Het reilen en zeilen in het leven van 5 katten met mij als personeel...

19. dec, 2021

Ik hoorde van de week dat hoogbegaafdheid geen garantie was om binnen te lopen, qua baan/salaris of andere slimmigheden. Nou, dat had ik ze al lang geleden kunnen vertellen. Er kwam een man in voor, het was een item in Editie NL of hart van Nederland of zo, die buschauffeur was. Ik hou dat nooit zo bij waar ik iets hoor. Ik hoor meestal iets op de achtergrond terwijl ik iets anders zit te doen. Ik moet altijd 2 dingen tegelijk doen. Nou, die buschauffeur had een I.Q. van 137. Ik blijf het natuurlijk interessant vinden want mijn eerste hoge opleiding volgde ik terwijl ik het werk al deed als psychologisch assistente. En ik nam dan ook die intelligentietest af bij cliënten en interpreteerde wat daaruit kwam.

Hoogbegaafdheid kan worden vastgesteld met behulp van een IQ-test. Vaak veronderstelt men bij hoogbegaafden dat ze wel uitzonderlijk hoog moeten scoren op IQ-tests, dus een score hoger hebben dan 130. Al hoeft dat ook niet altijd zo te gelden want er zijn altijd uitzonderingen die de regel bevestigen natuurlijk. De psycholoog die mij zogenaamd bezig was mij te laten zien hoe die tests afgenomen moesten worden, wist na een paar weken exact wat voor vlees hij met mij in de kuip had gegooid. Mijn I.Q. was toen 142, ook niet verkeerd. Alleen mijn mond viel toen wagenwijd open, toen hij dat zei.

Ik had namelijk altijd gedacht, tot dan toe, wel dat ik niet zozeer dom was maar meer gemiddeld. Op de lagere school dacht ik zelfs echt dat ik dom was. Want ja, ik was erg snel afgeleid en kon nergens mijn hoofd bij houden. Ondertussen weet ik nu wel dat ik gewoon erg onder gestimuleerd werd en me echt dood verveelde. Toen werd daar nog niet op getest of zo, je was gewoon een dwarsligger en je was lui. Oh ja en dom want je kon die sommen niet maken. Gelukkig werkt dat nu zo niet meer maar ja, daar heb ik nu niets meer aan. Dat ik de middelbare school ben doorgekomen zonder ook maar iets echt te leren, maar ja, was ook eerst de MAVO natuurlijk, en daar werd alles voorgekauwd.

Ik onthoud altijd waar ik iets mee moet en dan bleef het meeste wel hangen. Ik zat mijn scheikunde examen te leren onder Kojak, want daar wilde ik geen aflevering van missen, spannend! Mijn moeder werd daar wanhopig van tot ik met mijn erg goede cijfers van mijn examens thuis kwam. Toen snapte ze er al helemaal niks meer van. Dus punt 1 wist ik het niet eens, en punt 2 had ik het wel geweten, dan was het nog zo gelopen als het nu liep. Alles gebeurt namelijk niet voor niets maar dat is weer een ander verhaal.

Voor mij heeft het dan ook niets opgeleverd uiteindelijk. Maar ik ben wel blij met mijn snelle denken en analytische geest. Ik doorzie ook veel wat anderen nog lang niet doorhebben. Ik heb alleen ook geleerd, tenminste soms lukt het, mijn bakkes maar te houden. Mensen moeten ondervinden om ervan te kunnen leren. Roepen dat iets niet klopt of gevaarlijk is of wat dan ook, het helpt niet en werkt meestal zelfs averechts. Het heeft dus geen enkel nut en je wordt ook nog eens met de nek aangekeken. Dus laat maar dan liever. Daarom is er dat spreekwoord, wie niet luisteren wil moet maar voelen. En ja, daar leer je nou eenmaal het meeste van.

Die buschauffeur zei zelf ook dat hij niet al zijn intelligentie echt had benut maar hij vond het rijden erg lekker en ontspannend, ook juist om zijn hoofd leeg te maken. Dat kon ik wel begrijpen hoor. Ze zeiden dus ook dat een neurochirurg of een ruimtewetenschapper totaal niet slimmer is dan wie dan ook. Daar hoef je echt niet hoogbegaafd voor te zijn maar je moet wel bepaalde eigenschappen goed kunnen uitvoeren en daar gaat het dan om. Het ligt er ook maar aan wat je ermee wilt doen natuurlijk. Ik heb toen heel mijn familie getest ook, want ik moest ook oefenen om die testen vlekkeloos te kunnen uitvoeren. Ik vond het een enorme verantwoordelijkheid hoor, om zo aan iemands leven een labeltje te hangen. Dat vond ik het mindere van die baan toen.

Ik heb er voor mezelf ook nooit zo gebruik van gemaakt. Ik had weer andere lessen om te leren. Ieder zijn pad zullen we maar zeggen. Dus wat maakt het dan eigenlijk uit? Al is het soms wel denk ik makkelijker dan als iemand echt een laag IQ heeft. Dan functioneer je toch weer anders. Het is ook iets waar je mee geboren wordt en zelfs iets wat je kunt beïnvloeden. Door veel te lezen, te reizen en te leren krijg je veel kennis erbij en dan verandert daarbij ook de hoogte van je IQ. Het is in elk geval te verbeteren, te beïnvloeden voor diegenen die daar behoefte aan hebben.

Wat een verschil met wat ik gewend ben zeg, in dit bedrijf waar ik nu werk, daar gaat de kerst heel anders dan ik gewend ben. Er komt zelfs iemand om de kerstbomen, op elke afdeling, op te tuigen! Nou dat vind ik echt het toppunt van luxe. Ja ze komen ze ook weer aftuigen. En dan wordt alles weer netjes opgehaald door de klussendienst en volgend jaar doen we het weer over. Het kerstpakket is ook geweldig leuk. Helaas voor mij, erg veel waardebonnen om te reizen maar ja, ik reis niet met die 5 kattenkoppen. Dus ik zit nog te verzinnen wat ik daarmee kan doen.

Toch was het grootste kerstcadeau voor mij toch wel dat ik een vast contract heb gekregen. Daar was ik me toch blij mee! Leuk om je zo gewaardeerd te voelen. Dat is ook lang geleden! In elk geval, ik hoef mijn sollicitatie skills niet op te poetsen en uit de kast te halen. Ik mag blijven. En als het aan mij ligt, wordt dat tot aan mijn pensioen. En wie weet dan nog erna ook, gewoon om een beetje bij te verdienen en ook onder de mensen te blijven. Van huis uit kan ik ook veel doen, maar goed, wat zit ik nou te roepen. Ik moet vanaf 4 maart nog 7 jaar werken dus dat duurt nog even.

Het mooiste compliment dat ik kreeg was dat mijn leidinggevende zei ‘bedankt voor wie je bent’. Ik werd er gewoon verlegen van. Het is in elk geval een grote zorg minder. Niet dat ik er zo bang voor was aan de ene kant maar aan de andere kant weet je het toch niet zeker. En nu wel en dat is fijn. Fijn en het geeft rust. Ja, me liky!! Dat doe ik toch gewoon maar even op mijn  (bijna) 60e. Doet ook niet iedereen me na, toch?

Gisteren veel mazzel gehad, vlak voor de harde lockdown lekker nog naar het Strand geweest naar de zee, moeder water. Het is altijd gezellig met Petra. We hadden niets afgesproken maar wel allebei cadeautjes voor elkaar. En na de strandwandeling in dichte mist maar toch niet echt koud, heerlijk even de pier op gegaan. Daar hebben we, als laatste mogelijkheid voor voorlopig, heerlijk gegeten bij Beach, Burgers & Beer! Alsof we het al wisten. Dat was een fijne dag zo vlak voor de nieuwe en zwaardere maatregelen. Die nieuwe variant, Omikron, schijnt er aardig in te hakken. Om gek van t te worden maar ja, wat moet je anders? We moeten het er maar weer mee doen.

