16. mei, 2021

De cits doen het zo goed, ik ook, me happy!

Nou, ik heb zo’n lange blog geschreven vorige week, dit keer mag hij vast wat korter. Het is zelfs wekelijks lastig om bij te houden voor mij nu. Want het punt is, dat je na 9 uur achter de pc, meestal echt geen zin meer hebt om nog even wat te typen. En dat is zo 4 van de 5 dagen. En dan ik het weekend en op die ene dinsdag, of soms is dat een andere dag, dan heb ik zoveel te doen in huis, dat meestal de pc niet eens meer aan gaat. En dat is wel heel bijzonder hoor. Vroeger kon ik daar echt niet tegen, toen ik nog werkte. Zodra ik thuis kwam, hup, ging die pc ook weer aan.

Nu is dat, zo, even geen zin in. Maar ik voel me ook niet zo alleen meer dan toen. Ik voel me prettig en ik heb het naar mijn zin. Ik heb echt veel dingen mee, en daardoor is die behoefte misschien toch ook wel minder. Ik heb nu zo’n lekkere routine. Als ik het voor mezelf goed doe, dan ga ik rond een uur of 10 wel naar bed ’s avonds. Want ik ben er altijd rond 6 uur uit. Als ik vrij ben slaap ik ‘uit’ tot wel 7 uur. Grootste reden is dat Sunshine me letterlijk uit bed komt halen. Die begint om 6 uur al te zaniken een aangezien hij klinkt als een jengelende kleuter, kom je er echt wel uit hoor.

Alleen de laatste tijd ga ik weer steeds later naar bed. Met als gevolg dat ik in de vroeg avond vaak al in slaap kiep. En voor je het weet zit je dan in die vicieuze cirkel van het daarna geen slaap meer hebben en dus weer laat naar bed gaat. Ik ben nog even aan het zoeken hoe ik die ga doorbreken. Heel vaak merk ik het niet eens dat ik in slaap ben gevallen. Alleen door de cits word ik sowieso weer wakker om op zijn laatst 20u20 als de wekker gaat voor snoepietijd. Ik wil gewoon lekker vroeg slapen, want, iets wat ik vroeger niet eens wilde geloven, wat je vroeger gaat slapen ben je extra door uitgerust. Het is dus echt waar.

Daar ga ik deze week maar even mee aan de slag. Wat ik wel frappant vind, is dat mijn aantal wekelijkse lezers zowat niet eens echt veel gedaald is. Ik dacht, ik heb mensen die elke dag even meelezen. En dat zal ook zo geweest zijn. Maar ik schrijf nu per week 6 x minder. En toch heb ik ongeveer hetzelfde aantal meelezers in de week. Of, en dan gok ik maar wat, iedereen leest die ene blog elke dag een klein stukje? Geen idee hoor, ik vind het echt leuk maar ik snap er niks van. Nou ja, ik ga me er mijn hoofd niet over breken. Want ik vind het wel leuk dat veel mensen mee blijven lezen. Dat is ook de enige reden, dat ik er niet mee wil stoppen. Maar ja, zeg nooit nooit en vermijd altijd altijd.

Wat ik met mijn blog van vorige week probeerde te bereiken werd weer eens totaal tegenovergesteld opgevat. Voor mij sprak er alleen liefde uit, dat was ook mijn bedoeling. Te laten zien, kijk, zoveel keer bewust voor je gekozen, zo erg eronder geleden, zoveel vergeven, zoveel onvoorwaardelijke liefde. Geen onvertogen woord, alleen maar het verhaal zelf waarom ik iets gedaan had, zoals ik het gedaan had.

Maar nee, zo werd er niet naar gekeken. En weet je wat? Vroeger zou dat me dan weer zo geraakt hebben. Ik ben daar ondertussen wel klaar mee. Het ligt niet aan mij als iemand iets in het duister wil zien. Dan zie je het gewoon niet goed. Ik doe alles met het felle licht aan, zodat de naakte waarheid gezien kan worden. Mijn bedoelingen zijn goed, dat weet ik van binnen. Dus zie het zoals je het wilt zien. Ik kan daar verder niets mee.

