Het reilen en zeilen in het leven van 5 katten met mij als personeel...

12. sep, 2021

Vorige week heb ik geen blog geschreven, want ik had vakantie. Ik dacht, dat merkt iedereen vanzelf wel. Ik weet dat er nog veel mensen meelezen, dat kan ik zien aan het aantal bezoeken die mijn website krijgt. Op hoogtepunten, met andere woorden als er veel drama was op dat moment, had ik wel van15 tot 25.000 lezers in de week. Later zakte dat wat af maar het waren er altijd nog zo tussen de 7 en 14.000 per week. En nu ben ik ergens in maart terug gegaan tot nog maar 1 x per week in plaats van elke dag, maar het blijven er minstens 7.000 tot nog veel meer.

Dat vind ik wel apart eigenlijk en ik heb er geen echte verklaring voor. Daar kan ik dan over na gaan zitten denken, hoe zoiets zou kunnen maar ja, hoe ik ook gedacht heb, ik kom er niet achter. En eerlijk gezegd, lekker belangrijk! Ik wil nou eenmaal alles weten altijd. En toch ben ik niet nieuwsgierig, dat is iets heel anders. Het echt willen weten hoe iets zit, dat heb ik nou eenmaal in me. Ik ben dan ook een echte denker en al helemaal nadat ik de boeken van Jozef Rulof vond. Die geven je nou eens echt stof tot nadenken.

Al was het voor mij een groot feest van herkenning en ook, eindelijk, bevestiging van alles wat er bij mij van binnen al zat aan kennis, maar waar ik het nooit over had omdat er anders mensen zouden zijn die me dan voor gek zouden verklaren. Want je kan dat wel voelen maar waar baseer je zulke kennis dan wel niet op? En daar vond ik opeens al die kennis uitgeschreven in boeken die bijna 100 jaar geleden geschreven zijn. Wie had dat kunnen denken? Ik niet hoor, al zocht ik er, soms bewust, soms onbewust, altijd al naar.

Vanaf die tijd heb ik de boel ook omgegooid. Dan verklaren ze me maar voor gek. Ik ga altijd voor de waarheid, nu en over dit dan ook maar gelijk. Ja toch? Ik heb nu in elk geval iets waar ik naar kan verwijzen om te laten zien dat ik niet zomaar iets verzin. Zo voelde dat vroeger dan wel eens. Want ja, waar komt dat vandaan? Nu weet ik hoe het zit, want ik droeg het al in me mee. En het kwam zo af en toe een boven. En nu wil het niet meer naar onderen toe en dat hoeft ook niet

Ik ga niet lopen prediken maar ik antwoord wel naar eer en geweten als mensen me erom vragen of als het eens ter sprake komt. Dan zie ik ze heus wel kijken en sommigen nog net niet het vingertje naar het voorhoofd brengen maar dat boeit me niet meer. Ik denk dan, ik spreek je boven nog wel een keer. Net als leugens en bedrog, alles komt altijd toch al uit. Dus waarom zou je jezelf zoveel kwaad doen, want goedmaken moet ook nog. Nee, laat maar. Ik doe liever alleen het goede alleen tja, dat is niet zo makkelijk als het lijkt.

Gelukkig zijn er geen fouten, alleen lessen. Dus ik mag gerust op mijn bakkes gaan en dat doe ik dan ook met zeer grote regelmaat. Net als de rest van de wereldbevolking want we zijn allemaal nog maar Aardse kneusjes. En dat geeft niet, komt allemaal in orde.

Hoe ouder je wordt, hoe relaxter je ook in het leven staat. Ja, de drama’s die geweest zijn, die doen me nog wel eens pijn. Vooral de laatste zal de rest van mijn leven blijven steken. Maar ook dat geeft niet. Ik hoef dat ook niet weg te stoppen want ik leer er enorm van. En ik heb sowieso erg veel geleerd maar er is altijd nog veel meer te leren. Zo heb ik in mijn leven wel geleerd dat nooit iedereen je aardig zal vinden, hoe goed je het ook bedoelt of hoe lief je er ook tegen doet. Dat is een gegeven.

Zelfs iemand als Chantal Jansen, die ik zelf een erg leuk iemand vind, zal haters hebben. Je zou het bijna niet kunnen denken maar zo is het wel. Trok ik me dat vroeger aan, dan heb ik dat wel afgeleerd. Want ik weet ook dat het niet altijd aan mij ligt. In sommige gevallen misschien wel, in andere zeker weer niet. Het is zonde van je tijd als je dat wilt uitzoeken, daar is het namelijk niet belangrijk genoeg voor. Toch, vooral als het voor mijn gevoel onrechtvaardig was, of onterecht, dan kon ik me daar best druk over maken. Dan voelde het echt kwetsend.

Ook daar heb ik over geleerd natuurlijk. Vooral door de boeken ook, onrecht bestaat namelijk niet. Je zal er of lering uit moeten trekken, of het is het terug betalen van je oorzaak en gevolg. Als er iemand jou pijn doet, geestelijk en/of lichamelijk, dan is dat namelijk gedrag van jezelf, dat je nu ook te voelen krijgt, hoe dat toen, in een ander levens meestal, voor diegene voelde waarbij jij dat deed. Zo leer je hoe iets voelt en leer je daardoor af het nog eens te doen. Je kan je wel voorstellen dat zoiets niet altijd in 1 lesje geleerd is. Een slechte eigenschap afleggen kan wel eens tot 7 levens in beslag nemen. Ik bedoel maar.

Ondanks al deze kennis, kan ik me toch wel heel erg aantrekken nog steeds, als anderen lelijk doen, of stiekem zijn achter je rug en roddelen. En dan bedoel ik het gemene roddelen, iemand naar beneden halen. Dat is nog heel wat anders dan het over iemand hebben. Ik denk dat iedereen wel kan bedenken waar dat in verschilt. Ik kom vaak quotes of dat soort dingen tegen, die me daarbij helpen. Of om het in een ander perspectief te bekijken en dat vind ik altijd erg fijn. En ik deel zulke dingen dan ook.

Vorige keer kwam ik de volgende quote tegen; “Als je bereid bent om andermans gedrag tegenover jou te zien als een reflectie van hun relatie met zichzelf in plaats van commentaar op jouw waarde als persoon, dan zal je hier na verloop van tijd totaal niet meer op reageren.” - Yogi Bhajan Nou dank je wel Yogi, daar kan ik dus echt wel wat mee. Wat het niet makkelijker maakt om het ook zo te zien natuurlijk. Je kan het leren en in elk geval elke keer weer proberen toe te passen.

Ik voelde dan ook direct, dat dit klopt! Het verklaart weer veel. En bovendien, dan kan je het gekwetst voelen erdoor ook lekker loslaten. Hoe mooi is dat! Als jij dus iets in alle liefde of liefheid, of nou ja, in elk geval in goedheid bedoelt, en iemand doet alsnog lelijk tegen of over jou, dan kan het wel eens daaraan liggen. Dat het niet is door jou of om jou, maar om wie zij zelf eigenlijk zijn. Ze kunnen jou ook niet naar beneden halen, tenzij je dat toestaat! Alleen vond ik deze quote me net dat beetje extra geven, om het ook anders te zien.

Ik heb wel vaker verteld hier, als er ergens iets mis gaat, dan kijk ik altijd als eerste naar mezelf. Waar deed ik iets fout of waar zit ik verkeerd. En als ik er dan niet uitkom, niet vind wat ik fout gedaan kon hebben en dus geen verklaring vind voor de ander zijn gedrag, dan kon ik daar wel eens veel te veel aandacht aan besteden. Hoe meer ik zocht naar een antwoord, hoe minder ik ervan snapte zeg maar. Dus zonde van mijn tijd en ook helemaal niet nodig. Als ik het nu kan zien als gedrag dat over hen spreekt en niet over mij, dan ben ik eruit. Ik ben er dus nu achter dat ik het niet altijd bij mezelf hoef te zoeken. Ik ben niet de enige die fouten maakt natuurlijk. Had ik kunnen weten maar soms heb je gewoon een zetje nodig! En daarom kwam Yogi even langs. Thanks!

