar die heeft hij al vanaf hij kitten is. Zo kwam hij me toen ook altijd wakker maken. Dan zat hij voor het raam bij het balkon, en als ik dan langzaam wakker werd, dan wist hij dat direct.

Dan grauwde hij ook zo, en kwam hij bovenop me staan om koppies te geven. Dat gaat nu zelfs weer zo. Het is ook wel grappig dat de rest van de katten het lijken over te nemen. Want Moonlight en Skylar grauwen nu ook zo. Alleen Aurora en Rainbow niet, die hebben van die muizen mauwtjes altijd. Van de week grauwde er eentje zo, ik zeg ‘hee Sun’ maar het was Moonlight. Een dag later ging het weer zo, was het Skylar. Dus kan ik er nu niet meer op vertrouwen dat die grauw van Sunshine komt.

Het gesprekje tussen hem en mij, en ik denk in combinatie met het vragen aan boven, heeft gek genoeg wel geholpen. Even afkloppen op oud hout (mijn hoofd) maar de afgelopen 2 dagen heeft hij het opeens, vanuit hele heftige dagen, niet meer gedaan. Vannacht probeerde hij het nog even, zei ik zachtjes ‘nee Sun, stil’ en dat werkte. Nou ja. Hopelijk blijft het zo. Ik vind verbale katten juist leuk hoor, met Moonlight heb ik ook hele gesprekken. Maar als het klinkt alsof hij zelfmoord wil plegen, zoals het bij Sunshine klinkt, dan is het niet echt leuk. Als hij zich erbij neerlegt, dat dit is wat het is, de rest van zijn leven goed verzorgd worden, geen spannende gevechten, wel veel liefde en 3 broers en een zus waar je mee kan spelen.

Want dat is ook iets dat ze nog moeten leren. Nu doen ze lelijk tegen elkaar. Al kunnen Aurora en Moonlight leuk spelen met elkaar, dat zijn de enige twee. Vooral Skylar en Sunshine zouden het zo leuk kunnen hebben samen! Elkaar achterna rennen, voor elkaar verstoppen en zo. Rainbow kan leuk zelf spelen, al doet hij dat liggend het liefste. Die is gewoon lui. Skylar speelt ook leuk zelf en Sun ook soms. Als ze dat nou eens met elkaar zouden combineren, dan hebben ze een goud leven en hoeft Sun zich niet zo verveeld te voelen. Maar zolang ze het in het lelijke blijven doen, ja, dan wordt het niks. Dat is toch zonde?

Op mijn werk vind ik het nog steeds leuk, of beter steeds leuker. Er is nog zo’n enorme berg dat ik nog niet weet. Dat vind ik dan vervelend want ik weet gewoon graag alles. Het werkt alleen zo, ervaring krijg je door tijd, en alles weten valt daaronder. Zo werd ik vorige week voor het eerst ingezet op kantoor, op de receptie. Dit was vrijdags en dan kan het wel eens rustig zijn. Je belt dan niet mee in de lijn, krijgt ook bijna geen telefoon. En nu, tijdens de corona regels, is het ook anders. We ontvangen nu geen huurders op kantoor, normaal wel. Maar er wordt regelmatig aangebeld, en we hebben een videobel, dus die doe je op een tablet aan, kijken en vragen hoe of wat en dan eventueel wel of niet open doen. Bovendien is het wel dé manier om een aantal mensen te leren kennen. Want echt, zo met dat thuis werken, leer je helemaal niemand kennen en dat is toch leuker. Ik vond het dan ook echt heerlijk. Na al die jaren thuis, is het net een uitje. Dus ja, 100% thuiswerken, dat is wel makkelijk maar niet handig. Maar afwisselend, 50%, dat lijkt me ideaal!

Thuis werk je lekker rustig om te bellen met de bewoners en de dingen af te handelen die er zijn. En dan is het prettiger om dat lekker rustig thuis te kunnen doen. Dat vind ik tenminste, maar de receptie vond ik ook erg leuk. Die wil ik er wel inhouden. Enige nadeel is dat je dan echt tot 17 uur moet werken. Soms, als het werk echt af is, gebeurt niet veel maar wel eens, dan kan je eerder stoppen. Niet als je op de receptie zit, dan kan je pas om 5 uur afsluiten. De lichten uit, deur op slot, rolgordijnen dicht, en dat soort dingen.

