29. mei, 2021

In de ban van het songfestival maar dan een week later...

Dit is de blog, gedeeltelijk dan, van een week geleden. Door mijn zwaar gewonde hand kon ik niet typen. Ja, een paar woorden per half uur. Daar kan ik niet tegen hoor. Vandaar de uitstel. Dus ja het is al weer bijna weer het Songfestival maar toch, ondanks ik wel eens overdrijf, wilde ik toch al mijn getypte werk niet verloren laten gaan. Vandaar. Ik haal het vast wel weer in. Ooit.

De afgelopen week heeft voor mij in het teken van het Eurovisie Songfestival gestaan. Voor mij geldt geloof ik ‘hoe ouder hoe gekker’ echt voor de volle 100%. Jeetje zeg, ik word gewoon zo’n emotionele ouwe doos! Vooral die terugblikken met oude winnaars en winnaressen, voor wie het zo’n levens veranderend moment was. Die er nog steeds van in tranen raakten bij het terugblikken naar het moment dat ze hoorden dat ze de grote prijs van dat jaar hadden gewonnen. Ja, sinds Duncan won, ben ik weer helemaal terug. Daarvoor al een klein beetje maar nu ben ik weer echt fan.

Ik ben er jaren tussenuit geweest maar toen ik klein was, thuis voor de buis, was het groot feest. Heel Nederland keek en we wonnen toen ook een paar keer. Ik weet dat mijn moeder groot fan was van Corrie Brokken, die ook ooit met een liedje won of mee deed. Dat weet ik even niet zo goed meer. Het liedje dat voor mij nog het meest is blijven hangen, is ‘de troubadour van Lenny Kuhr. Dat liedje vind ik nog steeds mooi eigenlijk en volgens mij kan echt elke Nederlander dat wel meezingen. Of in elk geval het refrein kent iedereen wel. Ach af en toe kan ik zo weemoedig worden. Het zal met het ouder worden te maken hebben?

Niet dat ik me oud voel hoor. Totaal niet. Ik verbaas tot nu toe al mijn nieuwe collega’s als ze achter mijn leeftijd komen. Dat is best wel leuk. Van de week nog, toen we het over het vaccinatiebeleid hadden, kwam het zo terloops ter sprake. Wie ging er en wie niet. Ik zei dat ik de brief al binnen had gekregen en zij vroeg me of ik soms bij een risico groep hoorde. Ik had hem even niet door, dus ik vroeg hoezo. Ja, omdat ik een uitnodiging had gekregen, dat doen ze alleen maar bij ouwe mensen of risicogroepen. Ik schoot in de lach en zei dat ik gewoon een oud mens was. Neeee, zo bedoelde ze het niet, ze had geen idee dat ik al 59 ben! Nou, die scoorde even punten bij mij!

Dat blijft leuk, terwijl ik totaal niet ijdel ben. Het is toch leuk om te horen hoe verbaasd ze zijn. Als ze al acteren dan moeten ze dat allemaal hebben afgesproken en zo is het vast niet. Dus ja, ik ga van de week even mijn 1e prik halen. Daar zal ik wel uitleggen dat ik het zwaar te pakken heb gehad, want ik vraag me af of bij mij dan die 2e vaccinatie nodig is. Ik heb er wel goed over nagedacht hoor, of ik het wel wil. Maar ik ben zo ontzettend ziek geweest, ook al krijg ik het nu niet meer in die mate, wil ik niet het risico lopen om iemand anders het zo te geven. Want voor mezelf maakt het me niet uit.

Ik heb astma ook en ik moet ook altijd een griepprik halen. Dat doe ik ook nooit. Maar dit is toch wel even anders. Stel je voor, als ik iemand het virus doorgeef, omdat ik zo eigenwijs ben mezelf niet te laten vaccineren, en die persoon sterft eraan. Dan heb ik me opeens karma op mijn hals gehaald en moet ik weer terug om een leven retour te geven. Nou sorry, daar heb ik echt geen trek in. Dat is de egoïstische kant eraan, maar iemand zo ziek laten worden? Nee, dat zou ik voor niemand wensen. Dat was te heftig. Dus dan maar vaccineren. Dan hoef ik me in elk geval niet druk te maken of ik het iemand geef. Mocht dat zo zijn, en die kans is erna enorm klein, dan in elk geval niet de heftige versie.