Volgende week is het kerst. Weer zonder al te veel mensen of knuffels. Minder streng dan vorig jaar maar nog steeds ver van hoe het altijd was. Voor mij sowieso, helemaal in mijn eentje nu. En of ik dan puf of zin heb om te schrijven, ik durf het niet te zeggen. Daarom, omdat het er de tijd voor is, plaats ik weer ‘kerstfeest in de hemelen’ uit de boeken van Jozef Rulof. Jezus is in augustus geboren maar het vieren van zijn geboorte is een soort van samengekomen met de eindejaarsfeesten die de Noren en de Vikingen altijd vierden. En je kan nergens anders lezen, hoe het er echt toe ging, dan in de boeken van Rulof. Daar komen de woorden rechtstreeks uit het hiernamaals. Ook al kan je merken dat het zo’n bijna 100 jaar geleden geschreven is, dat maakt de waarheid die erin zit niet minder. Want zoals daar verteld, zo ging het ook echt. Boven kunnen ze het weten en ze brachten het naar ons.

Het Kerstfeest in de Hemelen: Vrede zij u allen, in de naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest! Ik groet u uit de naam van hen, die overgingen naar de sferen van licht en niet ophouden met u te beminnen, te begrijpen en te leiden! Gij op aarde viert thans het Kerstfeest, de gezegende dag, waarop Jezus Christus, Gods volmaakte Kind, opnieuw in de stof werd geboren om in opdracht van Zijn en onze Vader liefde en bewustzijn aan uw aarde te schenken. Voor velen is de herdenking van deze dag niet anders dan een werelds feest, een stonde van louter vermaak, die de grauwheid van het jaargetijde aangenaam onderbreekt en veel te snel weer voorbij is. Zo viert elke mens al naar gevoel en bewustzijn zijn eigen Kerstmis.

In ons leven is dat heel anders. In de hemelen is het Kerstfeest een machtig en heilig beleven, dat door allen zonder onderscheid wordt meegevierd op een kracht, die gij van de aarde niet ondergaan kunt zonder te bezwijken. Door u ermee te verbinden, hoop ik evenwel te bereiken, dat ook gij ons beleven benadert, opdat ge althans iets van ons geluk in u voelt.

Er is een chaos op uw wereld, de mensheid zoekt zich nog te herstellen van de wonden, die zij opliep, en tracht temidden van alle naoorlogse problemen een nieuw, vreedzamer bestaan op te bouwen. Meer dan op andere dagen zijn uw kerkgebouwen gevuld met knielende mensen, die het Kind van Bethlehem raad en troost vragen. Wie scherp luistert en zich instelt op Gods volmaakte Zoon, wie Zijn leven en woorden overdenkt, niet als een smekeling, maar als een naar weten en werken verlangende ziel, hoort Christus’ stem boven het rumoer van de wereld uit. Zijn stem, die belevend en bezielend zegt: „Laat de kleinen tot Mij komen, want hun behoort het rijk der hemelen!”

De mens, die deemoedig zijn hoofd buigt en zichzelf wil bevechten en verliezen, zal God en Christus winnen. Hij daalt diep af in de ernst en de heiligheid van het leven en weet wat hem te doen staat. Zie, zó beleven wij, hemelingen, de dag van Christus’ wedergeboorte, die nu ook voor ons de nieuwe en wel geestelijke geboorte betekent.

Ik vraag u nu met mij op reis te gaan. Tracht u op mij in te stellen, maak u daartoe los van uw eigen voelen en denken. Pas dan is het mogelijk, dat ge los komt van uw eigen wereld en die van Christus betreedt. Ik voer u naar sferen van licht, naar óns Kerstfeest. Wij vieren dat niet op uw tijd, want deze stemt niet met de werkelijkheid overeen: de Messias werd op een vroegere datum geboren dan u aanneemt.

Wij stellen ons met de biljoenen zielen hier in op het heilige ogenblik, dat Christus van het Goddelijke Al uit naar de aarde afdaalde. Neergeknield, overweldigd door het onmetelijke gebeuren, schouwen wij in het Al en beleven, hoe Christus Zich voor Zijn afdaling gereed maakt. Hoe veel schoner, hoe veel natuurlijker was dit dan gij op uw aarde gelooft. Tracht mij aan te voelen, blijft dicht bij mij, wellicht kunt ook gij dan met uw innerlijke ogen die heiligheid waarnemen.

Weet dan eens en voorgoed, dat Christus’ afdaling in Zijn Moeder op dezelfde natuurlijke wijze geschiedde als bij elk van Gods Kinderen het geval is. Onze Vader is rechtvaardig in al Zijn Werken: Zo kón Hij geen afzonderlijke wetten maken voor een van Zijn Schepselen. Christus was mens als wij, geen wet, geen graad werd Hem geschonken. Maar hierover leest ge meer in het boek van Meester Zelanus: „De Volkeren der Aarde door Gene Zijde bezien”. Maria en Jozef kwamen tot een normale, menselijke verbintenis, die door hun liefde jegens elkander geheiligd werd en bekroond door het aantrekken van Christus’ Ziel. Alle hemelen stromen leeg, we dalen af naar de stal van Bethlehem en volgen daar het machtige gebeuren. Wanneer de geboorte van Christus plaats vindt, zingen de Engelen, die eens op aarde leefden en nu de volheid van hun astraal stemgeluid aanwenden om hun geluk, hun dankbaarheid in hemelse klanken te uiten.

Wij liggen neergeknield tussen de herders en de Drie Koningen en maken ons een met het moedergeluk van Maria. Haar geheiligde staat voert ons terug naar onszelf en we mediteren over onze eigen levens en we vragen ons telkens af, hoe wij ons eens vergaten en deze, Gods heiligste wet in de ruimte, bezoedelden. U leert hieruit, hoe wij hemelingen dit wonderbaarlijke gebeuren niet als een sensatie bezien, maar als een genade, die ons te leren heeft. Aan deze Zijde leerden wij diep in een wet binnen te gaan en haar tot in de diepste graad af te tasten en eigen te maken!

Wij volgen de jeugd van Christus en zien Hem als klein kind, als een jongen van uw tijd spelend en ravottend en toch weer anders. Onder het spel kan Hij plotseling ophouden en naar een stille plek gaan om er te mediteren, want van het ogenblik, dat Hij Zijn ogen opensloeg, stond de Goddelijke Bezieling op dit leven ingesteld en dit bleef zo tot Zijn laatste seconde op aarde. De jaren gaan rustig voorbij. Christus ontvangt Zijn scholing van Zijn vader en moeder en van anderen. Er is niets onnatuurlijks of buitengewoons, wat we ervaren, Zijn leven is nog als van ieder ander kind. Wel is er een bovennatuurlijke stilte in en om Zijn wezen.

Tracht u daar eens in te gaan, zoals wij dat doen, dan wordt u iets geopenbaard van de Goddelijkheid, die Zijn leven en bestaan vult. Op twaalfjarige leeftijd treedt zijn bewustzijn aan de dag. Overtuigd van Zijn krachten gaat Hij de tempel binnen en onderhoudt zich met de schriftgeleerden. Hij verbluft hen met Zijn kennis, die nu al volledig op de wetten van Zijn en onze Vader is ingesteld. Hij spreekt van Zijn intuïtie uit, Zijn gevoel, dat Hij in Zijn miljoenen levens eigen maakte en dat Alvermogend werd. Dan komt de tijd, dat het huisje en het dorp van zijn ouders Hem te klein worden. Hij zwerft uit naar buiten en zoekt de natuur op. Hij verbindt Zich met het leven van boom, plant en dier en volgt hun ontwaken en groei. Hij beleeft de regen en de wind, het onweer en de bliksem, de maan en de zon, de nacht en de dag en dringt door tot hun kosmische diepte. In die uren gaan we aanvoelen, hoe ernstig Christus Zich op Zijn taak voorbereidt en we zien ook, dat Hij daarin niet verder gaat, dan Hij op dat ogenblik verwerken kon, hetgeen voor u en voor ons een les is ook in óns beleven geen stap over te slaan.

