26. apr, 2021

Toch nog een blog even snel...

Zo dan, dat was even wat zeg. Weer veel meegemaakt en totaal geen tijd om te schrijven! Maar ja, het is voor mij toch echt nog steeds aanpassen om die totale vrijheid die ik had, niet meer te hebben. Ik ben meer dan 50 uur per week met mijn werk bezig en die 50 uur besteedde ik aan dingen waarbij ik nu voel, dat ik dat niet meer terug zal gaan krijgen. Het is namelijk wel de bedoeling, in elk geval tot aan mijn pensioen, te blijven werken. Het liefst ook waar ik nu werk. En daarom moet ik voor die andere dingen, die ik nu ‘achter vind lopen’, een andere planning of zo vinden. Of loslaten, kan ook.

Wat ik nog even niet kan loslaten is mijn huisje. Ik heb nog allerlei ideeën om meer ruimte te maken om mijn spullen in op te ruimen. Ik heb nu nog wat van die grote boxen op planken staan bijvoorbeeld. Dat vind ik er niet leuk uitzien maar het was in elk geval opgeruimd. Laatst kwam ik opeens ladekasten tegen bij Ikea en opeens wist ik het, die moet ik hebben. Alleen konden er wel 2 dezelfde naast mijn bed ook als soort groot nachtkastje. Maar ja, die hele huis loopt als een soort van ruit. Dat zie je eigenlijk niet zo op het eerste gezicht, tot je er dingen gaat neerzetten. Dus mijn slaapkamer is ook een ruit.

Waar dus die ene kast wel tegen de muur naast het bed past, kan hij er niet staan met zijn 43cm diepte. Want daar past het namelijk niet meer, omdat die ruimte schuin loopt. Maar ik vind overal oplossingen voor. Je had hem namelijk ook door de helft. Dan kan die mooi aan die kant. 3 laden links, en toch ook 3 laden rechts alleen niet zo breed. En dan ook nog 2 van 4 laden tegen de muur. Daar kan dan alles in wat ik nu in een box bovenop de plank heb staan boven de slaapkamer deur. Dan is het daar ook weer opgeruimd en daar hou ik van, van opgeruimd. In kasten boeit het me voor geen meter.

Het grappige is, mijn moeder was behoorlijk rommelig. Maar in haar kasten moest alles exact liggen en hangen. Handdoeken exact hetzelfde opgevouwen. Dat heeft ze er bij mij in lopen rammen. Tegenwoordig ben ik in kasten ook redelijk netjes maar ik heb haar vaak genoeg horen zuchten dat ik het nooit zou leren. Dat ze wel tegen de rommeltjes om zich heen kon, snapte ik dan weer niet. En ik moest het niet in mijn hoofd halen op weg te gooien of zo, dat wilde ze niet. Raar toch hoe mensen in elkaar zitten soms.

Maar voor ik de kasten kan gaan halen, moest ik nog veel dingen doen. Want er stonden al een ladekastje en een gewoon kastje in de slaapkamer. Maar ja, in het zilver. Dat staat alleen in die zilveren slaapkamer natuurlijk. Dus die ben ik maar gaan renoveren. Ik heb nu een prachtig ladekastje in de werkkamer. Een mooi kastje, precies de juiste maat, naast de deur. Het plantentafeltje dat ik daar had staan doet nu dan ook echt dienst als plantentafeltje. En het kastje waar het gepimpte ladekastje nu staat, staat nu naast de bank in de huiskamer. Die moet ik nog pimpen. Verder heb ik dan ook maar gelijk de salontafel gedaan.

Ik vond mijn kistjestafel erg leuk maar ook ontzettend stoffig. Dat heb ik nu opgelost, door een grote MDF plaat in stukken te laten zagen. Die ik heb vastgeplakt op de latjes in de kistjes en die heb ik dan ook weer met marmer bekleed. Ondertussen past bijna alles bij elkaar. Alleen in de huiskamer moet nog een kast en een tv wand komen. De zwarte kast moet nog wit en de prachtige buffetkast moet ook nog in de lak, de eetkamerstoelen moeten wit geverfd worden. En dan ben ik denk ik wel klaar. Daardoor kan ik in de kasten die nog gaan komen, weer wat spullen uit mijn werkkamer, die daar niet horen, kwijt en zo krijg ik daar ook weer meer plek. Ja, wie geen berging heeft opeens, die moet slim zijn.