En, geloof het of niet, niet veel later kwam daar op vrijdag de gebruikelijke ‘Vertellis’ mail en wat staat daarin? Het volgende: We zijn allemaal mens, en we hebben ons er allemaal wel eens schuldig aan gemaakt: andermans gedrag of woorden persoonlijk opvatten, ook al hebben ze eigenlijk helemaal niets met ons te maken.  Als we leren om het gedrag van anderen te zien als een reflectie van henzelf, vriendelijkheid en medeleven tonen en tegelijkertijd onze eigen grenzen stellen en onze eigen waarden naleven, dan kan dat niet alleen onze relatie met andere mensen transformeren, maar ook onze relatie met onszelf.

Hoe bedoel je ‘toeval bestaat niet’. Ja toch? Echt bijzonder weer, hoe dat altijd gaat bij mij. En waarschijnlijk ook bij net zovele anderen hoor. Ik ben vast geen uitzondering, maar ik zie zulke dingen dan ook altijd. Er zat nog een ‘Vertellis-vraag’ bij ook, namelijk; Is er een situatie waarin jij je voelt alsof je het niet kan laten om te reageren op hoe een ander zich tegenover jou gedraagt? En daar kan ik echt urenlang op gaan antwoorden, want ik hou zeker mijn mond niet meer, zoals vroeger wel altijd. Maar het is niet altijd handig en dat moet ik nog wat beter leren inschatten. Alles waar té voor staat, zelfs té eerlijk, is niet goed. Behalve tevreden dan, maar daar staat het niet voor maar het zit eraan vast.

Ik ben mijn vakantie dus heerlijk begonnen, met een weekend lang uitrusten. Heerlijk was dat. Een beetje mijn huis gedaan, dat dan weer wel. Maar ja, van een schoon huis kan ik ook erg genieten. Vandaar dat ik dat ook meetel. Op zaterdag ben ik heerlijk een stuk gaan fietsen. Naar landgoed de Tempel. Echt mooi daar en heerlijk wandelen in de schaduw tussen de bomen. Heerlijk om te doen. Ik ben nog een eng bruggetje over gegaan en ook al was het niet zo heel erg slecht te doen, er gebeurt psychologisch iets met je waardoor je gaat trillen als een rietje en je gaat wankelen.

Vroeger zou dat me niet gebeurd zijn hoor, toen was ik iets meer onverschrokken. Nu word je ouder en zie je overal gevaar in en heb je het besef, kan ik er in mijn eentje wel uitklimmen? En ja, dan word je opeens bang, als je halverwege op de ijzeren voetstapjes staat, om te vallen en daardoor gebeurt dat dan ook bijna. Ach ja.. Ouwe doos hield het gelukkig nog wel droog. Poe hee, want een excitement! Dat krijg je op mijn leeftijd gewoon.

De zondag veel in huis gedaan en de maandag heerlijk naar Den Haag gereden. Daar even koffie gedronken in Petra’s huisje, waar ze weer opnieuw aan het intrekken is. Haar wat stylingtips gegeven, dat kan ik wel, huizen inrichten op praktische oplossingen bedenken. Daarna zijn we heerlijk naar Scheveningen gegaan. Daar hebben we een strandwandeling gemaakt, er waren veel kwallen, ook uit de zee. Daarna hebben we naar een eettentje moeten zoeken om te gaan lunchen maar dan wel een beetje normale kost.

Echt hoor, wat er tegenwoordig al niet bij een gewone strandtent op het menu staat. Ik wil niet moeilijk doen maar eh, less is soms toch echt wel more hoor. Petra wilde ook gewoon een salade en een frietje maar dat kregen we niet direct voor elkaar. De koffie en pistache crumble op een bedje van weet ik veel hebben we met alle liefde voor de volgende gelaten.

Dan ben ik op de dinsdag heerlijk weer een stukje gaan fietsen, naar de Overschiese plassen. Wat een prachtig mooi natuurgebied heb je daar toch. Op echt nog geen 10 minuten fietsen! Daar heb ik heerlijk rond gelopen en genoten van de mooie uitzichten en plassen, bloemen en vlindertjes. Ik kreeg opeens een berichtje van een tante van mij, tante Jo. Een echte lieverd waar ik dol op ben, op haar en op ome Cor. Die eigenlijk een broer van mijn oma is, maar net zo oud is als mijn oma’s kinderen. Een nakomertje dus, die tussen de kinderen van zijn zussen is opgegroeid.

Zij hebben samen 3 zoons en nu stuurde mijn tante dat ze haar zoon John overleden had gevonden in zijn huis. En ja, dat gaat je dan even niet in je koude kleren zitten. Wat vreselijk voor haar en mijn oom, dat ze dit op hun leeftijd nog moeten dragen ook. En ook al weet ik wat de boeken zeggen, want voor degene die overgaat is het feest, het verdriet is toch voor de achterblijvers. En geloof me, ik spreek uit ervaring, er is niets meer pijnlijk dan je kind te moeten verliezen. Ongeacht op welke manier dan ook. En de dood lijkt zo definitief maar dat is het niet. Vrijdag moet ik dus naar Hofwijk, om ze in elk geval proberen wat kracht te geven.

De donderdag ben ik een stuk gaan fietsen met Jolanda, die had gezien dat ik volop aan het rondtoeren was op Facebook. En gezellig gingen we met zijn tweeën op pad. Ik had Truus van Google aanstaan, maar die heeft ons uiteindelijk totaal verkeerd gestuurd en het was echt vreselijk heet ook. Fietsen maakt dat altijd minder erg hoor, maar ik voelde de zon op een gegeven moment wel erg branden en we waren nog niet op bestemming. Dus zijn we maar weer omgekeerd. Wel hebben we langs hele stukken weiland gefietst, langs het vliegveld en we waren al bijna bij de Ackerdijkse plassen.

Daar gaan we een volgende keer wel weer heen dan. Omdat ik het even zwaar had in die hitte,  hebben we van fiets geruild. Jo heeft namelijk een elektrische. Ik heb altijd gedacht dat ik zoiets niet wilde hebben maar eh, ik ben om! Nu moet ik wel gaan sparen, want ik wil in elk geval voor het voorjaar zo’n fiets hebben. En die zijn niet goedkoop! Maar oh wat een heerlijkheid om zo te kunnen fietsen. Je trapt toch echt wel zelf hoor, maar bij heuveltjes op, of bij tegenwind, heb je daar totaal geen last van! Ja, zo zou ik elke dag wel op de fiets naar de zaak gaan zeg!

Alleen bij regen niet, dan ga ik met de auto. Ik heb teveel jaren alles op de fiets gedaan, daar heb ik geen zin meer in. En soms heb je gewoon een auto nodig. Nee, ik wil de fiets er gewoon bij. Ik woon in een schitterende omgeving om te fietsen op vrije dagen ook, en ik kan er zo mee naar mijn werk. Ik fiets graag ook, alleen heb ik geen zin meer in te grote inspanning. Dus eerst even sparen zoveel mogelijk en dan kijken wat ik op de kop kan tikken. Misschien wel 2e hands of zo?