Nu maakt Christus Zich los van de natuur en stelt Zich open voor het hogere leven op aarde: de mens. Hij volgt hoe deze in de moeder groeit en gestalte krijgt. Hij maakt zich één met het geboorteproces en beleeft de vorming van de persoonlijkheid. Weken en maanden lang peilt Hij de mensen om Hem heen en volgt Hij al die graden en bewustzijnstoestanden, totdat Hij boordevol is. Eindelijk keert Hij terug naar Zijn heilige moeder, die dag in dag uit bezorgd en beangst naar Hem heeft uitgezien en niet te troosten was door het woord van vader Jozef. Als Hij kalm en ernstig de kleine woning betreedt, vraagt zij schreiend: „Mijn Kind, waar bent Ge zo lang geweest?” En Hij antwoordt haar met een gezegde, dat voor elke ziel in de ruimte van betekenis is: „Maar, Moeder, waar kon Ik anders zijn dan bij het leven van Mijn Vader?” Nu begrijpt moeder Maria haar eigen Kind niet meer. Christus gaat voorbij aan haar geschrei, eens zal zij Hem en Zijn Goddelijke taak hier begrijpen. Medelijden kent Hij als Albewuste niet.

Hij gaat naar Zijn kamertje en sluit Zich af voor het rumoer van de aarde om verder te gaan in Zijn kosmische meditatie. Wij bevinden ons nu met Hem in deze kleine ruimte en zien daarin thans het Goddelijke heelal. Er brandt een klein licht, het is avond en een machtige stilte omvat ons allen. Hierin leren wij beter dan ooit de eenvoud van Gods volmaakte Kind kennen en voelen aan wat het zeggen wil, goddelijk bewust te zijn en toch alles van de aarde, zelfs de laagste instincten daarvan, lief te hebben. Ook dit moeten wij nu ervaren: dat we Christus slechts kunnen volgen tot de graad van denken en voelen, die we ons tot nu toe hebben eigen gemaakt.

Wij moeten aanvaarden, dat wanneer Christus Zich opsloot en in gevoel loskwam van de aarde en de hemelen, Hij direct met Zijn Vader verbonden was, onze bezieling, onze kennis, onze liefde niet toereikend is. Nóg niet, weten we ook, want naast dit besef ligt direct het weten, ons door Christus Zelf geschonken, dat we door aan onze eigenschappen te werken, meer nog dan tevoren ons zelf in te zetten, eens wél zo ver zullen komen. Dit toch is de machtige, bezielende betekenis van Christus’ leven, dat wij als elke andere ziel, zelfs al werkt ze voor het kwaad, eens Zijn Goddelijke staat zullen bezitten!

Wij wachten rustig af, tot het leven van Christus ons naar een andere toestand voert. Nu beleven we hoe Hij, volkomen gereed, in het openbaar treedt. Hij trekt de mannen aan, die Hem en de wereld als Zijn apostelen zullen dienen. We zien Hem in Zijn sneeuwwit gewaad door de velden gaan en Zijn Heilig Evangelie verkondigen. Hij geneest, die in Hem en Zijn Vader geloven kunnen, naar lichaam en ziel. Hij ontmoet liefde en begrip, maar ook woede, hoon en gemeenheid. Maar Hij blijft onder alle omstandigheden Zichzelve gelijk. Hij, als Goddelijk-Bewuste, kent beter dan wie ook in de ruimte de afstemmingen van de mensen, tot wie Hij zich richt.

Hij weet ook, dat dit Zijn uur is en dat Zijn Woord eens zal worden aanvaard en nagevolgd. Hij spreekt niet alleen voor de mensen van Zijn tijd, Hij getuigt voor alle eeuwen. Er ligt een alvermogende zekerheid in Hem en elke stap, die Hij doet, is berekend. Nimmer is er zwakte, aarzeling of twijfel in Hem, ook niet als Hij denkt aan wat Hem wacht: Zijn Kruisdood. Hij Zelf begeert deze smadelijke behandeling, of zij zou Hem niet geschieden. Al voor Hij naar de aarde afdaalde om de mensheid naar een hoger leven op te trekken, wist Hij, dat Zijn stoffelijk Leven op de Calvariënberg zou eindigen. Daar toch, op die schandeplek, zou Hij de gelegenheid krijgen om Zijn Woord te bewijzen, dat Goddelijke woord, dat voor de hele mensheid, op welke graad zij ook leeft, van universele betekenis zou zijn: „Gij, mens, zult de Goddelijke Volmaaktheid bezitten, wanneer ge in staat bent uw liefde, uw willen met uw leven te betalen. Pas dan bewijst ge op volle kracht, dat ge kunt wat uw Vader vermocht, en zal Hij leven in u en gij in Hem!”

We zijn naast Christus in de hof van Gethsemane en later op Golgotha. Om ons heen klinkt wild en wreed het gejoel van de onbewuste menigte. Wij ondergaan de haat, die zij op Hem afzenden, we voelen al naar onze graad de pijnen, die zij Hem opleggen, en menigeen onder ons zinkt bewusteloos door deze smarten ineen. Maar keer op keer herstellen zij zich en zetten zij zich opnieuw in om de pijnen van hun Goddelijke Zaligmaker aan den lijve te ondergaan om daardoor te bewijzen, dat zij leven en dienen willen als Hij. En boven ons zingen weer de hoogste Engelen. De Engelen en verdere werelden staan open en hun licht verbindt zich en straalt neer op de lijdende, stervende Messias.

Christus hoort de stemmen en ziet het licht en Hij glimlacht. Nu breekt ook het hart van de sterksten onder ons. Wij smeken God om kracht in ons verlangen om ook de laatste seconde volbewust te mogen beleven. We bidden onze God om strijd en beproeving, om loutering, want eenieder van ons wil hoger gaan, dieper in Zijn leven komen om het groter straling, dieper inhoud te geven. Dan maakt Christus’ Ziel zich los van Zijn gemarteld lichaam en de Zijnen uit het Al vangen Haar op en voeren Haar omhoog, begeleid door het gezang van de miljoenen engelen. Op aarde verduistert een wijle het daglicht, een ogenblik houdt al het leven daar als het ware de adem in, als verbijsterd door de macht van dit gebeuren, maar dan breekt de hel weer los. Uit dit beleven van Christus’ wandeling over de aarde bestaat óns Kerstfeest.

Mijn broeders en zusters van de aarde, ik vraag van u, wat wij en André (Jozef Rulof) deden: tracht tot eenheid te komen met het leven van Christus, put daaruit in deze Kerstdagen en later, volg Hem in Zijn gedachten en daden en pas alles op uw eigen leven toe, ge zult dan geheiligd en gezuiverd naar de mensen terugkeren om wat u won in hun midden naar de letter toe te passen. Maak u los van uw beperkte-ik, breek af in u wat verkeerd is, offer en geef het schoonste van uzelf en ge beleeft uw eigen Golgotha. Smart en wanbegrip zult ge te verduren krijgen, zoals uw Messias, maar als Hij zult ge in dat ernstige, smadelijke uur het gezang van de hemelen horen.