En als je dan naar het songfestival zit te kijken, en die arme jongen van IJsland zit huilend te vertellen positief te zijn, afgelopen dinsdag, dan zie je al hoe snel dat kan gaan. Op donderdag moet zelfs onze eigen Duncan Lawrence afhaken door corona. Nu gaan ze wel wat speciaals doen zaterdag maar toch. Die zit te balen als een reuzestekker, dat weet ik wel zeker. Ik typ wel verder hoor, maar ik zit me gelijk af te vragen, waarom Word het woord ‘reuzenstekker’ kent. Nou ja, het zal wel. In elk geval, corona grijpt nog altijd om zich heen, al begint het gedoe eindelijk wat af te nemen. Hopelijk blijft de rest gezond daar, in Ahoy en omstreken.

Wat betreft mijn voorkeuren, gek genoeg vind ik, op een paar na, bijna elk liedje behoorlijk goed. Zelfs van die afvallers vond ik dat bij een paar echt jammer. Maar goed, ik ben maar een leek, al zing ik zelf ook een aardig moppie. Niet zo goed dat het songfestival waardig is natuurlijk. Maar natuurlijk ga ik voor onze eigen Jeangu Macrooy, die met zijn heerlijke liedje vast hoge ogen zal gooien. Want ik vind het echt een heerlijke song. Ik vind het een beetje Lionking sfeertje. Ook mooi dat hij het in zijn eigen taal doet, van ons prachtige en kleurrijke Suriname. Yu no man broko mi, Yu no man broko mi, mi na afu sensi! WOEHOE!

Nou, ik ben fan, dat is wel duidelijk. Hij zingt ook prachtig live. Maar mocht het niet lukken voor Jeangu, dan heb ik alternatieven. Want dan hebben we Griekenland, die de Nederlandse jonge blom Stefania voor hen uit laat komen, door haar Griekse Roots. Wat een leuke en mooie meid! En ze heeft al heel wat ervaring ondanks dat ze pas 18 is. Dus Griekenland is ook een beetje Nederland nu. Dan heeft de Zwitserse inzending, ondanks zijn spuuglelijke outfit, ook een schitterend liedje die hij zingt met een even zo schitterende stem. En dat liedje is weer geschreven door een Hollander, dezelfde die vorige keer, in 2019, het winnende liedje had geschreven van Duncan Lawrence. Dat is optie nummer 3. Dan is er nog een liedje, ik geloof Slovenië of zo, wat ook van Hollandse makelij is.

En awel, als dat nog niet genoeg is, ben ik, door mijn jarenlange verblijf bij onze Zuiderburen in de Vlaamse Kempen, ook een klein beetje voor Hooverphonic. Ik was al fan voor ze hun grote hit ‘Mad about you’ hadden, klik hier  als je die wilt beluisteren. Heerlijk nummer! Dus ik hoef niet teleurgesteld te zijn als 1 van hen wint. Toch, toch, oh wat vind ik het liedje van Frankrijk mooi! Er zit iets in, dat me tot tranen toe beroert. Dat had ik niet aan zien komen, de 1e keer dat ik het hoorde op tv. Wow! hier klikken  voor de liefhebbers! Zo, die wil ik nog wel vaker horen, dik kippenvel krijg ik ervan! Edith Piaff zegt men, ja misschien een beetje. Maar dat is het niet alleen. De emotie waarmee ze het zingt, het is voor mij alles wat Frankrijk is in een liedje. Maar daar zal ik de enige niet in zijn. Net weer even naar geluisterd, weer tranen! Echt hoor, ik kan er niets aan doen. Vooral tegen het einde zie ik me als een dolle rond walsen, helemaal in trance… Mooi…

Je begrijpt natuurlijk wel, dat ik zaterdag aan de buis zit, en het hele spektakel vol plezier zal gaan volgen. Portugal vind ik ook een geweldig liedje, het doet me denken aan de Beatles, en de titel zit daar ook in de buurt, ‘love is on my side’. Die heftige rock nummers, die vind ik zelf ook wel wat hebben, al komen ze niet in de buurt van de mooie ballads. Vooral die ene uit het Oostblok met dat gifgroene vest, wat een pokkeherrie, maar ik zat toch mee te doen. Leg het maar uit! Zo grappig!

En die IJslanders, die toch door zijn, ondanks dat ze er door corona niet live bij waren maar er een repetitie werd uitzonden. Het liedje doet me aan de jaren 80 denken en ik vond het een leuk liedje. Ik stikte bijna van het lachen om het commentaar van Gerard Joling, dat hij nog nooit zoveel lelijke mensen bij elkaar had gezien op een podium en dat zijn vissen dood in de vijver zouden drijven als ze daar langs liepen. Ja, sorry, dat is nou eenmaal mijn humor. Helaas kan niet iedereen daar tegen. Het is absoluut niet gemeen bedoeld, ook van Gerard niet. Ik kan daar zo ontzettend om lachen, dat hij er gewoon maling aan heeft. Heerlijk!