De rest van de donderdag was ik out, en in de avond voelde ik het goed branden. Ik moest later zelfs mijn ketting afdoen want dat jeukte als een gek! De vrijdag rustig aangekleed en bij negenen naar Hofwijk. Hou ouder je wordt, hoe meer begrafenissen je gaat meemaken. Alleen is het meestal niet iemand die jonger is dan jij. En nu wel. Kijk, voor hem is het geweldig hoor. Er is geen dood, alleen maar hoger gaan. Dat is voor degene die gaat geweldig, ik weet waar ze heen gaan en dat is sowieso altijd hoger dan hier. Zoals ik erachter kwam, toen mijn moeder ging, het weten over hoe en wat er na het overgaan is, haalt het verdriet niet weg bij de achterblijvers. En zeker als je een kind moet wegbrengen, zoals hun nu. Ook al is dat kind 58, dan is het nog altijd je kind. Ik wist hoe zwaar het voor hen zou moeten zijn. Zo’n verdriet is erg groot.

Dat is het punt. En de meeste mensen weten niet eens echt hoe het zit, voor hen is het nog verdrietiger. Dus ja, fijn is anders. Ik kan altijd veel hebben maar het verdriet van anderen zien, dat raakt mij altijd heel erg. En dus stroomden de tranen over mijn gezicht. Mijn moeders ‘nichie’ zat naast me, en gaf me een zakdoekje. Ook zo raar aan begrafenissen, je ziet dan altijd veel familie terug, die je soms in geen jaren gezien hebt. Want vaak groeien hele groepen uit elkaar, waar weer andere groepen naar elkaar toe groeien.

Ik heb mijn tante en oom een dikke knuffel gegeven, en ben er toch wel de rest van de dag mee bezig geweest. Op de terugweg wilde ik nog even niet naar huis en ben ik even langs de Gamma gereden, waar ik hoeklatjes heb gekocht. Ik had er 3 staan nog maar dat was lang niet genoeg. Dus ik heb er nog 5 bij gekocht. Om 1 van de klusjes te gaan doen die voor deze vakantie op mijn ‘to do’ lijstje stonden. Hoeklatjes om de keukendeurtjes en -laatjes maken. Dat heb ik dan ook op zaterdag gedaan.

Wat een takkenwerk zeg! Jeetje, als ik dat had geweten had ik het verspreid of zo. Maar ik had een nieuw zaagje en zelfs een verstekschaar gekocht, nu moest ik het maar eens doen. Ik ben s morgens om 8 uur of zo begonnen en in de avond was ik pas klaar. Ja, tussendoor wel ook andere dingen gedaan hoor, dus ik moet al die uren niet alleen op die latjes gooien. Maar het was zo’n takkenwerk, dat ik er elke paar uur echt even mee moest stoppen. Toch wilde ik het nu in ene keer afmaken. Ik weet nu namelijk wat een vervelend werk het is, en dan gaat het te lang duren voor ik het dan weer af ga maken. Dan maar die pleister er in ene keer afrukken en korte pijn in plaats van lange.

De zondag besloot ik het huis nog even zo te laten. Want ik had de maandag nog. Ik ging lekker pyjama dag houden, dat doe ik wel vaker op zondag. En toen appte ik nog een link van een filmpje over de sferen naar tante Jo. Ik had haar zaterdag ook al wat tekst uit de boeken gestuurd. Om haar te helpen en te laten weten, met John zit het wel goed. Jij moet hier ook doorheen en daar kan je vast wel wat hulp bij gebruiken. Ik kan me haar verdriet zo goed invoelen. Ik voelde gewoon dat ze dat nodig had. En toen ik haar het filmpje had gestuurd, vroeg ze of ze even langs kon komen.

Mijn tante is ook gevoelig en ze weet ook wel dat er meer is boven. Zij is net als ik zo’n beetje, grote mond en erg klein hartje. Ze zegt altijd eerlijk wat ze vindt en dat vindt niet iedereen leuk, dat weet ik maar al te goed. Ik ben echt dol op haar en ome Cor, altijd al geweest, ook toen ik een klein meisje was. Ze weet dat ze met mij over zulke dingen kan praten, over de sferen boven en dat soort dingen.

Dus ben ik blij dat ik dat in elk geval voor haar kan doen. Wij weten gewoon hoe het zit en ik kan haar nog veel informatie geven, waar zij weer kracht uit kan halen. En al was het alleen maar daarom, ben ik al blij dat ik de boeken gevonden heb. Wat een rijkdom zijn die in mijn leven, wat een kracht haal ik daar uit en wat een kracht kan je er door doorgeven. En als er eentje is die dat verdient, dat is het mijn lieve tante wel. En ooit, dan sluit ze haar zoon weer in haar armen, wat een groots en liefdevol moment zal dat zijn! Wat een troost is het om dat voor 100% zeker te mogen weten…

12. sep, 2021
29. aug, 2021

Ik had een fijne week en weer gelukkig met een betere bezetting op het werk. De vakantie is bijna over. Per 1 september moeten we ook weer op een soort van andere manier gaan werken. Ik ben namelijk middenin een reorganisatie binnen gekomen en per 1 september gaat Woonplus verder in de vernieuwde vorm. Ik ga niet allemaal uitleggen hoe en wat, maar het is voor de oudere werknemers een totaal andere opzet. Ik ben er nog maar net natuurlijk dus voor mij zal het makkelijker wennen zijn neem ik aan.

De wijken zijn nu anders verdeeld voor onze vakmannen, en alles is nu in 2 delen eigenlijk met elk dezelfde afdelingen in hun helft. Natuurlijk heb je een aantal overkoepelende afdelingen die weer voor die beide delen gelden. Nou ja, lang verhaal kort, op1 september gaat dit allemaal van start en zijn we ondertussen wel vast aan de voorbereidingen begonnen. Op 1 september krijgen we dan ook een toespraak, via teams denk ik, van onze directeur en gaan we echt van start. Er beginnen dan ook 5 nieuwen op onze afdeling, allemaal via detachering of uitzendbureaus. En ja, dat duurt wel even voor die volop meedraaien want ja, het is geen simpel systeempje waar we mee werken. Al moet dat in de loop van de tijd wel makkelijker gaan worden allemaal. Nu nog allemaal kinderziektes en opstart gedoetjes. Komt vast helemaal goed. Het werk blijft voor mij in elk geval erg leuk. Daar gaat het om.

Augustus is alweer bijna ten einde, de herfst is onderweg. Augustus heeft sinds het overgaan van mijn moeder een nieuwe betekenis gekregen. Voor mij is het een belangrijk ijkpunt, net zoals haar verjaardag ook altijd was, toen ze hier nog leefde. Maar ze verwent ons dan ook extra met haar 13 deze maand. Mijn moeder was weer flink bezig in haar ‘overgangsmaand’ zoals ik augustus ben gaan zien. Ja, ze laat ons haar 13 nog steeds zien, het hele jaar door.

Alsof ze zich nog steeds aan haar afspraak met mij wil houden. We spraken af dat ze mij een teken zou geven, zodra ze daar zou zijn aangekomen en als daar dan zou blijken dat ik goed zit met mijn volledig overtuiging wat er in de boeken staat. De Rulof boeken bedoel ik natuurlijk. Want mijn moeder wilde het zo graag geloven, maar ze bleef twijfelen. Zeker tegen haar einde hier op aarde, werd ze angstig dat er ‘niets’ zou zijn.

Dat ze zo overvloedig tekens mocht geven, en niet alleen aan mij maar aan de hele familie zelfs, op een manier dat iedereen het er lang over had, had ik niet verwacht maar mooi vind ik het wel. En af en toe, dan doet ze van die bijzondere dingen, waarvan je dan echt wel beseft, dit is niet zomaar. Nu geloof ik toch al niet in toeval maar ja, het is ook niet om mij te overtuigen, want ik was dat al lang. Maar als ik er elke keer over blijf vertellen, of mensen verwijs naar die periode in aanloop tot haar overgaan en erna, in 2017, dan weet ik dat er toch echt mensen zullen zijn, die dan door die foto's ervan ook beseffen dat het geen toeval meer kan zijn en dáár gaat het om.