En dit zal voor u het teken zijn, dat ge groeiend zijt en op weg om een hogere en gelukkiger levensgraad te bereiken. Ik bad Christus tijdens ons Kerstfeest hier om een licht te zijn in de duisternis op aarde. En daar dit, mijn verlangen op volle kracht naar Hem uitgezonden werd, beloonde Hij mij door mij een taak te schenken, een taak, die ik ook door dit woord help volbrengen. Laat dit gebed ook het uwe zijn in deze dagen en wanneer gij er met uw volle persoonlijkheid, met gans uw wil achterstaat, zult ook gij in Zijn Naam mogen arbeiden. God en Hij zegenen u dan en zeggen u: „Goed zo, Mijn Kind. Wij zijn bij u en volgen u!” Ik ga nu heen en dank u allen voor de liefde, die gij mij toedraagt. Ik ben ontroerd door alles, wat gij mij door Christus schenkt. God, mijn God, ik wil U en Uw leven dienen! >> Meester Alcar <<

Ik wens iedereen dan ook hele fijne dagen. Ik wens iedereen rust, vrede, plezier, wijsheid, kracht en liefde, geen ziel uitgezonderd. Wees lief voor elkaar, respecteer elkaar en elkaars mening, ook al kan je die soms niet begrijpen, laat iemand in zijn waarde en maak er geen ruzie om. Blijf jezelf trouw en neem geen genoegen met minder dan het beste voor jezelf. Kijk eens wat vaker naar jezelf in plaats van de schuld altijd bij een ander te leggen, dat kan ook veel schelen en het leert je weer veel van jezelf. Hou van elk mens want we zijn uiteindelijk allemaal 1. Hou van jezelf. In elk geval, maak er wat moois van met de kerst en in 2022

19. dec, 2021
12. dec, 2021

Ken je dat? Dat je toch nu echt wel iets moet doen maar dat het zweet binnen een minuut van je rug loopt, alsof je de marathon aan het lopen bent op een zwoele zomerdag? Zo voelt het hier wel een beetje. Ik weet niet wat voor griepje ik achter de rug heb hoor maar hij was heftig. Ik heb dan ook voor geen moment aan corona gedacht tot een vriendin zei dat haar dochtertje dezelfde symptomen had als ik maar die was wel positief getest. Daarom heb ik donderdagavond toch maar even een test gedaan. Ik ben normaal graag met alles positief maar dit keer niet. Dat kwam mooi uit want die test was negatief.

Het ging ook heel gek. Ik moest dinsdag naar de fysio en daarvoor was ik gewoon aan het werk. Niets aan de hand of zo, behalve dat ik echt wel vaak naar het toilet moest. In de ochtend tijdens het bellen is dat lastig maar daarna niet. Niet voor het werk dan, wel voor mij. Maar ik voelde me verder gewoon goed. Dus ik liet mijn laptop vergrendeld aanstaan, als ik nog op tijd terug was kon ik vast nog wat doen. Ik liep naar de auto en ik klap bijna dubbel zo’n heftige kramp kreeg ik opeens in mijn maag. Hallo zeg! Dat is even niet normaal dit. Ik kon niet eens doorlopen, zo erg was het.

Ik kreeg het er benauwd van, zo heftig was de pijn. Ik kon niet helemaal rechtop komen erdoor. Ik strompelde door naar de auto en was blij dat ik kon zitten. Natte handen had ik ook merkte ik, maar ja, ik was al bijna te laat. En dan doe ik wat ik altijd doe, ik bijt door en ga gewoon rijden. Af en toe kreunend van de pijn, maar dat doe ik alleen als niemand me kan horen. Anders onderdruk ik dat. Ik kon ondertussen weer wat meer rechtop lopen merkte ik. Gelukkig maar, dat staat anders zo raar. En het liep ook nog wat uit daar met de persoon voor mij.

En toen ik aan de beurt was, moest ik eerst op mijn rug gaan liggen. Eh ja, dat was dus makkelijker gezegd dan gedaan. Want rechtop lopen ging wel, als ik een beetje smokkelde. Maar op mijn rug betekende dan ook helemaal gestrekt en dat ging nog even niet. Dat legde ik uit en hij deed de tafel ietsje meer omhoog, zodat ik niet helemaal achterover moest. Ik hield mijn maag vast, want lekker was anders. En doordat hij zo aan het trekken en schudden is met mijn enkels en voeten, van beide benen, is elke beweging te voelen in die pijnlijke maag.

Voor de shockwave therapie moest ik op mijn buik gaan liggen. Maar dat was net zo goed niet zo prettig. Ik kon exact voelen waar mijn maag zat en wat voor vorm die heeft. Au. Die schokken waren ook geen pretje. Ik was blij dat ik naar huis kon. Weer kreeg ik een heftige kramp toen ik naar boven liep en ik ben naar de bank gestrompeld. Toen het een beetje ging was ik wijs genoeg om snel, nou ja snel niet echt, de katten eten te geven. Daarna ben ik op de bank in slaap gevallen.

Ik heb niets gegeten want dat durfde ik niet echt. Ik had een raar opgeblazen gevoel, een pijnlijke maag en buikkramp. Nee, daar ga ik echt even geen eten in stoppen hoor. Ik ging vroeg naar bed, gelukkig was ik de dag erna vrij. Ik besloot om dan rustig aan te doen en in elk geval dan weer goed genoeg zijn om donderdag te kunnen werken. Ja, dat kan je wel willen maar dan moet alles wel meewerken. En die nacht heb ik meer op het grote, en nu ook koude, toilet doorgebracht. Een emmertje mee naar bed nemen had ook geen zin want ik moest steeds allebei.

Pas om een uurtje of 5 werd het was rustiger. Ik heb mezelf naar de bank gesleept en daar ben ik de rest van de dag blijven liggen. Afgewisseld dan met een spurtje naar de badkamer. Man wat kan je je daardoor toch beroerd voelen, niet normaal! Ik had nog altijd de hoop dat het dan toch die dag klaar zou zijn. Geen idee waar ik op zulke momenten dat positieve denken vandaan haal hoor. Maar dat denk ik dan toch echt. Het werd bijna een ritme, slapen, rennen, slokje water, slapen en weer opnieuw.

Ik kreeg ook nog een berichtje van iemand van de zaak, die zagen dat ik ingelogd was en op pauze stond. Huh? Hoe kan dat nou? Maar ja, zo gek was het niet. Ik had die laptop aan laten staan om te gaan werken als ik weer terug was. Door die maagpijn gewoon totaal vergeten dus ja, die stond nog aan. Ik legde uit dat ik ziek op de bank was gekropen gisteren maar dat ik zodra ik kon, zou uitloggen. Maar dat heb ik ook pas aan het einde van de dag gedaan, toen ik even helder was. Ik kreeg ook een beetje keelpijn en koorts, 38,5 had ik.

Die nacht bleef het ook zo doorgaan als de nacht ervoor en toen ik ’s morgens rond vijf uur trillend op mijn benen stond, heb ik de wekker maar gezet. Niet om naar mijn werk te gaan maar om mijn manager te bellen. Want dat ging hem niet worden. Corona kwam niet bij me op, maar ik vond het wel raar dat ik van die echte voedselvergiftigingsverschijnselen had. Oh ja en koffie vond ik smerig, en cola ook. Dat heb ik uitgeprobeerd. Ondertussen had ik vanaf de lunch van dinsdag niet meer gegeten. En het zat er voorlopig ook nog even niet in. Daar ga je je ook niet beter door voelen maar ja, het bleef er gewoon niet in.