Ik had een nieuwe afstandsbediening gekregen, want de mediabox, van Ziggo, zou ook een update krijgen. En daar past een spraak gestuurde AB bij. Mijn oude AB mag ik houden ook, gelukkig maar want ik kreeg het ding niet gekoppeld. Het grappige was dat mijn tv er wel mee koppelde, terwijl dat bij de oude AB nooit lukte. Nou ja! Hoe bestaat het. Ik wilde natuurlijk wel dat die nieuw ook zou werken. Dus op mijn vrije woensdag belde ik naar Ziggo. Helaas voor mij, kreeg ik daar het domste personeelslid die ze op dit moment hebben ingehuurd aan de lijn. Nu ben ik zelf zo, omdat ik weet hoe het werkt aan die andere kant van de lijn, dat ik altijd lief en beleefd blijf, desnoods nog tips geef ook. Want ik weet dat zij er, normaal gesproken dan, niets aan kunnen doen wat voor antwoord ze geven.

In dit geval had ik de uitzondering te pakken. Mijn hemel zeg, wat was ze langzaam en hoe slecht begreep ze wat ik bedoelde! Echt niet te doen! Ik heb denk ik wel 1,5 uur aan de lijn gezeten. Als ik haar dan eindelijk weer kreeg waar ik haar hebben wilde, dat ze begreep wat ik bedoelde, dan moest ze het weer na gaan vragen. En dan hing ik weer minutenlang te wachten. Gelukkig kon ik hem op speaker zetten en ondertussen door gaan met waar ik mee bezig was. Jeetje zeg.

Uiteindelijk wilde ze me maar opnieuw mijn tv laten koppelen. Ja, maar die is juist wel gekoppeld. Nou, toch maar even proberen. Ik maar meewerken en proberen mijn geduld niet te verliezen. Ik had ook nog een vraagje over waarom er geen ‘stop’ knopje meer op de nieuwe AB zit. Ja, je stopt je opnames niet meer, die pauzeer je. Als je dan weer gaat kijken moet je opnieuw beginnen. Huh? Nou dat is toch raar, met een upgrade ga je toch vooruit, niet achteruit? Ik kan met de oude versie wel verder kijken waar ik ben gebleven hoor. Ja, maar ja, nu kan dat niet meer, hakkelt ze eruit.

Ik zucht en laat het maar los. Ondertussen werkt mijn AB nog steeds niet en hang ik weer in de wacht. Ik begin het nu toch wel een beetje erg vervelend te vinden. Als ze weer met iets ontzettend doms komt, weet ik het gewoon, ze is niet geschikt voor dit werk, en dat zal haar leidinggevende snel genoeg merken. Zo lang kan ze nog niet bezig zijn. Ik zeg, nu wel licht geïrriteerd, dat ze nog maar eens goed moet doornemen wat ze nu precies moet doen maar dat het nu voor mij wel lang genoeg is geweest. Dat ik wel terug zal bellen en hopen dat ik iemand anders krijgt. Ik wens haar toch nog een fijne dag en hang op.

Ik bel opnieuw en wat een verademing, krijg ik een leuke Antilliaanse aan de lijn, ik hou van dat accentje, en we hebben de grootste lol. Gelukkig heeft het vorige meisje wel wat aantekeningen gemaakt en binnen no time zijn we eruit. “U heeft uw mediabox de update nog niet gegeven”, zegt ze. Nee dat klopt, want ik wil nog wat opnames bekijken en dat ga ik dit weekend doen en dan pas de update. Anders zijn ze weg. Ooooh nou dan zijn we eruit. Dat is het euvel namelijk.

Nou, dat hadden ze er dan wel even bij mogen zeggen. Ja, vindt zij ook, goeie tip. Ik heb daar niet over nagedacht omdat het dezelfde box blijft natuurlijk. Nou ja, ook goed. In elk geval, zal ik hem na de update weer proberen te koppelen. Dan komt het vast wel goed. Mijn tv werkt er in elk geval al op, wonder boven wonder, zonder die te koppelen. Die oude kreeg ik er nooit mee gekoppeld en nu zonder te koppelen werkt het al. Nu alleen die mediabox zelf nog na het updaten. Anders moet ik weer bellen, liever niet!

De laatste weken heb ik veel op de receptie gezeten en dat bevalt me wel. Alleen nu is de ‘centrale’ die dus na 11 uur de telefoontjes binnen krijgt, ook weer naar voren gekomen. Het ding komt bijna uit de oertijd geloof ik. In elk geval, het werkt vreselijk onpraktisch en ik was vrijdag dan ook voor het eerst bek af na die dienst. Soms gebeurt er van alles tegelijk. Met de ring doorbell werken we en dan gaat die, daar moet je ook door praten en zien wie het is en of er een afspraak is ja of nee, terwijl de telefoon gaat en er ook nog mensen aan de balie staan. En dan zit je daar in je eentje. Ja, dan moet je om hulp vragen maar daar ben je op dat moment dan ook té druk voor. Kortom, dat is een dienst die ik niet zo graag wil hebben voortaan.