Op de 15e, de dag van de heilige moeder in het land waar ik ook gewoond heb, België, ging ma over, en wel om 13u58. En ja, dat is 2 x 13. En daar begon het, al begon het natuurlijk vele jaren eerder bij de 13 obsessie van mijn broer. Want hij begreep nooit waarom dat zo was, tot die dag en de tijd erna. Toen viel alles op zijn plek. Want ze had besloten om die 13 van hem te gaan gebruiken als teken. En dat hebben we geweten! Ik vertel er nog altijd over maar ik weet nooit welke ik moet kiezen van al die prachtige verhalen van net na haar overgaan naar de volgende wereld. Ze zijn allemaal zo bijzonder. Voor de liefhebbers van het hele verhaal, 2017 is het jaar om te lezen dan.

Dit jaar was het op zondag dat het de 15e augustus was. Natuurlijk denk je eraan. En het is dan ook bijna niet te geloven dat het ondertussen alweer gewoon 4 jaar verder is gegaan hier. Daar is geen tijd, maar als je nog aards bent afgestemd kan je het wel zo ervaren. Dus hoe ma dat daar beleeft, ik heb geen idee. Maar aangezien ze nog altijd bezig is met haar tekens geven, neem ik aan dat ze nog behoorlijk aards is ingesteld. En dat geeft niets hoor. De 1e 3 lichtsferen daar zijn aards, hoe hoger hoe minder natuurlijk. Pas in de 4e, die ze Zomerland noemen, laat je alles van de aarde los en dan ga je er ook niet meer naar terug. Dus ze doet niets verkeerds. Het is nogal lastig om dat wat je kent los te laten.

Mensen zijn vaak nogal bang om dingen los te laten. Maar dat is helemaal niet nodig. Daar kom je vanzelf wel achter, eens je doorkrijgt hoe dat moet. En dat moet mijn moeder gewoon nog leren, net als heel veel andere dingen. Ik zie er al naar uit om daarheen te gaan. Al zal ik braaf er het beste van moeten maken, zolang het mijn kosmische tijd nog niet is. En dat vind ik ook prima hoor. En ma mag mij al die tijd tekens blijven geven, want ik ben er nog altijd erg blij mee.

Toen ik maandag de 16e naar mijn werk ging, had ik die dag de receptiedienst. En als je die hebt dan moet je ook de wachtdienstlijst doen. En op maandag kan dat nogal eens erg druk zijn. Het ligt er maar aan wat er vanaf vrijdag 17 uur gebeurd is. Dan stopt de klantenservice ermee tot maandagochtend 8 uur. Wat niet wil zeggen dat er dan niets gebeurt waarbij hulp nodig is. Van kleine lekkages, tot stroomuitvallen en alles wat er normaal ook gebeurt en waar bewoners dan niet van weten wat ze ermee moeten doen.

Dan heeft 1 van onze vakmannen wachtdienst en hij vult dan die lijst in, die wij moeten nakijken en zien wat we nog moeten doen. Moet er nog een bon naar een slotenmaker of een aannemer die in het weekend uit heeft moeten rukken. Van alles wat er gebeurt is wordt op elk adres een notitie gemaakt ook, met tijdstip en al en wat er aan de hand was en dat soort dingen. En soms moet er nog een vervolgactie worden uitgevoerd. Ik vind dat altijd wel leuk om te doen. Aan mijn moeder was ik even niet aan het denken. Tot ik moest invoeren, 15 augustus 13u58. Ja, dan valt je mond toch wel weer even open. Precies als ik hier die wachtdienst moet doen. Zo doet ma dat.

Later plaats ik een nieuwe profielfoto en ik kijk even, 13 opmerkingen. Als het lukt dan neem ik er een foto of een screenshot van. Want toch, als ik die allemaal kan laten zien, dan kan niemand eronder uit. Oh ik heb er in die 4 jaar ondertussen vast al honderden verzameld. Ik blijf dat doen. Die 15e augustus tot aan de begrafenis op de 22e, waar er 13 grote bloemstukken waren en waarbij om 13u13 de dame van de uitvaartondernemer me in paniek vroeg of ik de teksten, die zij zou lezen, toevallig in mijn telefoon had staan, die week was fantastisch. Heel onwerkelijk en toch zo ontzettend echt.

En die 22e was voor mij echt de laatste dag van mijn oude leven. In al die jaren ervoor was er al zoveel gebeurd. En later bleek dat ik al zo’n 3 jaar aan het doorwerken was met een burn out. En ja, toen ma mij niet meer nodig had, en ik haar de laatste eer had bewezen, toen stortte ik in elkaar. En het heeft heel lang geduurd voor ik weer enigszins ook maar een beetje in de buurt van mijn oude zelf kwam. Ik ben er nog niet helemaal maar ik denk ook niet dat ik daar ooit weer zal komen. En weet je, dat is ook goed. Want ik zou voor geen goud de ervaringen van de afgelopen jaren hebben willen missen.

Daarvoor heb ik er teveel van afgezien en moeten dragen. Ja, je leert door pijn en ik heb erg veel geleerd en daardoor is mijn wijsheid en inzicht duur betaald. Dat wil ik dan ook nooit meer kwijt en gelukkig hoeft dat ook niet Het is alleen wel jammer dat je er zo wantrouwig van wordt en eigenlijk moeite hebt om open te zijn voor anderen. Ik bedoel niet met wat ik zeg, want ik zeg echt altijd alles open en eerlijk maar ik bedoel meer je ziel bloot leggen, mensen vertrouwen en toelaten. Want daar ben ik nu niet meer zo goed in eigenlijk. Maar ja, ooit gaat dat er wel af, is het niet hier dan is het boven. Daar zie je tenminste aan het uiterlijk met wie of wat je te maken hebt. Dat zou ik voor hier op aarde ook graag hebben maar ja, dan leer je weer te weinig, denk ik toch.

Ik moest nog ff door een diep dal, die jaren nadat mijn moeder hier niet meer was. Maar toen begon het zonnetje weer te schijnen vorig jaar, Sunshine is back! En vanaf dat moment is alles weer omhoog gegaan. Het schrikbeeld van een verhuizing tijdens mijn examens gebeurde gewoon maar het bracht me veel rust en een prachtig huis in een schitterende omgeving. En nu ik hier alles op orde heb, is het blijkbaar tijd om mijn gezondheid eens onder de loep te nemen. En het wegwerken van die maagbacterie is stap 1. Hopelijk kom ik dan eindelijk eens van die overtollige kilo’s af. Nu kan ik tenminste weer normaal eten, al moet ik wel een maagbeschermer blijven gebruiken.

Maar het had erger gekund. Al moet ik over een weekje of 4 wel weer even laten testen of de bacterie ook daadwerkelijk is uitgeroeid. Zo niet dan volgt een zwaardere kuur. Daar zie ik niet naar uit maar ja, wat moet dat moet. Als dat ding maar weg is en alle bijbehorende kwaaltjes ook! En daar ga ik gewoon vanuit. En ondanks alle verlies dat ik heb geleden en al het gemis dat er in mijn leven is, het is zoals het moest zijn. Ik heb de moed om naar mezelf te kijken en dat scheelt heel veel. Daarom ken ik mezelf en ook mijn slechte kanten, zowel als de goede. Ik weet waar ik aan moet werken nog. En dat is niet makkelijk maar het komt goed. Nee, het is goed.