Dan pas kan je zelf weg en dat is nooit eerder. Maar op zich geeft dat niet. Want je hebt het ook minder druk gehad. Ook fijn is, dat er een enorme Bas vd Heijden zit, dus mocht ik iets nodig hebben, kan ik het zo meenemen. Handig hoor. Mijn 1e dag op de receptie is me goed bevallen. En mocht ik nog getwijfeld hebben, of ik er thuis hoor of niet, dan was het wel weer een dag vol met aparte voorvalletjes.

Ik was net binnen en had net met mijn collegaatje de ronde gehad, wat ik moest doen als ik open deed. Nog geen minuut later komt er iemand en die geeft mij een envelop. Hij wijst naar de naam die erop staat en zegt ‘deze meneer komt die straks ophalen’. En wat staat er op de envelop? Juist, ‘Dhr. Niemeijer’. Met open mond staar ik ernaar en zeg dat ik ook zo heet. ‘Neeee, serieus?!’, de man geloofde me bijna niet. Toevallig was dat ook iemand wiens naam ik al een paar keer voorbij had zien komen. Leuk om daar nu een gezicht bij te hebben.

Ik heb niet alleen met de huurders te maken natuurlijk, al is dat wel het meest frequente contact dat je hebt. Maar ook met de afdeling sociaal beheer, de financiële administratie, maar ook de VVE beheerders, de opzichters, de huismeesters en de vakmannen die we zelf inschakelen voor de kleinere klusjes. Er zit nog wel meer ook. Dan hebben we nog de aannemers, ontstoppingsdienst, Evides voor het water, Stedin voor de stroom, Breman voor de ketels en nou, noem het allemaal maar op. Voor onderhoud van de liften, automatisch deuren, intercoms. De lijst gaat eindeloos lang door.

Ook hebben we duizenden sleutels. Van leegstaande panden, maar ook van de hydrofoor hokken, of gemeenschappelijke ruimtes, nou ja, sleutels voor van alles. Dat is me een grote, dubbele kast. Daar weet ik nog totaal niets van. Komt wel goed hoor, ooit. Nu wist ik dat de accu’s van de elektrische fiets werden opgehaald, de fietsen trouwens ook. Die kregen een onderhoudsbeurt. We kunnen die fietsen ook lenen, of de elektrische autootjes van de zaak, dat kan ook. Die moet je reserveren maar dat mag gewoon. Ja, ik zit wel goed daar hoor. Buiten dat ik het ontzettend leuk werk vind ook nog natuurlijk.

Die meneer Niemeijer kwam dus pas laat in de middag zijn envelop ophalen. We zullen wel familie zijn want zijn familie komt ook uit het hoge noorden en hij heeft daar zelfs gewoond ook. Sinds het overlijden van zijn vrouw is hij weer terug gekomen naar Schiedam. Ook wel apart hoor. En om de dag net zo apart af te sluiten als hij begon, kwam er iemand een tag afgeven. Hij zei dat hij voor die en die collega was, voor dat en dat adres. Oké, ik pakte een envelop en schreef dat erop. Dan kon ik de kleine en snel kwijt te raken tag daarin doen. De man kwam me bekend voor maar ja, dat heb ik wel vaker met mensen. Ik zei er maar niks van. Hij vroeg of hij naar het toilet mocht, eh ja hoor, maar ik wist eigenlijk waar er nog meer toiletten waren maar gelukkig wist die meneer er zelf wel de weg blijkbaar.

Toen hij terug kwam, kwam hij bij de balie staan en deed zijn mondkapje af. Hij zei, ‘en, is het zo duidelijker?’ Ik staarde hem even aan. Ja, ik kén hem wel, dat weet ik zeker, maar waarvan dan toch?! Hij zegt, ‘ik ben José d’r man’. Oh jeetje! Ja natuurlijk! Mijn liefste studiegenootje van de apothekersassistente opleiding. Nou ja! Hij komt hier dus regelmatig over de vloer. Toen José hem vertelde dat ik voor een woningcorporatie was gaan werken, vroeg hij al of dat voor Woonplus was maar dat wist ze niet, had ze hem verteld. En nu kwam ik hem tegen op de 1e dag dat ik hier achter de balie zat. Hoe toevallig wil je het hebben, als toeval niet bestaat! Het Universum praat altijd met ons, via kleine dingen die je ziet als je oplet. Synchroniciteit, kleine boodschapjes van het Universum, samenlopende omstandigheden, die ons herinneren om goed om ons heen te kijken, en te geloven in iets anders, in meer…