Donderdag was het niet veel anders dan de woensdag. Ik besefte ook wel dat ik de fysio even af moest zeggen. Ja, dan wordt het wel berekend, want dat moet je langer dan 24 uur van te voren doen maar toen had ik er niet aan gedacht. Jammer dan. Maar ik kan er zo in elk geval nooit komen. Donderdag had ik wel thee met honing binnen gehouden, kamille thee. Ik had ook saliethee geprobeerd maar daar ging mijn maag gelijk van steigeren en dat wil je niet. Ik was al blij dat de thee erin bleef. Ik zou in de morgen een coronatest doen maar ik heb echt de hele dag liggen slapen. Iets minder vaak naar de badkamer dus iets meer rust gekregen.

Donderdag op vrijdagnacht nog niet helemaal door kunnen slapen maar bijna de hele nacht, zoals de twee nachten ervoor, was gelukkig niet nodig. Ook vrijdag dus thuis gebleven en niet gewerkt. Dat ging nog niet. In de middag heb ik voorzichtig 2 beschuitjes gegeten, met een beetje zoetstof erop, in plaats van suiker, van die poeder heb ik. Hapje beschuit, slokje thee. En dan zo blij zijn dat het erin bleef! Daar knapte ik wel een klein beetje van op gelukkig.

Maar jeetje joh, hoeveel kan een mens slapen? Dat is niet normaal! Ik ging donderdag, na bijna de hele dag alleen maar geslapen te hebben, om 9 uur naar bed of zo. Geslapen tot half 8. Vrijdag heb ik ook de hele dag geslapen. Ik heb via Picnic boodschapjes besteld want ja, die heb je wel nodig natuurlijk. Zelf zou ik er zeker weten geen puf voor hebben. Die zouden ze dan lekker zaterdag komen brengen. Ik had mezelf het hele weekend rustig op de bank ingeschat. Alleen een klein beetje stofzuigen want ja, met 5 katten is dat wel een must.

Nou echt, alsof ik een heel huis had lopen verbouwen, zo liep ik te zweten! Het gutste zo van mijn rug af. Ik heb daarna toch nog even mijn bed verschoond in etappes. En toen ben ik zo de douche in gestapt. En hoe heerlijk ik dat ook vond, daar moest ik ook wel van bij komen. Ik heb geslapen tot ze de boodschappen kwamen brengen. Ik had soep uit de vriezer gehaald, en die heb ik gegeten, met beschuitjes om te soppen. Die paar dingen doen, inclusief de boodschappen wegzetten, hadden me al weer helemaal uitgeput. Dus de zaterdagavond ben ik weer op de bank in slaap gevallen.

Vandaag liep ik nog steeds een beetje zwakjes rond maar ja, op zich gaat het wel. Alleen zou ik echt hele dagen kunnen slapen. Wat dat nou toch is? Ik heb even een vuilniszak weggebracht. Gewoon in mijn pyjama, kan mij het schelen. Wel een jas en schoenen aan gedaan natuurlijk. Maar die zak stond al 2 dagen op de gang, die wilde ik echt wel kwijt. En ik had post, zei de PostNL app, dus ja, die ben ik ook gaan halen. Nou echt, alsof ik een wereldreis had gemaakt. Daar moest ik bijna om lachen!

Op zaterdag had ik iets nodig uit de werkkamer. Ik liep langs de kast waar ik allerlei glaswerk heb ingepakt in van die plastic opbergkratten. Ik weet niet eens waarom ik in die ene wilde kijken eigenlijk. Maar die deed ik toch open en wat vond ik daar? Ja hoor, de kerstverlichting en nog wat andere dingen, die ik daar vorig jaar in had gedaan blijkbaar. Alleen had ik in mijn hoofd, al die bakken in de berging gezet. Blijkbaar niet. Deze stond dus al echt een jaar in die kast. Krijg nou wat! Daar ga ik me van de week, als ik me wat beter voel, wel weer even op storten, want nu is t nog niet compleet voor mijn gevoel.

Als je stopt met zoeken, dan komt het vanzelf naar je toe. En ik had het die week ervoor nog vaak genoeg door mijn hoofd laten spelen. Dat je gaat bedenken wat je er nou toch in hemelsnaam mee gedaan kon hebben. Het erge is, dat ik in zo’n exact zelfde box, die ernaast staat, wel gekeken heb. Waarom dan niet in die? Leg het mij maar uit als je het weet. En pas door zo ziek te zijn kon ik het echt helemaal los laten. Had ik me voorgenomen, dat ik, als ik me weer beter zou voelen, nieuwe verlichting mocht gaan kopen voor mezelf. En dan is het opeens terug. Dan vind je het weer.

Ik had vorig jaar namelijk een ideetje ermee, met die voor het enorme raam/schuifpui in de huiskamer, alleen was de kerst toen al voorbij. Nu kan ik het lekker wel uitproberen! Want ik mag dan geen kerstboom hebben staan, maar het is kerstiger dan ooit straks! Daar heb ik geen boom voor nodig. Al laten de cits nu echt alles met rust, en denk ik dat misschien volgend jaar wel weer een keer geprobeerd kan worden om een klein boompje op te zetten. We gaan het zien.

Ik heb wel weer voor mezelf al uitgekiend wat er moet gaan gebeuren in mijn eerstvolgende vakantie. Dat is de 2e week van januari het geval. In die week moet sowieso mijn Lila laten keuren. Die moet voor 16 januari goed gekeurd zijn en daar reken ik ook dit jaar weer op. Fingers crossed voor die oude dame! Ik laat haar niet zomaar gaan natuurlijk, veel te fijn autootje. Er komt een vriendin langs voor een dagje, en waarschijnlijk worden dat er dan 2. Moet nog even een datum horen.

Maar die week ga ik die hele berging kast leeghalen, en de meterkast en de schoenenkastjes op de gang. Daar waar de rest van het huis bijna helemaal op orde is en ik er alles weet te vinden, ja behalve de kerstverlichting dan, is het daar nog niet naar mijn zin. En dat is ook niet gek. Door het verhuizen van zo’n groot naar dit redelijk in verhouding kleine huis, werd het daar wel snel een beetje een dump plek.

Gelukkig dat ik boos werd op mijn broer, die me wilde laten zitten toen de dag voor mijn verhuizing, en hij daardoor toch kwam om daar planken op te hangen, kon dat ook. En nu met het zoeken naar kerstspullen, zag ik toch wel, dat het daar een beetje een zooitje is. Dus die moet helemaal leeg, zodat ik het dan logisch en georganiseerd kan op gaan bergen. Nog even een zooitje weggooien ook. Vooral gereedschap wat ik anders nooit gebruik maar dat wel veel weegt. Ik zal het allemaal in tassen doen of zo en naar het goed gaan brengen.

En dan heb ik vast weer een boel plek over. Ik denk dat ik mijn ophangsysteem, dat in de hal zo komen om een afsluiting te maken om de cits binnen te houden, en nog splinternieuw is, op marktplaats ga gooien of zo? Heeft me 250 euro gekost maar ja, die afscheiding hoefde er niet te komen. Als de deur open gaat en ik ben het niet, dan rennen ze direct weg allemaal. Bij mij werpen ze een nieuwsgierige blik maar ze willen er niet naar toe. Alle 5 niet. Ja, als ik de deur open zou laten wel. Zo zat Aurora een keertje opeens naast me op de galerij. Ik schrok me dood en ze vloog naar binnen. Maar weglopen deed ze niet eens.

Dat soort dingen dus, dat zal vast opruimen. Ook van die buizen, weet ik het allemaal wat ik nog wilde bewaren, niet zeker wetend hoe ik alles opgeruimd zou moeten krijgen hier. Ik heb van alles bewaard waarvan ik nu weet dat ik het niet nodig zal hebben. Dus kan het weg. En weggooien ruimt altijd lekker op. Onder mijn bed heb ik nu alle kerstspullen die ik bijna niet meer gebruik. Als ik volgend jaar besluit die boom op te zetten, dan ligt die daar, samen met de ballen en lichten die daarvoor bestemd zijn. De rest, waar ik nu alles mee versierd heb, komt gedeeltelijk in de laden van mijn kasten, die nu nog leeg zijn.