Dat kan niet iedereen hoor, naar zichzelf kijken. Ik heb het er wel vaker over. Het is namelijk veel makkelijker om met je vingertje naar een ander te wijzen als de oorzaak van je verdriet of de schuld van alles wat je gebeurt is. Zelfs de grote Carl Jung wist hoe moeilijk dat is. Begin maar eens met jezelf te bekijken in de spiegel of in het water. Een ex van mij durfde dat echt niet, wel scheren, wel haar doen, wel das goed, overhemd recht trekken maar in zijn eigen ogen durfde hij absoluut niet te kijken. En ik wist waarom, hij wist blijkbaar ook wat hij zou zien, vandaar die angst. Ik heb hem uitgedaagd maar hij deed het echt niet.

Wie namelijk in de spiegel kijkt, of in het water, ziet zijn eigen beeld. Die naar zichzelf gaan, riskeren een ontmoeting met zichzelf. En als je dan echt kijkt dan zie je het. De spiegel vleit je niet, het laat trouw zien wat erin kijkt. Namelijk het gezicht dat we nooit aan iemand anders laten zien. Het gezicht dat we bedekken met persoonlijkheid, het masker van de acteur of actrice. Maar die spiegel, als je waarlijk kikt, die ziet achter het masker en die laat het ware gezicht zien.

Carl Gustav Jung wist dat ook. Hij zegt ook dat het de eerste echte test van moed is, op het innerlijke pad. Een test die de meeste mensen afschrikt, ik ken er velen. Dat is zo omdat de ontmoeting met jezelf een van de meest onplezierige dingen is, al je tenminste echt kijkt, die men dus probeert te vermijden door alle negativiteit te projecteren op hun omgeving en de mensen erin. En ja, dan ben je het nooit zelf. Ik deed dat ook wel toen ik jonger was, moet ik eerlijk toegeven. Dan bedoel ik zo tussen de 20 en de 40 zo ongeveer. Al werd ik ondertussen wel steeds wijzer.

Maar toen begon ik toch wel naar mezelf te kijken en naar mijn rol in allerlei gebeurtenissen. En dan begin je jezelf pas echt te leren kennen. Het is ook een spirituele ervaring en pas dan kan je ook zien wat er slechte kanten aan je zijn en pas als je die kent, kan je ze aan gaan pakken. En daar ben ik al jaren zoet mee. Ik heb er ook veel door gekregen, maar ik ben er ook veel door kwijt geraakt. Vooral nadat ik de laatst jaren geleerd heb, dat ik ook belangrijk ben. Daarvoor was ik altijd meer bezig met doen wat mensen wilden dat ik deed. Mezelf altijd totaal opzij zetten als de ander het maar naar zijn of haar zin had.

En dat doe ik niet meer. En dat ik zo was viel niet eens zo op omdat ik altijd grappen en grollen maak en altijd plezier probeer te maken. Maar ja, dat doen clowns ook en onder die lach zit dan een droevig gezicht. Ik krijg opeens een liedje in mijn hoofd… De herinnering blijffffft... Het is echt zo, en ik weet dat want ik was zo’n clown. Maar weet je, het meeste gebeurt omdat het zo moet. Ik kom dan altijd stukjes tegen, die daarbij horen. Het volgende kwam ik ook weer ergens op het internet tegen. Ik sla het dan altijd op en weet niet altijd meer waar ik het dan vandaan heb, dus geef maar een gil als het bij jou was.

Ik vind dit zo mooi, want het klopt weer zo. En dan voel ik altijd die diepe liefde die ik voor de Indianen voel. Ik moet daar behoorlijk wat diepere levens hebben geleefd, want die liefde zit diep. Hun wijsheden werkten al honderden jaren geleden en ze werken nog steeds omdat ze op de waarheid berusten. Wat vertellen zij over dit soort dingen? Nou, heel wat1

De originele, inheemse bevolking van Noord Amerika heeft vier spirituele wetten die erop neerkomen dat niets gebeurt zonder reden. Wanneer je dit inziet, is het gemakkelijker om zonder angst te kijken naar wat er in het nu gebeurt, dankbaar te zijn voor wat eerder gebeurd is en blij voor wat nog gaat gebeuren.

De eerste wet zegt: “De persoon die je ontmoet is de juiste” Dat wil zeggen, niemand komt per ongeluk in ons leven, alle mensen om ons heen die met ons omgaan, staan ergens voor, hetzij om ons een les te brengen of om ons te helpen in onze situatie.

De tweede wet zegt: “Wat er gebeurt is het enige dat op dat moment kan gebeuren” Niets maar dan ook absoluut niets van wat er met ons gebeurt, had anders kunnen zijn. Zelfs niet het meest onbeduidende detail. Er is gewoon geen "Als ik het anders had gedaan... Het zou anders zijn geweest..." Nee, wat er gebeurt is het enige dat op dat moment kan gebeuren en wat nodig is om door ervaring te kunnen leren en evolueren.

De derde wet zegt: “Elk moment waarop iets begint is het juiste moment” Alles begint op het juiste moment, niet te vroeg of te laat. Als we klaar zijn voor iets nieuws in ons leven, is het er al om mee te beginnen. Dit geldt echt voor alles, van geboorte tot dood, je komt en je gaat geen seconde te vroeg en geen seconde te laat. De 4e wet zegt: “Wat voorbij is, is voorbij” Het is zo simpel. Als er iets in ons leven eindigt, dan dient dat onze ontwikkeling. Daarom is het beter om los te laten en verder te gaan, verrijkt met de ervaringen die zijn opgedaan. (Via jan bommerez)

De Boeddha zei ooit, ‘wanneer je iets loslaat, dan creëer je plek voor betere dingen om je leven binnen te komen. Maar loslaten vinden veel mensen erg moeilijk. En dat komt vaak omdat ze niet goed weten wat het nou precies is. Ik zal het eens op een rijtje zetten, of nou ja ik, ik kom altijd alles tegen toch, dit dus ook. Bron voor deze tekst is de Bron van wijsheid - Wat loslaten niet is: - Loslaten is niet vergeten of ontkennen wat er gebeurd is. - Loslaten is niet de gevolgen bagatelliseren. - Loslaten is niet jezelf vernederen.  - Loslaten is niet ontkennen dat je gekwetst en beschadigd bent.  - Loslaten is - niet een zwaktebod.  - Loslaten is niet jezelf ongelijk geven.  - Loslaten is niet het eens zijn met wat iemand deed of juist naliet.

- Loslaten is niet het goed praten van verkeerd gedrag. - Loslaten is niet “het” maar goed vinden. - Loslaten is niet zeggen dat het niet meer uitmaakt. Terwijl niet loslaten is maar blijven hopen op een beter verleden…Ik hoef je natuurlijk niet uit te leggen dat dit niet werkt, toch? Wat loslaten wel is: - Loslaten is onvoorwaardelijke liefde voor jezelf.  - Loslaten is je zelf bevrijden van angst, woede, wrok, haat en pijn. - Loslaten is machteloosheid toegeven. - Loslaten is de situatie voor jezelf zo goed mogelijk maken. - Loslaten is groeien en kiezen voor leven in het nu. - Loslaten is afstand nemen. - Loslaten is de verantwoording nemen voor je eigen geluk. - Loslaten is besluiten geen slachtoffer meer te zijn.  Loslaten is alle hoop op een beter verleden laten varen en - besluiten gelukkig te zijn. En dat, mijn lieve meelezers, dat is nou precies wat ik heb gedaan. En weet je wat? Het werkt!