Dat soort dingen, die geven me elke keer weer het gevoel dat ik helemaal op mijn plek ben. De synchroniciteiten waar ik echt nooit onderuit kan omdat ze zo ‘in my face’ zijn. De 13 van mijn moeder die in alles zit wat hiermee te maken heeft. Of mijn contract nou wel of niet verlengd wordt volgend jaar, dit jaar gaat sowieso geweldig leuk worden! Dat kan nu al niet meer stuk. En er werken allemaal van die leuke en aardige mensen. Nog wildvreemde collega’s die even een praatje komen maken. Die vragen of je nieuw bent, en als je dat dan bevestigd maar uitlegt dat je al een dikke maand thuis mee werkt, wensen ze je een warm welkom. Echt heel leuk.

Ik hoop echt, dat ik hier de laatste jaren tot mijn pensioen mag werken. Ik vind het echt leuk om te doen, het is zo afwisselend, elke dag is anders en elke dag heeft nieuwe uitdagingen. Daar hou ik van! Ik denk dat ik na mijn pensioen er zo zou blijven werken. Dan misschien niet meer 4 dagen van 9 uur maar kortere dagen, of minder dagen. Wat gewenst zou zijn of zo. Ik kan me dan ook bijna niet voorstellen, dat je op een gegeven moment echt niets meer hoeft te doen, nooit meer. Want ik mag met mijn 67e met pensioen of zo. Maar stel dat je 85 wordt, dan heb je nog bijna 20 jaar thuis zitten? Vreselijk! Kijk, je lijf wordt er ook niet jonger op en ik begrijp dat het op een gegeven moment ook wel genoeg is. Je wordt met alles langzamer, dus ook met je huishouden en je eigen was en plas. Dan moet je het op een gegeven moment echt wel opgeven, anders vervuilt de boel. En dan heb ik het er zelfs nog zo over, dat je echt gezond blijft natuurlijk. Want met de ouderdom komen ook de kwalen. Daar kan je niet omheen.

Nou ja, ik zie wel hoe het tegen die tijd gaat. Ik vrees het niet, ik vrees niets. Ik merk nu pas, nu ik meer mensen om me heen heb, hoe iedereen die corona maatregelen beu is, maar er ook echt door geraakt zijn. Dat ze chagrijnig worden, en depressief, dat ze op vakantie willen en hoe belangrijk vakantie is voor anderen. Op de zaak ook zijn ze enorm bezig met augustus want dan kan niet iedereen die wil en daar worden ze niet goed van. Ik heb daar gewoon geen last van, ik snap het ook niet. Maar ik wil ze wel helpen hoor. Mij heeft op vakantie gaan nooit geboeid, al zijn er veel dingen die ik zou willen zien en bezoeken. Alsof ik altijd al geweten heb, dat ik dat na dit leven ook kan gaan doen. Dat lijkt me stukken fijner in elk geval.

Ik heb al toegezegd dat ze met mijn uren mogen schuiven, ik wil extra komen indien nodig en ik ga wel wanneer er geen hond wil. Ik heb niemand om verantwoording aan af te leggen en ik gun het collega’s die wel en een partner en kinderen hebben. Voor mij maakt het niet uit. Ik blijf thuis voor de cits en als ik vrij ben, dan klus ik graag. Dan ga ik juist weer werken om uit te rusten lichamelijk dan. Net als met de Pasen. Zo gaat dat al lang. Wel heb ik natuurlijk geleerd dat ik ook dingen moet gaan doen om te relaxen. Dat mag ik nooit meer vergeten, want ik moet ook rusten. Aangezien ik toch nog altijd stiekem over mijn eigen grenzen heen ga, moet ik hier bewust bij stilstaan. Nou ja, dat hoop ik dan maar.