Maar ja, je moet er wel tegen kunnen. Dat dan weer wel. Zaterdag heb ik een leuke dag gehad. Ik heb in de ochtend lekker mijn huis gedaan. Lekker als alles lekker schoon en opgeruimd is. In de middag kwam Petra. Nu had ik een plekje gereserveerd bij eetcafé de Boulevard, op het terras uiteraard want ja, binnen mag nog niet. Na thee en koffie hadden geleut, zijn we er, na een omweggetje naar de renovatie bouw, daar waar mijn broer heeft gewoond, lekker heen geslenterd. Het was fris, moet ik zeggen maar ik vond het echt genieten, gewoon omdat het weer kon.

Het terras zat goed vol, ondanks de wind en de niet echt hoge temperaturen. Ik zal niet de enige zijn, dat was wel duidelijk. Het kan weer en dat is heerlijk na meer dan een jaar met vervelende maatregelen. Petra en ik hebben zitten genieten. Veel gelachen en lekker zitten praten over van alles en nog wat en vooral ons meest geliefde gespreksonderwerp, de boeken van Jozef en de Meesters. Er zat een meneer af en toe naar ons gesprek te luisteren, die zal wel gedacht hebben! Petra ging na het eten weer richting Den Haag en ik richting huis. En in de avond werd het weer tijd voor de grande finale van het Eurovisie Songfestival.

Oh wat een spektakel hebben we ervan gemaakt! Davina Michelle, die haar grootse optreden had op dinsdag is voor mij toch el het hoogtepunt van alle 3 de uitzendingen. Al was Glennis ook ontzettend geweldig samen met Afro Jack! Ik ben echt wel trots op Nederland, dat kleine kikkerlandje dat zo groots is in alles waar ze zich echt toe zetten. Daar kan menig grote natie best jaloers naar kijken. Maar ja, niet voor niets ook dat Jozef Rulof hier geboren is. Trouwens, dat is geen verdienste hoor, dat is gewoon afstemming, daar groei je vanzelf naartoe. Toch stiekem wel trots dus, maar eigenlijk is dat niet echt netjes.

Ondertussen weet iedereen al dat het vreselijke nummer, dat je uiteindelijk toch een klein beetje mee krijgt door het continu herhalen van hetzelfde, van Italië gewonnen heeft. Maar daar geen link van hoor. Ik vind het helemaal niks maar goed. Dat is wel vaker zo bij het Songfestival. Het is gelukkig niet meer dat Oostblok vriendendienst gebeuren wat het op een gegeven moment geworden was. Want daardoor ben ik ooit afgehaakt. Dus nu alweer 2, eigenlijk 3 door het corona gerelateerde Songfestivalloze jaar, weer fan. Ik hoop dat ik het zo leuk blijf vinden.

Net zo’n feestje als het in mijn jeugd was zal het niet meer worden maar goed, dat hoeft ook niet. Het was leuk om met Marij en Petra de scores te vergelijken met de Songfestival app. Ook heel Nederland kon je daarin zien. Voor herhaling vatbaar en volgend jaar is gastland Italië aan de beurt maar die gaan ons vast niet overtreffen want dit was pure grootsheid van een klein landje. Ik zeg het nog maar eens even.

Dus, om daar weer even over verder te gaan, kreeg ik niet 1 x maar wel 2 x een uitnodiging om een prik te komen halen. Een brief omdat mijn leeftijdsgroep aan de beurt is en de 2e omdat ik astma heb en dus een tot een risicogroep behoor. Nou, dan kom ik er echt niet meer onderuit. Niet dat ik dat wil hoor. Ik heb al uitgelegd waarom ik die vaccinatie ga halen. Wel heel raar hoe ze je een locatie toewijzen. Daar zou ik de logica wel eens van willen weten.

Ik weet, de Van Nelle  Fabrieken hier vlakbij, waar ik naartoe kan wandelen, is een priklocatie. Als ik met mijn DigiD inlog kan ik kiezen uit Rijswijk of Schiedam. Eh, nou ja! Dat is toch raar? Maar als ik er weer uit ga en een andere datum prik, wordt het nog verder Zoetermeer en Zuid. Nou dan maar terug en dan pak ik Schiedam wel. Dat blijkt vlak bij mijn werk te zijn. Vraag me niet hoe het kan maar ik ben totaal op mijn gemak in die buurt. Ik lijk het er te kennen terwijl dat eigenlijk niet kan.

Het is in de Groenoordstraat bij de Sporthallen. Ik heb het zo gevonden en wel fijn, veel parkeerplek. Ik begrijp alleen niet wat er met mijn 2 uitnodigingsbrieven is gebeurd want die zijn verdwenen. Maar ik heb de mails en mijn legitimatie. Ik had ook zoiets, als dat niet kan, dan is het de bedoeling niet, wetend hoe ik via boven de laatste jaren continu gestuurd en geholpen wordt. Maar niets aan de hand, ik moet alleen nog even die vragenlijst invullen, want die zat bij de brieven. Ik weet dat ik ze goed had weggelegd, helaas té goed. Typisch iets voor mij. Nou ja, het zal wel zo moeten zijn.