Het is net als bij alles, ongeacht wat je doet, ongeacht wat je zegt, ongeacht wat dan ook, mensen zien dingen zoals zij ze willen zien. Hoe je het bedoelt hebt doet er dus eigenlijk niet eens toe. Iedereen zit in zijn eigen bubbel, in zijn eigen wereld, dus tja, dan zit er voor mij maar 1 ding op, gewoon dat doen wat voor mij het beste voelt. Waar ik mee kan leven, en waarbij ik mezelf recht in mijn eigen ogen kan aankijken. Dat vind ik het belangrijkste. Wat ik vorige week al zei, ooit valt alles te bekijken, van de uitvoering tot de intentie erachter. Daar waar er alleen maar waarheid is. Als het dan pas allemaal goedkomt, dan is dat maar niet anders. Ik reken daar al op. Ik ga altijd uit van het ergste, dan kan het altijd meevallen.

Met de cits gaat het in elk geval wel geweldig. Dat is het fijne van dieren, die onvoorwaardelijke liefde die je ervan krijgt. En wat geven ze me veel plezier ook nog. Voor mij een win – win situatie. Ik ben in mijn leven maar heel erg weinig zonder dieren geweest. Alleen toen pas in België, wetend in wat voor ellende ik zat, heb ik bewust mijn honden bij mijn ex gelaten. Hij dacht misschien omdat ik er niet voor wilde zorgen maar niets was minder waar. Ik miste ze zo ontzettend. Maar ik kon ze geen goed leven geven. Zeker niet bij een man die gemeen tegen ze deed. Maar ja, dat wilde ik hem toen niet vertellen, dan maar als de gemenerd worden bekeken. Ook goed.

Die korte periodes zonder dieren, deed me eens temeer beseffen dat ik ze nodig heb. Ze maken mijn wereld een klein beetje leuker, met een beetje meer liefde erin en veel meer lol. Want dat is wat dieren bij mensen kunnen doen. Mensen die zeggen ‘ik hou niet van dieren’ daar ben ik dan ook direct bij weg. Die heb ik liever niet in mijn leven. Het zegt mij veel van hun afstemming en sorry, ik hou van elke ziel die er is maar sommige van die persoonlijkheden zijn gewoon niet te pruimen. Die vermijd ik dan ook als de pest. Gelukkig weet ik uit mijn zo geliefde Rulof boeken, dat dit ook mag. Je mag iets wat je pijn doet, uit de weg gaan. En zo ben ik dat ook gaan doen. Dingen die me pijn doen, mensen die me pijn doen of persoonlijkheden waar ik de rillingen van krijg, ik ga ze consequent uit de weg.

Die zijn gewoon zo ver nog niet, kunnen ze niets aan doen. Maar in mijn leven duld ik ze niet meer. Ik heb niet veel mensen meer waar ik mee om ga, maar die er in mijn leven zijn, zijn wel de goeien. Mensen die ik er echt in wil hebben en houden ook. Af en toe komt er nog eens eentje bij maar ik ben daar heel voorzichtig in geworden. Ik heb van de afgelopen jaren, met zo’n ‘neppe BFF’, wel geleerd, dat ik van mijn allereerste gevoel moet uitgaan. Want haar eerste mails, gaven mij ook de rillingen en dat had ik moeten opslaan. Maar zo doordrammen om te willen helpen, inspelen op mijn Rulof boeken, die zij ook had en wel in las maar die ze eigenlijk niet aan kon. Z

o van, ja ik voel me familie, ik ben vast in een vorig leven je moeder geweest. En zo trapte ik er toch weer in. Blijkbaar moet dat ook, want heb je zo ook weer iets goed gemaakt aan oorzaak en gevolg. Dat is altijd winst. En ook heb je iemand wat inzichten en lessen gegeven. Al blijkt achteraf dat ze daar nog niet aan toe zijn. Grappige is dat ze wel nog contact heeft met mijn dochter. Kunnen ze samen praten over hoe gemeen en slecht ik wel niet ben. Ach, ze doen maar lekker. Iets van buik op en rug af, en gladde rug hebben.