Ik kan in elk geval heerlijk gaan fietsen, iets wat ik vooral in de warme zomer heerlijk vind. Genoeg te zien hier in en om Overschie. De mooie plekjes opzoeken, water mee, en foto’s nemen. Dat komt wel goed! Als het zo warm is, is het tijdens het fietsen altijd heerlijk omdat je dan de wind om je heen hebt. Alsof een goede vriend je koel houdt. Heerlijk is dat! Hoe langer ik aan het werk ben, hoe fijner ik me voel. Ik vind het toch wel heel prettig om weer lekker dagelijks aan de slag te zijn. Jammer dat er zoveel tijd in gaat zitten! Nee hoor, vind ik ook niet erg. Fijn juist, want de dagen en weken vlogen al, maar nu gaan ze met de snelheid van het licht.

Niet dat ik dat altijd fijn vind hoor. Soms mag het ook best wel ietsje rustiger. Maar ja, ik heb niet alles in de hand. Morgen weer voor de laatste controle, dat is dan op woensdag de 14e, naar Caressa. Ik zag dat ze vrijdag gebeld hadden maar ja, ik zat op mijn werk en was mijn gsm vergeten. En bovendien kan ik vaak in positie zijn dat ik niet eens op kan nemen. Dan zit ik op het toestel op de zaak te bellen of ik kan hier ook met mijn gsm van de zaak aan het bellen zijn. Oh zo fijn, dat ik nu 2 telefoons weer heb. Want ik ben de mijne nogal eens kwijt. Met mijn vaste telefoon belde ik mij dan even, maar sinds ik die niet meer heb, na de verhuizing, ging dat niet meer. Nu weer wel! Wel zo handig voor vergeetachtige blondjes.

Ik las laatst iets over die buikflebbertjes die katten hebben. Ik heb me altijd al afgevraagd waarom zoveel katten dat hebben. Hoe mooi slank ze ook zijn, ze hebben altijd zo’n bengelend flapje onderaan hun lijf hangen, zo’n hangbuikje dat mensen die heel erg veel zijn afgevallen ook hebben. Maar ik kon me nooit voorstellen dat dit bij al die katten kwam doordat ze zoveel gewicht kwijt waren geraakt. Opeens zag ik daar een leuk verhaal over langskomen, op een kattensite. Het heeft helemaal niets met overgewicht te maken. Het is geen hangbuikje namelijk.

Het flapje extra huid op de buik van je kat, is er juist op hun kwetsbare buikjes te beschermen, bijvoorbeeld tijdens gevechten, als ze buiten leven of zo. Al wordt het ook wel een ‘springvel’ genoemd. Want die extra huid die zorgt ervoor dat een kat zich volledig kan ‘overstrekken’ tijdens het rennen en bij het maken van erg hoge sprongen. Als ik zo eens even nadenk, moet ik toch ook wel minstens op de kast kunnen komen! Ja toch? Ik heb ook een springvel, en dat wist ik niet eens! Misschien vanavond eens even uit gaan proberen!

Moonlight is strontvervelend. Ik krijg de chloorhexidine niet in zijn mond. Hij heeft een extra radar voor mij. Zodra ik in zijn buurt kom, vliegt hij weg. Wel ligt hij in de avond of in de vroege ochtend, altijd naast me op de bank maar dat wil ik niet afpakken. Daarom laat ik hem daar in alles met rust. Dat is blijkbaar zijn ‘veilige spot’ en voor de rest van de dag en in het huis vermijdt hij me als de pest. Want ik prop heb of in een tas, of ik prop iets vies in zijn mond. Dus nee, blijf jij maar weg mens! Ik laat me niet zomaar pakken, dat straalt hij niet alleen uit, dat maakt hij ook waar. Want wat is hij vliegensvlug zeg! Niet te doen voor mij.

Maar goed, na de afspraak kunnen we er misschien weer aan werken. Hij heeft nog een gigantische manier van aandacht trekken gevonden. Hij haalt zijn neus op voor zijn natvoer. Gewoon omdat hij merkte dat ik hem ermee achterna liep. Want ja, hij is nu pijn vrij dus hij kan gewoon weer eten. Nou niks hoor. Hij gaat er vandoor zodra hij mij met het bakje ziet. Alsof het iets vies is. En ik ben net zo’n drammer als hij dus ga ik hem met bakje achterna. Als hij dan weer weg rent, dan ren ik mee. En elke dag ging hij een stapje verder met zijn gedoe.