Ik ben even mijn bril echt kwijt maar die blijkt in mijn zak te zitten. Dat doe ik altijd bij een mondkapje want dan beslaat hij gelijk. Nou ja, wat een rare dag weer. Ik moet even langs medisch want ik heb aspirines geslikt. Ja, bewust gedaan, niet als pijnstiller hoor, maar als bloedverdunner. Is de dosis tussen de 500 en 1000 mg, dan is het tegen pijn. Is de dosis 80 gram, sommige artsen geven ook de 100, dan is het als bloedverdunner voor bijvoorbeeld mensen met hoge bloeddruk. Die opleiding is niet helemaal verloren gegaan.

Ik heb nu dus al een tijdje aspirines geslikt, zo voorkom ik een hevige trombose of een tia, waar ik geen trek in heb. Ik blijf ze ook slikken tot een paar dagen na die 2e prik. Maar ik moet beloven dat ik mijn prikplek minstens 2 minuten dichtdruk na het prikken. Ja want ervoor heb je geen prikplek ook. Soms zeg ik gewoon iets om het te zeggen of zo. Nou ja, ik ging zitten, leuke Indonesische dame, een babbel dus dat kwam al gelijk goed.

Ik vertelde van vorig jaar, omdat ik wilde weten of ik dan een 2e nodig had. Jawel, meer dan een jaar geleden dus 2e is beter. Het kon ook 2 kanten op gaan, als je zo erg ziek bent geweest, had ze nu al vaker gehoord, dan kan je of nergens last van hebben, of een behoorlijk aanval van je lichaam tegen het virus krijgen. Dit extra heftig omdat het dan de stof al herkent en direct gaat vechten.

En dat had ik dus. Nou ja, heel apart, het leek wel een corona in de sneltreinvaart. Zonder het erge benauwde, gelukkig, en zonder de rare smaak dingen. Ook zonder die rare voedselvergiftiging gevoelens, ook heel gelukkig. Ik had woensdag nergens last van, ja van mijn zwaar gekneusde vinger en mijn bovenarm was pijnlijk. Tegen de middag, het zal rond half 2 geweest zijn, begon ik opeens de rillingen te krijgen. Ik had een zelfstudie staan en ik heb die maar uitgeprint en zei dat ik onder een plaid op de bank zou gaan leren. Maar daar kwam vrij weinig van.

Ik had nu wel een thermometer en al snel zat ik boven de 39. Het liep op tot 39,6 en ik lag te rillen en te shaken. De volgende dag was het 38,9 nou ja, het bleef in elk geval zakken. Alleen voelde ik me de 2e dag als door een vrachtwagen overreden en kreeg ik ook die zware hoofdpijn. Toch wel eng, krijg je een tia of niet. Maar ik heb altijd zoiets, als dat moet gebeuren, dan krijg ik die toch wel ook zonder vaccinatie. Vrije keus is zo vrij niet als je denkt hoor. En pas vandaag, zaterdag ging het weer.

Ik had vorig weekend mijn vinger tussen een lade gekregen en oh alle mensen, dat heeft zo’n pijn gedaan, dat ik er echt beroerd van werd. Ik hoefde gelukkig niet naar kantoor, anders had ik gevraagd of ik thuis kon werken. Want ik kon me moeilijk aan en uitkleden ermee. Ook toiletbezoek werd zo lastig. Dan maar thuis blijven in mijn ponnetje, dat is handiger. Maar ik werd zo ziek, dat ik heel die hand vergat. Vrijdagmiddag begon ik me eindelijk weer ietsje beter te voelen. En zowat direct voelde ik die nog steeds enorm pijnlijke vinger weer!

Alsof je eigen lijf een beetje regelt zo van, ‘’ja, dat is nu wel teveel hoor. Oké ze is weer wat op aan het knappen, gooi die vinger er maar weer bij hoor!’’ Echt hoor! Ik weet het zeker! Ik heb hem wel af en toe gevoeld hoor, maar niet zo gemeen als ik hem nu weer voel. Echt heel apart. Maar ja, de donderdag heb ik bijna 24 uur geslapen en de vrijdag ook heel rustig aan gedaan. Tot ik op vrijdagavond iets wilde pakken en het ding opeens gemeen begon te kloppen en steken. Ach ja, er is nog wel meer aan de hand ook, of moet ik aan de been zeggen. Maar dat vertel ik volgende week wel weer.