Ik las laatst, bij PeeT Gizeh, een prachtige tekst, in het Engels dan wel, die ik heel erg treffend vond. Ik ervaar dat zelf ook zo. Het kost wel je bloed en tranen maar dan heb je ook wat! Want middenin de haat, vond ik van binnen bij mezelf een onoverwinnelijke liefde. Middenin de tranen, vond ik in mezelf een onoverwinnelijke glimlach. Middenin de chaos vond ik in mezelf een onoverwinnelijke kalmte. En ik realiseerde me, door dat alles heen, dat ik middenin de winter, in mezelf een onoverwinnelijke lente vond. En dat maakte me gelukkig. Want het zegt me dat ondanks wat er ook gebeurt, hoe de wereld ook tegen me duwt, binnen in mezelf is er iets sterkers, iets groters en dat duwt net zo hard terug! En het allermooiste is, dat zit er bij iedereen en je hoeft er maar naar te zoeken…

29. aug, 2021
22. aug, 2021

Zo dan, dat was me het weekje wel zeg. Ik had eerst vorige week op vrijdag die shockwave therapie, die gelukkig reuze meeviel. Ook ben ik op zaterdag begonnen met de zware antibiotica kuur om van de helicobacter pylori af te komen. En dat heb ik geweten. Nu is het wel zo, dat als je de bijsluiter leest, dat je dan denkt van ‘geef mijn portie maar aan Fikkie’ al is dat ook zielig voor Fikkie natuurlijk. Maar op zich vond ik het heel lekker gaan. Maandag ging ik gewoon naar mijn werk. Ik vind het nog veel te leuk om te gaan, en ik ben al niet een snelle ziekmelder.

Ja, ik voelde me niet helemaal lekker, maar ik zat ook bij de receptie en dus niet vast aan mijn plek voor 3 uur tijdens het bellen. Dat scheelde wel want zo kon ik naar het toilet rennen als dat nodig was. En in die 3 uur, ja ik heb het geteld inderdaad, ben ik wel 7 x gegaan. Als je in de lijn zit en het is druk, dan zou het geen doen zijn geweest. Stel je moet rennen als je met iemand in een erg serieus gesprek zit! Gelukkig had ik die mazzel dan ook wel. Het was aan de balie en de bijbehorende telefoon dan ook nog eens rustig. Daar was ik al heel blij mee.

Ook de dinsdag ging redelijk goed. Ik weet nog dat ik die middag dacht; ‘goh, daar kom ik aardig goed mee weg.’ En ja, dat moet je blijkbaar nooit te vroeg denken! Dat werd die nacht behoorlijk afgestraft. Alsof mijn maag, of het waren de daarin tot nu tot happy bacteriën, terug ging vechten! Mijn hemel zeg! Ik werd wakker en had zo’n wee gevoel, dat je altijd krijgt als je misselijk gaat worden. Op een gegeven moment kon ik niet meer bewegen want ik wist, als ik nu beweeg moet ik rennen. Toen het zo bleef ben ik toch heel voorzichtig gaan zitten. Heel voorzichtig ook, ben ik naar het toilet gegaan, nadat ik een emmer uit de bergingskast had gehaald. Gelukkig had ik er niet voor hoeven bukken, voor die emmer dan hè.

Ik heb de rest van de nacht op het toilet doorgebracht. Af en toe een beetje in slaap sukkelend en met ijskoude armen ben ik rond een uurtje of half 5, mét emmertje, naar de bank gesukkeld. Ik heb de wekker gezet om mijn werk te bellen en ik heb me ziek gemeld. De rest van de dag heb ik op de bank gelegen of op het toilet gezeten. Mensen die wel eens een flinke voedselvergiftiging hebben opgelopen kunnen ongeveer weten hoe ik me voelde. In de middag keerde er een klein beetje rust terug en ben ik in slaap gevallen tot Sunshine me om kwart over 6 wakker kwam maken. Luid mauwend dat etenstijd al lang voorbij was.

Ahhh sorry mijn lieve kattenkopjes! Maar het was dan ook wel een hele opgave om dat eten in hun bakjes te krijgen. De lucht ervan, en het ruikt gewoon naar tonijn uit blik hoor, maakte dat ik een paar keer behoorlijk stond te kokhalzen. De rest van de avond half slapend en half op het toilet doorgebracht. De nacht ook weer. Nou, fijn zeg, die medicijnen. Elke keer als je denkt  het gaat weer een beetje’, moet je de nieuwe lading innemen. En niet veel later voel je dat je maag en darmen weer beginnen op te spelen.

Ook de donderdag scheelde niets met de dag ervoor. Jeetje zeg, houdt het niet op of zo? Ik was al bang voor het feit dat dit pas beter zou worden als de medicatie op zou zijn. En ik dacht dat ik ze tot en met zaterdag moest slikken! Gelukkig bleek vrijdag de laatste dag te zijn. Mooi, dan kon ik het hele weekend in elk geval hopen wat bij te komen van deze zware week. Gelukkig heb ik donderdag op vrijdag wel kunnen slapen, al had ik wel hele rare dromen allemaal. En ik droom praktisch nooit, dus dat was wel gek. Nou ja, het zal erbij horen.

Op vrijdag voelde ik me behoorlijk zwakjes maar toch wel wat beter dan de dagen ervoor. Gelukkig maar want ik moest natuurlijk ook nog naar de fysio. Die dinsdag had ik afgebeld, dat lukte niet maar de shockwave wil ik toch niet missen. Dus ben ik me in de middag toch maar op gaan knappen, en dat lukte aardig. Ik heb zelfs nog wat foto’s genomen van mezelf! En eigenlijk heb ik best een glad koppie voor een bijna 60 jarige die ook nog eens de hele week doodziek was geweest. Nou ja, hele week, 3 dagen dan. Ik moet niet overdrijven want maandag en dinsdag gingen redelijk. Toch, dan val ik nog reuze mee.

Kan je nagaan als ik straks al die kwaaltjes kwijt ben, die ik toeschreef aan het ouder worden. Dingen zoals die vermoeidheid en zo. En nog veel meer dingen, de spierpijn, de zenuwpijn. Allemaal afkomstig van die fijne bacterie. Kan je nagaan hoeveel beter ik me straks zal gaan voelen, als al die kwaaltjes weg zijn! Ik ben daar erg benieuwd naar. En ondanks de misselijkheid en zo, merk ik nu al dat mijn slokdarm niet van die rare stunts meer uithaalt, en dat mijn maag niet de hele dag door brandt als een gek. Dus we gaan de goede kant op en daar moet je jezelf een paar dagen heel naar voor voelen maar op de koop toe nemen. Als het maar helpt!

Alleen dacht ik dat het vanaf nu alleen maar opknappen was maar dat viel tegen. Vrijdagavond kreeg ik me toch een maagpijn aanvallen. Niet te doen! Niet overgeven, niets met mijn darmen maar zo’n kramp in je maag, die je krijgt voor de voedselvergiftiging door gaat zetten. Dat is echt heel gemeen. Ik liep gewoon te kermen en ging naar mijn werkkamer want daar had ik het raam niet open. De buren zullen wel denken. Die woont toch alleen? Wie loopt haar af te maken. Maar ik kon het niet geluidloos doorstaan, hoe graag ik ook wilde. Om mezelf dan af te leiden ga ik denken aan van alles.

Ik vond het zo raar wat ik allemaal gedroomd had, over een stel oplichters, een koppel. Die kwamen weer in mijn gedachten door een vriendschapsverzoek. Op zich niet echt raar, ik had alleen niet verwacht dat het me toch zo bezig zou houden als het blijkbaar toch deed. Ik kreeg van de week namelijk een vriendschapsverzoek van die man uit het verre verleden. Maar dan dus echt wel iemand die mij erg onheus heeft behandeld en opgelicht heeft. Dan valt je mond toch open?! Wat een lef joh! Dat irriteerde me wel. Dus in een reactie daarop heb ik hem direct geblokkeerd. Dat soort mensen wens ik echt niet in mijn leven, zelfs al is het maar via Facebook.