Maar ik had het over de cits, veel leuker dan dat gezeik. Toen ik hier pas kwam wonen, was het vooral Skylar die het heerlijk naar zijn zin had. Skylar is een flinke kat, formaatje hond vind ik altijd, medium grote hond, geen Yorky. Hij heeft een even zo grote persoonlijkheid en is erg inhalig. Hij wil altijd stelen van iedereen en ik heb er jaren over gedaan om dat eruit te krijgen. Dit is me alleen gelukt door enorm consequent te zijn. Dat was echt niet zo makkelijk, al zeg ik het zelf. Na een tijdje hier te wonen, kreeg hij een soort van terugval daarin. Hij viel altijd al Aurora aan en dat werd hier zo erg, dat ze wekenlang met kapotte oortjes liep.

Een teken voor mij dat ik weer met hem aan de slag moest. Hij durft me zelfs een mep te geven. Maar al zou hij opeens formaatje tijger worden, bang zal ik nooit van hem zijn. Ik ben hier de baas en niet hij. Ik speel met alle liefde personeel maar bij bepaalde dingen, zoals elkaar pijn doen, trek ik een grens. En die heeft hij maar te respecteren en uiteindelijk doet hij dat ook wel. Als ik maar volhoud. En dat doe ik. En dan zie ik ze opeens, zoals de laatste tijd wel vaker gebeurt, bij elkaar liggen. Gisteren was dat op de bank. Zij lag heerlijk te slapen al, Moonlight lag er ook. Het was op mijn plek dus ik moest ergens anders gaan zitten.

Skylar wilde ook bij Moonlight liggen, en sloop voorzichtig de bank op. Kleine Aurora snurkt als een bootsman dus daar zat Skylar even verbaast naar te kijken en luisteren. Opeens voelde ze dat en werd wakker. Ze begon zichzelf onmiddellijk en lichtelijk nerveus te wassen. Skylar bleef haar met een rare blik bekijken. Ik wist, hij kan haar elk moment een lel geven. Ik zei heel zachtjes, en hij weet wat ik dan zeg, ‘lief zijn hè Skylar’. Ik zie aan zijn oren dat hij me hoort. Aurora stopt even met wassen en kijkt terug. Hij draait zijn blik af. Zij heeft ‘gewonnen’ dit keer.

Ik prijs hem later voor zijn voorbeeldige gedrag en in de avond jaagt hij haar dan weer de krabton in, al gillend. Ik vlieg dan uit, zeg dat hij stout is en hij druipt beschaamd weer af. En dan duurt het weer een tijd voor hij weer zoiets doet. Want Skylar wil wel heel graag bij mij in een goed blaadje staan. Daar doet hij echt zijn best voor en dat is ook weer zo koddig om te zien.

Moonlight en Sunshine, soms water en vuur, soms liefdevolle elkaar wassende broers. Dat is nog steeds wisselend. Maar ja, Moontje is een enorme drama Queen en Sun is een geboren jager. Als Moonlight dan niet gestoord wil worden, of die sluipt door het huis om niet opgemerkt te worden, dan merkt Sunshine dat juist en ja, dan gaat hij erachter aan. Moonlight is nogal verbaal en gilt dan de boel bij elkaar. Dat is niet altijd terecht maar het maakt wel indruk. Ik gil dan even ‘HEEEEEEEEEE’ en dan is het weer over.

Sinds we hier wonen is dat veel makkelijker geworden omdat alles gelijkvloers is en ik niet meer naar boven hoef te rennen. Die mogelijkheid hebben ze niet meer en dit heeft er wel toe bijgedragen, dat de sfeer in huis verbeterd is. En ook dat ik die maanden nog thuis was om ze te corrigeren in hun gedrag. Eventjes maar ging Skylar weer stelen van iedereen. Ik ben weer een paar weekjes de staande politieagent gaan spelen tijdens hun maaltijden. Dat werkte en nu eten ze soms zelfs met zijn vijven bij elkaar. Aurora kreeg anders niet eens de kans om ook maar 1 hapje van haar natvoer te nemen.

Nu kan ze op haar gemak eten hoeveel ze op wil. Als ze weg loopt en wat over laat, dan mag 1 van de anderen dat opeten. Rainbow schuiert het meeste weg. Maar ja, die eet dan ook totaal niets tussen de natvoer maaltijden omdat meneer geen brokjes eet. Zo irritant dat. Maar ja, ergens in die 1e paar weken van zijn leven is dat mis gegaan en dat is blijvend. Jammer voor hem, en erg ongezond. Ik hoop maar dat het gewoon goed blijft gaan met hem verder. Hij is ook altijd degene die gevoelig is om diarree te krijgen of verstopping. Hij is ook degene die naald en draad eet en weer uitkakt dus tja. Over aparte dieren gesproken.