Ja, dat waren er ook zoveel opeens. Maar dat is dan volgend jaar lekker bij de hand en zo versierd hier. En nu heb ik al een kerstbeer, door de kersttrui die hij draag van Marij d’r kaar van vorig jaar, maar ook een kerstengel die geluk brengt, door haar kaart van dit jaar. Die blijven er voortaan ook bij natuurlijk! En de grotere dingen, die gaan weer in die boxen en dan de planken op, in die berging kast. Ik moet het wel zo doen, zo praktisch, dat als de mannen komen voor het onderhoud van de cv ketel, dat ik dan niet die hele kast uit moet bouwen. Dat ik er netjes wat boxen uit kan halen, plankje eraf en klaar. Maar daar ga ik tegen die tijd wel over nadenken, komt goed. Veel weggooien en het andere meer praktisch neerzetten. Wat gebruik ik vaak en wat bijna niet. Op de manier.

Daar ben ik goed in, dat vind ik ook leuk om te doen. Dan ga ik nog een keer, in een volgende vakantie waarschijnlijk, ook nog een keertje door mijn hobby/werkkamer. Daar ga ik alles nog een keer op een grote hoop gooien en hetzelfde mee doen. Zodat ik weer weet waar alles ligt en is. Door het verhuizen en het maar weg willen werken, ben ik nogal wat dingen uit het oog verloren. Dat vind ik niet prettig. Dus daar gaan we ook wat aan doen. En dan is echt alles klaar hier. De hordeur nog verven en mugdicht maken met magneten. En iets verzinnen, voor het zomer is, voor de hor voor het raam bij de werkkamer, daar past niets. Kom ik vast ook nog wel op.

Ik ga nu de cits lekker eten geven, ik heb zelf nog niet echt trek maar ja, ik zal nog wel even kijken. Misschien gewoon een tosti maken of zo? Iets lichts, niet te veel. Maar niet niets eten, dat is niet goed, zeker niet voor mij. Soms kan je er niets aan doen. Maar ik ben nu aan het leren dat ik lief voor mij moet zijn. En dat is alleen maar goed, en daar hoort goed eten ook bij. Ik doe mijn best! Een tijdje terug kwam ik een rijmpje tegen, bij PeeT, en die vond ik zo treffend. Zo leef ik nu ook, en heb maar een paar vertrouwde mensen in mijn omgeving, waar ik me omga. En zo vind ik het ook fijn. Zo hou ik het ook. En af en toe, zing ik dit liedje gewoon.

Ik hou van mij hoor je nooit zingen

Ik hou van mij wordt nooit gezegd

Maar ik hou van mij ga ik toch zingen

Want ik hou van mij en ik meen het echt.

Ik hou van mij, want ik ben te vertrouwen

Ik hou van mij, van mij kan ik op aan

Ik hou van mij, op mij kan ik tenminste bouwen

Ik hou van mij en ik laat mij nooit meer gaan.

Ik hou van jou zeg ik soms ook wel

Ik hou van jou, schat en ik meen het echt

Maar 'ik hou van jou' zeg ik alleen maar voor de spiegel

Zo komt 'ik hou van jou' weer bij mezelf terecht.

 

12. dec, 2021
5. dec, 2021

Nou dat was weer even een weekje met tegenvallertjes. Niets waar je niet overheen komt hoor maar waar je wel moe van wordt. Een krankzinnig drukke dag aan de balie op het werk op maandag. Ik had het aan het einde van de dag wel gehad. Bovendien heb ik me echt een ongeluk gelopen heen en weer en dat met die zere voet was niet echt leuk te noemen. En dan voel ik me ook moe en niet lekker in mijn vel door de diclofenac en dat maakt het er ook niet leuker op. Ook de extra dikke enkels zijn aan dat medicijn te wijten.

Ik heb het weekend echt veel geslapen hoor, en toen had ik niet in de gaten waar het van kwam. Maar opeens ging me een lichtje op! Oh ja, ik heb dat bij Diclofenac helaas. Dat verklaart veel. Ik kon maandagavond dan ook niet helpen dat ik zowat direct na thuiskomst in slaap viel. Arme kattenkoppies! Ze kregen pas bij half 7 eten want toen schoot ik wakker uit een echt hele diepe slaap. En toen moest ik zelf nog eten! Dus dat werd een latertje.

Dinsdag thuiswerken omdat ik dan naar de fysio moet. En ik vind de dagen thuis veel langer duren dan op de zaak. Toen ik met alleen maar thuiswerken begon, wist ik gewoon niet beter. Maar ja, we werken al weken alleen op de zaak dus dan ga je wel het verschil kennen. Ik begon natuurlijk met thuis werken en naar kantoor was even wennen maar wel een heel stuk leuker hoor. Op de zaak is gezelliger, praktischer en je kan gelijk iemand even iets vragen. Als kers op de taart vliegt de dag er voorbij. Dat is thuis niet zo. Maar ja, die voet gaat even voor. Ik kan nu beter zeggen ‘voeten’. Want toen ik dinsdag kwam, heeft hij mijn linkerbeen ook weer aangepakt.

Ik merkte wel dat het nodig was. Mijn spronggewricht vond hij niet goed zitten. Maar de shockwave krijg ik alleen rechts. En dat doet nog steeds behoorlijk zeer. Ik kwam dinsdag dan ook weer met koortswangetjes thuis. Net op tijd om af te sluiten na nog wat mailtjes te hebben beantwoord. Maar ja, toen was het ook al weer half zes. Ik wist wel beter dan op de bank te gaan zitten. Ik heb de cits direct eten gegeven. Voor mezelf had ik wat makkelijks om op te warmen maar ik ben daarna toch ook wel in een diepe bankcoma gevallen.

Ik werd op tijd wakker om naar bed te gaan in elk geval. De woensdag moest ik naar de diëtiste. Ik had gemerkt dat er kleding wijder ging zitten en zo. Dus ik was wel benieuwd wat er nu af was. Nou ja, was er een halve kilo bij. Toch was zij er erg tevreden mee. De toename kwam eigenlijk alleen van spiermassa en dat is dus juist goed. Er waren kilo’s vet af en er was veel spiermassa bij. Voor haar een goed teken, voor mij een beetje niet zo heel leuk.

Ik geloof haar natuurlijk wel, dat dit juist dé manier is maar ik vind het niet fijn dat er dan bij lijkt te komen. Zodra ik wat mijn voeten betreft weer uit de voeten kan, moet ik ook meer gaan lopen maar ja, het is geen onwil het is meer vermoeidheid  na het werk en een totaal vol schema op de vrije dagen. En door die medicijnen wil ik alleen maar slapen gewoon. Maar ik ga in het nieuwe jaar pas weer terug. En de feestdagen er nog tussendoor, ga ik er in elk geval maar vanuit, dat er dan ook niks af is, dan kan het altijd nog mee vallen. Ik heb toch het schema en daar moet ik me in elk geval strikt aan houden.