Toch maakt het me verder niet meer uit. Dat is het mooie als je de boodschappen uit de boeken begrijpt. Want voor ik de boeken van Jozef Rulof vond, zag ik veel dingen uit die tijd als enorm onrechtvaardig. Trouwens, niet alleen dingen uit die tijd hoor. Maar als je begrijpt dat we hier in onze oorzaak en gevolg levens leven, dan weet je ook dat het gewoon komt door jezelf. Omdat je zelf ook ooit zo gehandeld hebt en ook zo geweest bent tegen iemand. Dat krijg je gewoon terug. En het mooie ervan is ook, dat ook zij dit een keer gaan meemaken nog. En al is het niet netjes van me en ook niet de bedoeling dat ik het zo voel, niets menselijks is mij blijkbaar vreemd, toch voel ik dat dan als een lekker puh! Dan denk ik; ‘en ik ga je niet helpen!” Ze zijn verder mijn gedachten niet waard natuurlijk. Maar vriendjes worden, zelfs al is het maar digitaal??? Nou nee, dank u. Die is gek zeg!

Ik droomde wel dat ik het hem heel goed betaald zette, maar ik had eerlijk gezegd dus niet verwacht dat het me überhaupt nog zou bezig houden dat ik ervan zou gaan dromen. Dat soort mensen verdient zoveel eer niet. Uiteindelijk krijgen ze het toch terug maar dat duurt nog een paar zware levens. Dus goeie reis, ik ben blij dat ik al een stukje verder ben. En als het hen dan zelf overkomt, oh wat zullen ze het onrechtvaardig vinden. En pas dan is goedgemaakt wat ze mij aandeden. Mooi geregeld toch? Ik vind van wel in elk geval.

Onrechtvaardigheid vond ik altijd zo niet kloppen in de schepping. Maar ja, als je echt alles weet, dan weet je ook dat die onrechtvaardigheid niet bestaat. En dat is toch prettig als je dat al weet. Het geeft een rust, tenminste mij wel. Wetend dat wie mij kwaad toewensen of willen doen, dat ze het zichzelf toewensen of doen. Maar ook die mij goed toewensen of goed doet, die wensen dat ook voor zichzelf of krijgen ook goede dingen. Het geldt gewoon voor iedereen. Daarom zeg ik altijd, doe goed, en je krijgt het in drievoud terug. Ik heb er niet bij gezegd dat het makkelijk is om zo te leven.

Zaterdag had ik gelijk weer overdreven veel te doen want ja, een huis met 5 katten blijft niet zo heel lang schoon hoor. Helaas. Hoe vaak ik ook aan ze vraag of ze hun haren op hun lijf willen houden, ze doen het gewoon niet. Dus ja, stofzuigen bleek geen overbodige luxe te zijn. Al was ik nog een beetje bibberig, het ging wel, zij het langzaam. Maar ook iets, wat ik door ziek te zijn vergeten was, waren mijn plantjes buiten overleden. Oh ja, die hadden maandag toen ik uit mijn werk kwam al water nodig maar ik dacht, dat ik dat dan dinsdag wel even zou doen. Toen ben ik het ook vergeten en de rest van de week dus ook. Echt heel erg sorry, mijn mooie bloemen! Ik heb zoveel plezier van jullie gehad! Jullie hadden veel beter verdiend hoor.

Maar ja, net als je geen muizen in je huis kan laten wonen, kan je ook geen lelijke, verdorde en uitgebloeide campanula’s voor je deur hebben hangen. De buren hier zeuren toch al snel. Dus die heb ik zaterdag dan ook maar in de container gedumpt, met een bezwaard hart hoor. Ik heb ze bedankt en sorry gezegd voor de oneerbiedige behandeling maar ik weet anders ook niet goed wat ik ermee aan moet.

Op Facebook, nu ik door het bankhangen daar echt weer even de tijd voor had, kwamen wat pareltjes voorbij. Wat teksten en foto’s betreft. Bij Facebook vriendin Ellen A kwam ik een prachtig stuk tegen! Dat ging over Einstein en Spinoza. Twee mensen die ik enorm bewonder en Spinoza is nog wel een Nederlander. Dat hij in Amsterdam geboren is, neem ik hem maar niet kwalijk omdat hij zoveel mooie dingen bracht. En laat Einstein dat nou met me eens zijn! Niet van dat Amsterdam natuurlijk, dat zal Einstein vast niet hebben kunnen bommen. Maar wel van de mooie dingen die Spinoza bracht. En wat bracht die dan?

Benedictus de Spinoza werd geboren als Baruch Spinoza. Na 1656 koos hij voor de naam Benedictus de Spinoza. Spinoza was een Nederlandse filosoof, lenzenslijper, politiek denker en exegeet uit de Gouden Eeuw, die wordt beschouwd als een van de grondleggers van de Verlichting. Spinoza was van Sefardisch-Joodse afkomst. (bron Wikipedia)

Spinoza leeft als lenzenslijper een bescheiden bestaan. Dankzij die onafhankelijkheid kan hij zich in alle ernst wijden aan de filosofen van zijn tijd, onder wie Descartes, maar ook aan wijsgerige en literaire traktaten uit de Joodse en Arabische wereld. In de Theologisch-politieke verhandeling (1670) gaat Spinoza in op de relatie tussen religie, de staat, filosofie en de vrijheid van denken. Hij pleit voor vrijheid als voorwaarde voor een goede samenleving. Spinoza onderwerpt de Bijbel aan een historisch kruisverhoor en concludeert dat het boek vooral gehoorzaamheid beoogt. (bron Humanistische Canon).

Dat laatste ben ik zo met hem eens! En dat was ook de bedoeling ooit, en nodig ook. Maar ondertussen is de bijbel enorm achterhaald en bovendien klopt er niet veel met hoe het werkelijk is. Maar ja, het was even nodig om de mens een soort van moreel kompas te geven, omdat we anders misschien in het kwaad zouden zijn doorgeslagen. Wat onze weg anders nog langer gemaakt zou hebben. Vandaar dit ingrijpen van gene zijde. Maar ondertussen mogen we toch al wat anders denken en is de inhoud niet meer van deze tijd.

Filosofisch gezien vindt Spinoza het boek niet bijster interessant. Wel meent Spinoza dat de Bijbel zeer geschikt is om de nodige gehoorzaamheid aan de overheid te bevorderen. De vrije meningsvorming is cruciaal, maar loyaliteit jegens de overheid ook. De overheid moet immers het gezag hebben om  deze vrijheid te beschermen. Zelfstandig denken en redelijk handelen zijn niet iedereen gegeven. Dat blijkt twee jaar later als een woedende menigte de gebroeders Johan en Cornelis de Witt vermoordt in een lynchpartij. Een gebeurtenis die veel indruk op Spinoza maakt en hem ernstig zorgen baart.