Jammer want op zich is het leuk werk, als je het niet allemaal tegelijk hoeft te doen. Al heb je maar iemand bij je, die kan bijspringen zodra dat nodig is. Want hulp gaan halen een stukje verderop bij de afdeling, daar denk je dan niet eens meer aan. En als er iemand bij zit, dan zien ze dat direct en kunnen ze je een beetje helpen. Nou ja, misschien even aankaarten bij de volgende team meeting. Die lijn is tot 11 uur stil zowat. Nu werd ik ingewerkt door iemand die ik heel aardig vind maar die 1 ding niet kan en dat is iemand inwerken. Ik werd op een gegeven moment een beetje pissig, dat gebeurt niet zo snel.

Toen kwam ze opeens wel even helpen en wat dingen uitleggen. Ik voelde me gewoon voor paal staan. Je hebt mensen, die zoeken zoiets dan uit, ik kan dat niet. Mij moet je gewoon even vertellen wat ik moet doen, waar ik moet klikken en dan lukt het wel. Maar even een beetje basis wil ik gewoon weten. Anders raak ik in paniek, en als ik ergens niet van hou, dan is het dat wel.

Laat ik het er maar op houden dat ik het geen leuke dag vond. Ik hoorde in elk geval, van de anderen dat ze het sowieso geen leuke dienst al vonden en nu is hij ook nog eens gecombineerd. Want er bellen zoveel mensen voor een reparatieverzoekje of zo, maar ja, het is een spoedlijn, voor bijvoorbeeld als er brand is of overstromende lekkages. En dan willen ze het toch nog even proberen er tussendoor te krijgen. Hoe vaak ik van de week niet gezegd heb, “mevrouw/meneer, u kunt ons woensdag weer bellen, tussen 8 en 11 of anders een online contactformulier invullen.” Niet te tellen!

Ik zat van de week zo even uit het raam te staren. De cits waren zo druk met de vogeltjes tv, dat is zo schattig om te zien. Oh die Aurora, die net doet alsof ze haar prooi opeet, die ze op het scherm ‘gevangen’ heeft. Onbetaalbaar! Ik dacht eerst, wat doet ze nou toch? Eerst moest ik al zo lachen om haar, want als ze zo’n vogeltje te pakken denkt te hebben, kijkt ze achter het tv kastje op de grond, of het beestje daar soms ligt. En later hield ze zo haar pootje in een ‘kattenvuistje’ en daar zat zogenaamd blijkbaar het vogeltje in voor haar en ging ze die op zitten puzzelen. Niet altijd maar soms.

En ik maar elke keer zitten filmen, mijn adem inhoudend tot ze het eindelijk weer deed. Want zoals alle katten, als je het wilt dat ze het doen, dan doen ze het natuurlijk opeens niet. Skylar is ook wel actief verslaafd, alleen die gaat met zijn nagels over het scherm, wat ik natuurlijk een beetje griezelig vind. Tot nu toe is het goed gegaan. Al beperk ik het nu weer een beetje. Meer om mijn tv te sparen want ik zou het zonde vinden om een nieuwe te moeten kopen hierdoor.

Dan heb ik nog een raadsel mee gemaakt, niet te doen. Achteraf hilarisch en toch ook weer niet. Ik had vorige keer een mooi toetsenbord met muis gekocht, voor mijn laptop van de zaak. Tenminste, voor hier thuis. Die kocht ik zelf want ja, een laptop heeft uiteraard al een toetsenbord en dit was dus voor mijn eigen gemak. Inderdaad een heel fijn toetsenbordje en een mooie glimmende muis. Wit met zilver en dus ook beter passend bij de inrichting. En omdat mijn eigen toetsenbord al helemaal geen letters meer over heeft, dacht ik, ik koop er nog een toetsenbordje bij. En ik zag er eentje, met muis, die een stuk goedkoper was ook nog en er zowat hetzelfde uitzag.