In elk geval, ze doen het hier enorm goed. Als ik al bang was dat ze het balkon zouden missen, zat ik er goed naast. Want vooral de galerij kant werkt als het balkon deed. Meestal, hoe koud het ook is, zet ik de ramen open in de hal en slaapkamer, terwijl zij aan het ontbijten zijn. En dan komen ze allemaal aangesneld om voor het open raam te gaan zitten. En eerlijk gezegd, wat is er anders aan, dan toen Skylar elke morgen het balkon op ging? Want daar had hij een stuk minder te zien dan hier hoor. Hier is het een komen en gaan van mensen, vogeltjes en katten in het atrium. Dat zag hij in de tuinen niet, ja die vogeltjes wel natuurlijk.

Het ging hem om de buitenlucht en daar zit hij nu ook in. Soms komt Sunshine naast hem zitten, soms Moonlight. Maar die gaan ook vaak richting slaapkamer raam. Het plankje dat ik voor ze gemaakt heb, ter hoogte van het openslaande raam, is goud waard. Het valt me alleen op dat Rainbow daar heel af en toe maar zit, en Aurora heb ik er nog niet gezien. Die zit liever veilig achter glas geloof ik. Nou ja, wie weet als het warmer wordt, dat ze dan ook vaker voor het open raam gaan zitten. Ik zet het nu het nog fris is niet wagenwijd open natuurlijk. Als het warm is vast wel.

Ik heb mijn 1e aanvaring met een mug ook al gehad. Reden voor mij om aan de slag te gaan met horren. Want jeetje zeg, volgens mij, zo te horen, was het eentje ter grootte van een vleermuis. Ik heb mezelf een mep gegeven en volgens mij had ik hem. Of heeft later 1 van de cits hem gepakt, maar ik heb hem niet meer gehoord. Ik heb geen zin om weer een zomer, vooral in dit erg warme huis, met dichte ramen te zitten omdat het licht aan gaat. Dan zijn horren geen overbodige luxe. En daar ben ik dus al vanaf donderdag mee bezig en zondag was ik er klaar mee. Nou ja, bij mijn werkkamer zit het vast met hotglue aan de buitenkant.

Op de een of andere manier kan daar geen enkele hor in. Ja, misschien als je ze laat maken door zo’n bedrijf. Die ik gekocht had, daar kon ik het geraamte niet van aan de buitenkant van het raam plaatsen omdat daar geen kozijn zit. Dat is gladde buitenmuur. Dus heb ik een tijdelijke oplossing nu, er zit in elk geval een hor en de cits kunnen er ook niet door naar buiten. Hoop ik toch.

Voor het eerst in mijn leven, heb ik overal waar het open kan, nu horren. In principe kan er dus niets binnen komen meer. Zou dat even fijn zijn. De enige keer dat er een vlieg binnen kan, is als hij met mij of iemand anders mee door de voordeur komt. Helaas voor mijn graag vliegen vangende ninja cats maar wel zo prettig. Vooral ook omdat ze in de  hete zomer, eitjes leggen in het natvoer als dat meer dan 2 minuten blijft staan. Bah, ik haat vliegen en ik haat hun eitjes en wat daaruit komt nog meer. Of nou ja haat is teveel. Ik heb geen haat voor niets ter wereld. Een stevige afkeer is het, dat dan weer wel.

Ook heb ik nog even zitten denken over die lieve Sunnybunny. Want ik vond het zo rakend, dat hij nu al langer thuis is, bij ons, dan ik heb ooit gehad heb voor hij weg liep! Die kwam even binnen hoor. Ik kreeg ze 3 september en 29 mei was hij toen weggelopen. En nu is het er al vanaf juni en dus is dat al veel en veel langer dan hij ooit bij mij gewoond heeft. Zo raar ook, dat gevoel. Want het voelt alsof het nooit anders geweest is, alsof die 4 jaar en 18 dagen nooit bestaan hebben. Daartegenover voelt het dus ook nog steeds als een groot wonder dat hij er weer is.