Het einde van de tolerante en vrijzinnige Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, waarop Spinoza zijn hoop had gevestigd, doet hem besluiten af te zien van nieuwe publicaties. Zijn Politieke verhandeling, waarin de fundamenten van een democratische rechtsstaat worden geschetst – met een belangrijke rol voor de vrijheid van meningsuiting -, blijft onvoltooid. De Ethica wordt pas na zijn dood door vrienden uitgegeven. (bron Humanistische Canon)

Nou ga ik hier niet alles over Spinoza vertellen hoor. Maar ik vind hem wel machtig interessant. En zo ben ik ook gek op Albert Einstein en hoe hij dacht. Dus als je dan een stuk tegen komt, die deze 2 verenigt, dan is dat wel heel erg leuk. Ik was in elk geval aangenaam verrast! Ik wist direct, dit wil ik delen! En dat ga ik dan ook hieronder maar doen. Ik vind dat toch wel een leuk voordeel van social media, je kan er veel van leren al kom je af en toe een engerd tegen. Hierna de tekst die ik tegenkwam:

Wist jij dat wanneer Einstein lezingen gaf aan de vele Amerikaanse universiteiten waar hij uitgenodigd was, de meest gestelde vraag van studenten die hij kreeg was: Gelooft u in God? En hij antwoordde steevast: “Ik geloof in de God van Spinoza.” De studenten die nog nooit Spinoza gelezen hadden begrepen het niet…. Wij hopen dat dit unieke stukje geschiedenis jullie net zoveel zal inspireren als het ons heeft geïnspireerd. Het vraagt een beetje tijd van je, maar je zal blij zijn dat je het hebt gelezen:

Baruch de Spinoza was een Nederlandse filosoof die beschouwd werd als één van de drie grootste rationalisten van de 17e -eeuwse filosofie, samen met René Descartes in Frankrijk en Gottfried Leibniz in Duitsland. Hier volgt iets van zijn wijsheid: “God zou gezegd hebben: Stop met bidden en jezelf veroordelen! Wat ik wil dat je doet is de wereld ingaan en van je leven genieten. Ik wil dat je geniet, zingt, plezier hebt en geniet van alles wat ik voor je heb gemaakt.

Stop met het bezoeken van die koude, donkere tempels die je zelf hebt gebouwd en zeggen dat het mijn huis is! Mijn huis is in de bergen, in de bossen, rivieren, meren, stranden. Dat is waar ik leef en daar uit ik mijn liefde voor jou. Houdt op met mij de schuld geven van jouw miserabele leven; ik heb je nooit gezegd dat er iets mis met jou is of dat jij een zondaar bent, of dat jouw seksualiteit iets slechts was! Seks is een cadeau wat ik je heb geschonken waarmee jij uiting kunt geven aan jouw liefde, jouw extase, jouw plezier. Geef mij dus niet de schuld van alles wat zij jou hebben laten geloven.

Staak het lezen van zogenoemde heilige geschriften die niets met mij te maken hebben. Als je mij niet kunt lezen in de zonsopgang, in een landschap, in de aanblik van jouw vrienden, in de ogen van je zoon…zal je me in geen enkel boek vinden. Vertrouw me en stop met vragen. Wil jij me vertellen hoe ik mijn werk moet doen? Stop met het zo bang voor mij te zijn. Ik veroordeel of bekritiseer jou niet, noch word ik boos, of zoek een manier om jou te straffen. Ik ben pure liefde. Stop met vragen om vergeving, er valt niets te vergeven. Als ik jou gemaakt heb….heb ik jou gevuld met passies, beperkingen, plezier, gevoelens, behoeftes, onvolkomenheden...vrije wil. Hoe kan ik het jou kwalijk nemen als jij reageert op iets wat ik in jou heb gestopt?

Hoe kan ik jou straffen voor hoe jij bent, als ik degene ben die jou gemaakt heeft? Denk je echt dat ik een plek zou kunnen creëren waar al mijn kinderen met slecht gedrag moeten branden tot in de eeuwigheid? Welke soort God doet zoiets? Vergeet elke vorm van gebod, elke vorm van wet; dat zijn listen om jou te manipuleren, jou onder controle te houden, die enkel schuldgevoel in jou creëren. Heb respect voor jouw gelijken en doe niets wat jij ook niet voor jezelf zou willen. Het enige wat ik vraag is dat jij oplet in jouw leven, dat jouw bewustzijn jouw gids is.

Mijn liefste, dit leven is geen test, niet een stap, geen repetitie, noch een voorbode op het paradijs. Dit leven is het enige wat er hier en nu bestaat, en het is alles wat je nodig hebt. Ik heb jou de absolute vrijheid gegeven, geen prijzen of straffen, geen zonden of deugden….niemand houdt een score bij. Jij bent absoluut vrij om een hemel of een hel te maken van jouw leven. Ik zou je kunnen vertellen of er iets is na dit leven, maar dat doe ik niet….ik kan je wel een tip geven. Leef alsof er niets is nadien...alsof dit jouw enige kans is om plezier te hebben, lief te hebben, te bestaan.

Dus, als er niets is, zal jij gebruik hebben gemaakt van de kans die ik jou gaf. En als er wel iets is, wees dan gerust dat ik jou niet vragen zal of jij je goed of slecht hebt gedragen. Ik zal vragen: Vond je het leuk? Heb je plezier gehad? Waar heb je het meest van genoten? Wat heb je geleerd?…. Stop in mij te geloven; geloof is een aanname, een gok, een inbeelding. Ik wil niet dat jij in mij gelooft… Ik wil dat jij me vanbinnen voelt wanneer jij jouw geliefde kust, wanneer jij je kleine meid instopt, wanneer jij je geliefde hond aait, wanneer jij in de zee baadt.

Stop mij te prijzen, wat voor egocentrische God denk je dat ik ben? Ik raak verveeld door dat prijzen, ik ben moe van al die dank. Voel je je dankbaar? Bewijs het door voor jezelf te zorgen, jouw gezondheid, jouw relaties, de wereld. Laat jouw plezier zien!… dat is de manier om mij te prijzen. Stop alles te compliceren en als een papegaai te herhalen wat jij over mij geleerd hebt gekregen. Het enige wat zeker is, is dat jij hier bent, dat je leeft en dat deze wereld vol wonderen zit. Waar heb jij nog meer wonderen voor nodig? Waarom moet alles uitgelegd en verklaard worden? Zoek mij daarbuiten….en je zal me niet vinden. Vind mij vanbinnen...daar ben ik, kloppend diep binnenin jou." - Spinoza. (Bron: -CompleetZijn-)

Kijk en deze God, is ook zoals het hoort te zijn. Dan denk ik alleen maar, ‘goh, dat die Spinoza dat al wist! Echt hoor! Maar ja, bewustzijn, bewustwording is van alle tijden natuurlijk. De boeken waren, zijn verantwoordelijk voor mijn ontwaking, al had ik dat van nature ook al wel een beetje. Ik kon het alleen nooit ergens op baseren en daar heb ik nu de fundamenten voor, op aarde gebracht door Rulof en daar ben ik hem, én de Meesters uit het licht natuurlijk, voor altijd dankbaar voor. En wat mooi, dat Einstein exact hetzelfde erover dacht als ik, want ik was ook zo dol op die omschrijving van Spinoza, waarbij ik altijd voelde ‘maar zo is het ook!!!’ Nou oké, zo is het niet exact maar het is wel de juiste interpretatie.

Je hebt de absolute vrijheid want met elk leven kom je toch hoger, zelfs al zou je dat niet willen. Dus doe wat je wilt, ben wie je wilt zijn en geniet! Geen schuldgevoel als je homo, lesbisch of transgender bent, want je bent exact zoals je bedoelt bent. En als je eenmaal weet hoe dat zo ontstaat, dan hoor je bij iedereen ook altijd ‘oh en dat is dan ook zo ontzettend logisch!’ Ja, dat is het ook, want het zijn wij mensen die alles zo moeilijk maken, omdat we overal over oordelen. Omdat er altijd mensen zijn die denken het beter te weten en vinden dat iedereen maar naar hen moet luisteren.

Ooit komt het helemaal goed. Nee, het IS allemaal goed. We hebben allemaal dezelfde reis, met dezelfde doelen en leerscholen. Alleen met een unieke persoonlijkheid en er is er niet een hetzelfde. Maar toch we komen straks allemaal uit op dezelfde plek en op dezelfde hoogte. Als broeders en zusters van 1 stel ouders. Ongeacht waar we nu allemaal zijn, verspreid door elkaar over deze aarde. Waardoor onbegrip ontstaat en het leven zo moeilijk maakt. Maar als je geen duister kent, dan weet je ook niet wat het licht is. En dat is onze reis, van het donker naar het licht. En daar hebben we bewust gekozen.