Ik heb haar ook eerlijk verteld dat ik me er niet zo heel erg goed aan gehouden heb in verhouding met die 1e 2 weken. Ik heb namelijk gemerkt dat als ik thuis werk, ik dan gewoon weer vergeet te eten. En dat is niet de bedoeling. Ik moet het echt blijven opbouwen. Ook moet ik toch echt een keer aan het water drinken gaan. Dat lukt me tot nu toe nog steeds niet. Maar goed, ik weet waar de knepen zitten en dat is al heel wat. Dus ook bij thuiswerken van te voren brood en alles klaar leggen en op mijn bureautje uitstallen, net als ik op mijn werk doe. Dan kan het bijna niet meer fout gaan. Al wil ik met de feestdagen wel een keer een wijntje of een likeurtje of zo hoor. Dat mag dan ook wel eens een keertje. Van mij wel in elk geval.

Dan donderdag weer een lange dag thuiswerk met een afzakkertje bij de fysio weer. Het lopen gaat wel steeds beter gelukkig. Maar ja, lekker is dat nooit. En vooral als hij met mijn kuitspieren bezig is, echt dat is zo intens pijnlijk dat spontaan tranen in mijn ogen schieten. Ik klim ook een soort van naar boven, alsof mijn lijf er onwillekeurig gewoon vandoor wil gaan. Ik zeg niet snel au maar hierbij zucht en kreun ik wel een beetje hoor, dat gaat gewoon vanzelf. Het duurde wel lang en ik was dan ook pas laat weer thuis. De cits zaten al op hun denkbeeldige horloges te kijken en naar hun mond te wijzen toen ik binnenkwam.

Van mijn lieve Jozef Rulof vriendin Adriana, kreeg ik een prachtig document, van iemand uit haar leesgroep. Over wat Jozef en de Meesters zeggen over vivisectie. Nou wist ik al zodra ik hier als kind over hoorde, dat dit totaal niet kan! Ik heb tranen met tuiten gehuild toen ik hoorde wat er gebeurde. Ooit heb ik eens een documentaire gezien over apen, chimpansees, zo dichtbij de mens, die alleen maar in gevangenschap en als proefdier hadden geleefd. Hoe die eruit mochten en niet eens wisten wat dat was, ‘buiten’, ze waren er bang voor. Ik had geen ogen meer over, zo heb ik gehuild.

Vivisectie (Latijn: van vivus, leven en sectio, snijden) betekent letterlijk het snijden in of ontleden van een levend dier, maar heeft al sinds de 19e eeuw als betekenis: 'het nemen van proeven op levende dieren met wetenschappelijke doeleinden'. GRUWELIJK! Ik heb altijd gezegd, als je iets wilt testen voor mensen, test het dan lekker op mensen. Maar nee, dat vinden ze onethisch??? Kom op zeg! Het op dieren testen, dat vind ik onethisch. Ook over bont kan ik me druk maken. Kijk, als je leeft zoals de Eskimo’s of de Native Americans, dan jaag je op dieren en ja, daar krijg je dan hun vel ook bij. Dat is de natuurlijke manier van leven.

Dat je daar dan kleding van maakt, is ook niet meer dan logisch. En dat is de enige keer dat bont dragen gerechtvaardigd is. Maar nertsen in piepkleine hokjes douwen en ermee fokken en ze dan doodknuppelen of vergassen of wat dan ook, om hun mooie glanzende velletje tot jas te maken? Nee, dat kan niet in mijn ogen. Als kind was ik dom en dacht ik niet verder en was ik dolblij met mijn prachtige witten konijnenbonte jasje. Tot ik erachter kwam hoe dat eraan toe gaat. Nooit meer!

Dat sommigen mensen nog vlees nodig kunnen hebben, dat verschilt namelijk van gestel tot gestel, van persoon tot persoon, dat weet ik ook uit de boeken. Maar hoe het eraan toe gaat in de vleesindustrie vind ik om van te gruwen. Die beelden van hoe die mensen de varkens behandelen en slaan en martelen, ik kan er niet naar kijken. Want dan voel ik haat voor hen en ik wil geen haat voelen. Dat vind ik een heel naar gevoel. En nog meer dan dat voel ik schaamte als mens en verdriet voor die dieren. Dus nee, ik kijk er niet naar maar ik weet dat het bestaat. Zo hoort het gewoon niet.

Ik heb een keer, dat was Jamie Oliver geloof ik, ja, die ging over de hele wereld koken en die kwam bij de Indianen in the States ergens. Die gingen een koe of geit slachten, dat weet ik niet meer precies. Maar voor dat ging gebeuren gingen ze het dier zegenen en bedanken voor het feit dat hij hen in leven ging houden. Hoe anders is dat? Het dier was heel rustig en stribbelde niet eens tegen. Het leek zelfs mee te werken, door zijn nek zo te draaien dat de man er makkelijker bij kon en sloot zijn ogen. Ik moest wel huilen maar vond het ook wel een soort van mooie ceremonie.

Maar ja, zo gaat het niet meer. Er is overbevolking en daardoor is er overal een massa industrie voor ontstaan. Eigenlijk te gek voor woorden. Maar vooral voor die vivisectie heb ik altijd een enorm sterke afkeer gehad. En toen ik het in de boeken van Jozef Rulof tegenkwam, wist ik ook dat dit gevoel geheel terecht was. Dit mág gewoon niet en dat is ook hoe ik het voel. Adriana stuurde het document, waarin een aantal citaten uit de boeken staan, over vivisectie. Ik heb het gekopieerd:

Vivisectie; Enkele citaten, naar de boeken van Jozef Rulof , metaphysicus, 1898-1952, Vivisectie, doe het niet, want u vergrijpt zich aan het leven van God! 1. Ik nam waar, dat men de dieren vernietigde, opdat zij de mens zouden dienen. Het ene leven wordt omgebracht om een ander wezen te genezen… hond, hals gesneden om maagsappen op te vangen om serum te maken … ziedaar de wetenschap der aarde, van de mens met een goddelijk gevoel! Wee degenen, die zich daarvoor lenen. Dierlijke sappen zouden dienen om het leven van de mensen te verlengen! Hoe kan de mens zich zo vergeten! Een lugubere wetenschap. Zij voelen niet het slijk, waarin zij zich wentelen! (Blik in het Hiernamaals, blz. 113 , 114)

2. Maar die dokter heeft voor uw geluk ….. Daar gaat het mij om, u zegt ‘ja’. Maar hij heeft ten koste van dat diertje, van die hond, van die kat, en die hond, ook een leven, heeft hij u even twee jaar leven gegeven, of drie jaar, vier jaar. Waarom doet hij dat niet met, voor zichzelf. Waarom injecteert hij dat niet, met, voor zichzelf. Waarom injecteert hij zichzelf niet? Dat is de kunst en het bezit. Daar zijn nu….

Welke grootheden, welke mensen worden nooit vergeten op aarde? De mens Robert Koch, en anderen, die zichzelf hebben geïnjecteerd, die worden nimmer vergeten. Maar de man die elke dag vivisectie aanvaardt en het dier injecteert om u levenslicht te geven, moordt. Want dit is geen kunst meer, dit kunt u kopen. Dit heeft niets te betekenen. Maar wel de dokter, de geleerde die zichzelf opoffert; en die waren er veel. Maar die hebben de sferen van licht. Die dokter moet voor die afbraak, voor de dierenwereld, terug naar de aarde, om aan die levens nieuw leven te geven? Nee, om de mensheid eens te zeggen: doe het niet, want ge vergrijpt u toch aan het leven van God. (Vraag en Antwoord deel VI, pagina 235, lezing 27 maart 1951)

3. U zoekt de natuur niet genoeg en voldoende af. Maar voor elke ziekte leeft er een kruid in de natuur. En daar hebt u geen dieren en mensen voor nodig. De homeopathie is universeel bewust. Dierlijk voedsel, een injectie, een serum van welk dier ook, is nog altijd onwaarschijnlijk, ook al helpt het u. Maar de reële duidelijke natuurlijke genezing vindt u in de natuur. De homeopathie die stijgt ook aanstonds boven al die wetenschappen uit. Want dan komt de meester, en zegt: dat moet u nemen, en dit voor dit, en dat voor dat. En gebruikt u dat maar. En het is gebeurd. Waarom. U komt straks voor het dier. Het gif van de slang, bij wijze van spreken, is een genezing voor die en die ziekten. Waarom neemt u het niet in? Men doet het al. En de wetenschap is er reeds mee bezig. Waar krijgt men dat door. Van de Tempel der Medici. Ziet u? U moet zich niet vergrijpen aan een dier, een konijntje en al die dingen meer; in de natuur leeft het voedsel en het dier zal het u geven… (Vraag en Antwoord deel VI blz. 270/271, lezing 10 april 1951).