En toen die binnenkwam, helemaal wit nu, wilde ik die dan ook gelijk gebruiken bij mijn eigen pc. De andere witte met zilver, zat al aan mijn laptop gekoppeld. Ik ging de batterijen erin doen, nadat ik klaar was met werken. Ik deed het zendertje in mijn pc en wilde, net als de vorige keer, direct gaan typen. Huh? Niks! De muis deed het wel maar het toetsenbord deed niks. Nou ja, zou dat stuk zijn dan? Ik zuchtte al, want dat gedoe met terugsturen ben ik geen fan van. En dan moet je maar weer wachten tot je of een nieuwe krijgt, of je geld terug gestort wordt. Ik ging het maar eens proberen bij mijn laptop. Die stond toch nog aan, die van het werk.

Hee, wat raar! Daar deed het toetsenbord het ook niet. Ik zal je de lange versie besparen, van het wisselen van batterijen, het flippen, het gefrustreerd raken en helemaal geen enkel toetsenbordje dat het nog deed… Uiteindelijk deed de nieuwe het opeens wel, maar daar moet je bijna op hameren om er letters uit te krijgen. Om gek van te worden! Ik heb de pc én de laptop uitgezet en ben gaan koken. Een klein beetje van woede en de rest om te gaan eten. De cits gelijk eten gegeven en de rest van de avond even laten betijen. De volgende dag werkte er nog steeds niets. De verpakking van die wit/zilver had ik natuurlijk niet meer. Dat werkte natuurlijk gewoon goed en dan gooi ik dat weg. Die kon al niet meer terug.

Ik had er even geen trek in en sloot mijn oude toetsenbordje maar weer aan. Oh gelukkig, die deed het gewoon weer. Het duurde even, door op kantoor werken en een vrije dag, tot ik het weer met de andere 2 kon gaan proberen. En nu begrijp ik het totaal niet meer. Niet hoe het kan, niet hoe het gebeurd is, ik snap het niet. Hoe zit het nu? Nou heel normaal, het fijne toetsenbord, de wit/zilver, werkt nu wel, maar dan met de muis van dat hamer-toetsenbordje. Die werkt alleen met de mooie glanzende muis van de wit/zilver nu samen.

Die signalen zijn gewoon gekruist al weet ik niet hoe. Het vervelende is, dat ik ze nu geen van beide kan terug sturen, want anders werkt helemaal niets meer. Hoe ik het ook probeer, ik krijg het juiste koppel niet meer bij elkaar gekoppeld. Die hebben zelf aan partnerruil gedaan, ik heb er niets mee te maken! Hoe idioot de dingen kunnen lopen. Ik kan er nu wel om lachen hoor, heb ik weer natuurlijk. Eigenlijk is het best wel hilarisch. Zit ik met een flut muis bij een chique toetsenbord en met een chique muis bij een flut toetsenbord. Nou ja, het zal zo moeten zijn, zal ik dan maar denken. Raar is het wel!

Ondertussen ben ik terug van Ikea alleen na het even te hebben gezeten, voel ik wel, dat ik morgen helemaal niet meer overeind kan komen. Die pakketten waren bijna niet te tillen. Per stuk alleen al. En het waren er in totaal 7! Er zaten er 2 bij die ik echt niet kon optillen. Ik weet niet meer hoe ik het allemaal in de auto kreeg, maar het is me gelukt. Al moest ik stiekem wel even een traantje wegpinken hoor. Ik dacht echt dat ik het daar moest laten staan. Het was echt bijna niet te doen. Die 2 zware heb ik laten kantelen, de auto in.

Uitrekenen hoever het karretje moest staan om ze met de punt op de drempel te krijgen en zo laten glijden op de grond. Die 2 stonden op de grond, die andere kon ik, nog maar nauwelijks, op de achterbank tillen. Ook daarvan een paar bijna te zwaar, 2 gingen er wel. Maar oh wat heb ik een spieren verrekt. En nu, in de middag, voel ik alles al pijn doen. Oh hemeltje, dat wordt wat morgen en overmorgen. Daar zie ik nu al tegenop. Ik heb de kleinste nu uitgepakt en op mijn bed liggen.

Daar ga ik zo aan beginnen. Ik snap nu wel waarom die pakketten zo zwaar zijn. Het zijn prachtige massieve kasten, de achterkant is wel minstens 3 centimeter dik. Dat is echt bizar dik hoor! Maar er kan volgens mij dan, als ze in elkaar zitten, zo een olifant op gaan zitten, dan buigt het nog niet door. Ook de laden, het systeem dan, zit er prachtig en stevig uit. Ja, goeie kwaliteit, maar dat voel je wel met sjouwen. Jeetje zeg. De rest vertel ik volgende week wel, hopelijk gewoon wel op zaterdag. Met mij weet je het nooit want het lijkt wel of ik altijd extra werk zoek voor mezelf!