Elke dag duurde het langer voor hij eindelijk ging zitten eten. Nog smakelijk ook natuurlijk. En vandaag ging hij, op de krabpaal van de werkkamer zittend, mij boos aan zitten staren, zonder te eten. Ik ging hier nog even typen. Ik gaf het op namelijk. Ik had hem genoeg achterna gezeten, en als 1 van zijn vretende broers het verorbert dan heeft hij maar pech. Rot kat. Ik zit lekker door te typen en ik hoor toch opeens smakken! Oh, dan zal Rain of Sky wel aan het eten zijn. Want 1 van die 2 had ik net in mijn ooghoeken gezien.
Kijk ik, had Skylar wel een portie eten willen pikken, maar dat ging onze plagende Moonlight blijkbaar toch net iets te ver. Hij was dus degene die zo smakelijk stond te eten. Pas toen hij genoeg had, ging hij weg en kon Skylar het restje pakken. Moonlight leek me toch een beetje schuldbewust aan te kijken. Ik zeg tegen hem ‘was dat nou nodig? Nare kattenkop die je bent!’. Hij moppert nog wat en gaat er vandoor. Echt hoor, hij pest me dus gewoon! Rotzakje! Dat moet ik er even uit zien te krijgen, dan eet hij maar een paar dagen niet, ik geef er geen aandacht meer aan. Tsss!

Een aantal dagen zjn we nu verder en Moonlight doet nog steeds raar met eten. Alleen niet zo raar als mijn toetsenborden doen hier. Ik heb nog een draadloos toetsenbord gekocht. Alleen deed eerst dat toetsenbord het niet, maar de muis wel. Dan stuur ik het wel terug, dacht ik nog. En ik sloot mijn oude, maar ook nog vrij nieuwe, muis met toetsenbord weer aan, via de USB. Maar toen deed die muis het wel maar dat toetsenbord niet meer. Hè? Hoe kan dat nu weer?! Dit nieuwste is niet fijn typen ben ik nu wel achter, verdorie zeg.

Want nu doet deze het dus weer wel maar dan met de muis van de andere. Mijn fijne toetsenbord doet helemaal niks meer. Ik word er gek van en meer nog omdat ik er geen zak van snap hoe dit nu kan en zit. Die soortement van kruisbestuiving die andersom niet zo erg was geweest want dit is een ellendig toetsenbord met een rubbermatje over de toetsen. Als je die er afhaalt moet je rammen als op een ouwe hamer typmachine. Nou sorry, dat ben ik verleerd hoor. Ik weet alleen niet, hoe ik mijn fijne toetsenbordje weer aan de gang krijg!

Batterijen zijn nieuw, maar het lijkt wel alsof het de frequentie niet meer oppikt of zo??? Schiet mij maar lek. Ik kap ermee. Zo krijg ik hele pijnlijke vingers en ik ga zo langzaam alsof ik net typen heb geleerd. Misschien doet alles wel weer normaal na een nachtje slapen? Ik hoop het maar! Ik heb het ondertussen maar geheel opgegeven. Ik zit nu op die hele ouwe te typen want die doet het wel. Ik heb de andere, die het gewoon deed tot gisteren, maar laten staan. Wel geprobeerd vandaag maar niks hoor. De muis wel maar geen letters in mijn documentje. Ik begrijp gewoon niet hoe het kan. Die andere doet het nu wel maar die typt helemaal niet lekker! Dus wat moet ik nu doen? Ik weet dat ze niet kapot zijn, want ze deden het allebei maar nu niet meer. Die ene dan, die fijne. Echt hoor, ik kan flippen van zulke dingen.

Als ik van de week weer thuis werk, ga ik het gewoon op mijn laptop proberen. Ik heb er nu geen zin meer in gewoon. Ik ben gefrustreerd erdoor. Dus ik typ nog maar even met die oude. Daar kan ik mee lezen en schrijven natuurlijk, vooral schrijven. Maar de letters zijn eraf, en een pootje dus hij wiebelt wat ook niet fijn is. Klap ik die andere wel in, dat kan gelukkig maar dat is toch weer minder fijn typen. Als ze nou stuk waren, ging ik ze nog terug sturen die anderen. Maar ze werken gewoon! Werkten. Zucht, iemand enig idee hoe dat zit met die frequenties en zo? Ik niet in elk geval. Om gek van te worden. Nou ja, dat was ik al, dacht scheelt!