Toen ik dit allemaal tegenkwam, wist ik gewoon direct dat ik het goed had aangevoeld. Dit mag gewoon niet maar ik denk dat het gewoon nog op grote schaal gebeurd. En geloof me, dat zullen de plegers goed moeten maken. Dat zal geen pretje worden en dat is maar goed ook! Eigenlijk is het gewoon makkelijker om te denken, wat je ook doet, je krijgt het terug. Daar moet je echt bij stil gaan staan, geloof me, ik weet uit ervaring dat je dan toch wel goed nadenkt voor je iets doet. Goed of slecht, in 3voud krijg je het een keertje terug. Ik moet aardig wat geflikt hebben in vorige levens, dat is wel zeker! Maar gelukkig wordt het rustiger de laatste tijd. Tenminste, het laatste pijnlijke gedoe voor mij in oktober maar in verhouding valt het erg mee. Het tij is gekeerd vanaf Sunshine weer thuis kwam, mijn zonnetje ging letterlijk en figuurlijk weer schijnen.

Maar misschien moet je zoiets afbouwen? Geen idee, maar ik weet het gewoon zeker, de fijne jaren komen er voor mij aan. Ik ga ervanuit dat ik in deze baan blijf, die ik erg leuk vind. Het is fijn als je je werk zo leuk vindt, dat je met plezier gaat werken. En zoals nu heb ik dat nog nooit gehad. En lekker gezond blijven, lekker genieten van de cits. Leuke dingen doen, blijven zingen in het koor, ook al mag het nu alleen online.

Ik heb trouwens geprobeerd donderdag in te loggen via de zoomlink maar het was te druk. Ik denk dat ik gewoon lekker lid blijf en dan wel weer kom zingen zodra het weer mag. Ik moet ook heel moeilijk doen, want mijn gewone pc heeft geen camera of microfoon, dan moet ik of moeilijk doen met de laptop van de zaak of die van mezelf weer uit het stof halen. Nou laat maar, dan heb ik al geen zin meer. Bovendien zit ik 4 dagen lang 9 uur achter elkaar achter de pc. Dus eh, nee, ik wacht wel tot we weer de zal in mogen met zingen. Ik ben ondertussen lekker door aan het oefenen hoor. Daar hebben we dan straks weer profijt van. Nog eventjes geduld dan maar.

Rustig heb ik het niet gehad. Ik ben aan de kerstgekte begonnen maar eh, waarom begin ik er toch elk jaar weer aan? Vooral nu, na de verhuizing, was ik alles uit allerlei hoeken bij elkaar aan het zoeken. Maar ik vond 1 ding niet, die nieuwe prachtige lichtjes die ik vorig jaar had gekocht. Die zo schitterend zachtjes knipperen, met afstandsbediening. En ook de strengen gekleurd licht, ook met afstandsbediening en ik had echt precies de juiste lichtjes gekocht voor die grote glazen muur hier in de woonkamer. Die hingen zo prachtig aan de rails. Nergens meer te vinden. Ik zie mezelf ze nog in zo’n plastic box doen.

Allemaal bij elkaar. Maar ja, nu heb ik niet zoveel meer om te zoeken, want mijn kasten in de woonkamer, weet ik precies waar er wat zit. Ik heb praktisch de hele bergingskast leeg gehaald, daar zaten ze niet bij. Dan ben ik toch maar onder mijn bed gedoken, waar ik wel heel veel vond waarvan ik had oooh AHA, daar is het. Maar geen lichtjes. Daarna heb ik echt alles nog afgezocht, zelfs alle plekken en boxen in mijn kledingkasten. Ik heb raar genoeg wel opeens heel veel kastruimte over in de bergingskast maar dat is een ander verhaal.

Ik ben, toen ik ze niet kon vinden, even heel systematisch op alle plekken gaan zoeken waar ik kerstspullen in een box kon hebben zitten. Want dat zie ik voor me, dat ze een box ingaan. Oh opeens weet ik nog meer kerstdingetjes die erbij zaten, kleine witte kerstrozen kunst, en wat beeldjes, ook die van mijn moeder. Potverdorie hè, ik ben echt wel wat kwijt, zo’n grote box was het dus wat heb ik daar dan mee gedaan??? Ik heb ze nu echt allemaal maar dan ook echt allemaal gehad.

In elke kast, want ik heb echt overal bergruimte gecreëerd, iets waar ik erg goed in ben. Maar ik ga met opruimen wel eens te ver en dan vind ik het niet meer terug. Alleen in het andere huis, met 5 kamers en 2 zolders, ja, dat was dan logisch dat het ergens lag waar ik vergeten was te kijken. Maar hier, zonder een kelder of zolder en met erg weinig natuurlijke opbergruimte, had ik ze tegen moeten komen. En dat is niet gebeurd. Ik begrijp niet hoe het kan…

Wat ik mezelf beloofd heb is dat ik het nu even los mag laten. Ik had echt fijne en mooie verlichting gekocht en de rest, tja het zijn maar spullen. Die mooie verlichting, en de rest ook, ontbreekt nu want de oude stille verlichting, die gewoon alleen maar aan of uit kan, vind ik niet zo leuk meer. Alles voor de boom heb ik wel onder mijn bed gedaan. Die boom komt misschien volgend jaar, of dat jaar erna. Even kijken hoe de harige monstertjes het hiermee doen. Voor het eerst weer zo volop kerstspullen gedaan, en ik vind dat toch wel erg gezellig.

Dus wie weet, als ze zich gedragen? En dan zijn ze weer een jaartje ouder, volgend jaar zijn de jongste 2 zo’n beetje 5,5 dus dan worden ze al een klein beetje minder speels. Al gaat dat er bij katten nooit helemaal uit, maar dan gaan ze minder uit zichzelf de boel saboteren. Alles van de boom weet ik nu wel te vinden. De rest, alles wat ik nu gebruik, hou ik in de nog lege laden die ik nog over heb en zal er in verhouding weinig terug de kast in moeten.

En dat is ook alvast een voornemen. Die kast, die ga ik in mijn januari vakantie lekker helemaal leeghalen. Er kan heel veel weg en er kan heel veel een stuk praktischer. Logisch dat ik daar tijdens en na een verhuizing niet zo veel oog voor had, als het maar weg was. Maar nu zie ik opeens, goh als ik dat nou gelijk zo en dat zo. Ja, verklaar me maar voor gek maar dat doe ik gewoon graag. Lekker organiseren en opruimen. En dan gelijk hier in de werkkamer eens spitten hoe en waar alles precies is en een beetje herindelen. Heerlijk! Die lichtjes laat ik los, ik koop wel nieuwe, misschien nog dit jaar, anders volgend jaar. Maar voor nu, jammer maar helaas. Dikke pech; lichie weg, het is niet zo fijn dat er geen lichtjes meer zijn… Heb ik toch nog een beetje gerijmd voor Sinterklaas. Jammer dat ik geen tijd had voor pepernoten, daar had ik zin in en had ik zeker van genoten… Fijne week weer, tot de volgende keer!