En geloof me, hij kan me wel eens tot waanzin drijven, met zijn gejammer en gehuil. Of als hij zijn jagerspet op heeft, en dan op jacht gaat naar Moonlight. Die daar dan weer gillend voor vlucht. Of als hij midden in de nacht de krolse kat uit gaat hangen. Die chagrijnige mauwtjes van hem, die had hij altijd al. Dat is zijn manier voor geluid maken. Die moet ik eigenlijk niet als chagrijnig bestempelen maar als communicatie. Die omschakeling probeer ik te maken. Maar soms vergeet ik dat dan weer. Als een slechte gewoonte die er af en toe weer in komt.

Ik heb ook geleerd dat hij soms zo tekeer loopt te gaan, omdat hij een vogel of een kat ziet. Dan wil hij naar buiten. Alleen jammer dat dit ook soms om 3 uur ’s nachts is. We zijn in elk geval die mijlpaal van bij ons wonen, al lang voorbij. 8 maanden toen, ten opzichte van 11 maanden nu. Ik was er even stil van. Hij is zo eigen, zo vertrouwd, en zo doet hij ook tegen mij. Ik ben echt van hem. Ook als hij zo loopt tekeer te gaan in de nacht, als ik het dan echt zat ben roep ik ‘kom hier bij mama!’ en dan komt hij ook.

Dan kruipt hij tegen me aan, dan hou ik hem stevig vast en dan gaat hij melktrappen en spinnen. Dan is hij even stil, buiten dat motorgeronk dan. Zo val ik dan vaak weer in slaap. Met Sunshine dicht tegen me aan. Heerlijk is dat. Tot hij weer begint en dan kan ik hem wel wurgen! Maar dat mag de pret niet drukken. Hij is weer thuis en ik zal het weten ook. Ik blijf het een wonder vinden en ik wist het ook, diep van binnen, hij komt weer terug. En zo zie je maar, dat gedachten echt worden. Zoals met veel in mijn leven op dit moment. Daarom moet ik ook maar dingen los laten, waarvan ik al weet dat ze toch niet goed zullen komen.

Dat is best moeilijk omdat het toch steeds ergens door in je vizier komt. Maar ik ben wel klaar met mezelf schuldig voelen voor iets dat ik goed bedoel en dat gewoon totaal uit zijn verband wordt gerukt al naar gelang hoe iemand in zijn vel zit. Daar heb ik niets mee, daar kan ik niets mee en daar ben ik, eerlijk gezegd, ook totaal klaar mee. Op mijn werk hou ik me zo op de vlakte als maar mogelijk is. Want ik zie en weet altijd dingen, helaas hoor want ik wist en voelde dat liever niet. Ik trek me, op die paar mensen na, al totaal terug overal. Ik heb er zo geen zin meer in. Ik ben er zo doodmoe van ook.

Ik heb altijd al overal alleen voor gestaan in mijn leven, dan ook maar helemaal. Dat is beter dan op je tenen moeten lopen omdat je weet dat ze het toch weer verkeerd opvatten. Dat doen ze dan maar lekker, maar niet in mijn leven meer. Ik heb een heerlijk huis, heerlijke katten waar het gewoon echt geweldig mee gaat, en blijft gaan ook. Dat zijn van die dingen, die ik nu verwacht. Gewoon dingen die goed gaan, omdat ik altijd positief blijf, en vooral ook omdat ik alle negativiteit eruit ben gaan gooien. En het werkt.

Alles is weer omgedraaid, vanaf het moment dat ik het besef kreeg er ook toe te doen. Dat was natuurlijk uiteraard altijd al zo, alleen besefte ik het zelf niet. Ik bleef mezelf maar weg cijferen. Dat ben ik niet meer van plan. Ik vertik het. Ik wil ook niet anders doen of zijn, om een ander te plezieren. Dat vertik ik echt nog. Ik hou niet van mensen met maskers, ik zie het lelijke eronder toch wel. En ik weiger zelf ook een masker te dragen. Als je het lelijk vindt wat je ziet, dan kijk je maar lekker de andere kant op. Ga jij lekker naar links, en ga ik lekker naar rechts, hoeven we elkaar niet te zien. Prima geregeld! Ik ben wie ik ben en ik mag er zijn. Precies zoals ik ben, ben ik meer dan goed genoeg. Als je me niet moet, dan ga je lekker weg en anders verwijder ik mezelf wel uit de situatie. Daar ben ik goed in geworden, maar ik ben dat dan ook wel waard!