13. jun, 2021

Heerlijk genieten, dat mooie weer!

Nou, ik heb een voorproefje gehad hier, met het warme weer en ja, dan is het hier enorm warm. Nu koelt het nog redelijk af in de nachten maar bij een hittegolf in augustus niet. Ik moest trouwens ook wel om mezelf lachen hoor. Ik werk nu weer regelmatig ook op kantoor, een beetje wisselend met thuis. En in de middag krijg ik het altijd best fris. En dan te bedenken dat mijn moeder vaak genoeg uitriep, als ze op visite was; ‘als je de kachel niet hoger zet, dan ga ik weg hoor’. Dit omdat ik het nooit koud heb. Had. Want het wonen in zo’n best behaaglijk huis in de winter, heeft me verwend, denk ik toch. Vandaar dat ik het dan opeens fris krijg. Dat heb ik zelden of nooit eerder zo gehad.

Afgelopen, of nee, vorige vrfijdag, de 4e, moest ik met mijn leidinggevenden, mijn 1e 3 maanden gesprek voeren. Dan evalueren ze hoe je het de afgelopen 3 maanden gedaan hebt. Wat ze van je verwachten voor de 3 maanden erna en wat je dan hoort te kunnen ook ondertussen. Allemaal van dit soort dingen worden besproken. Ook hoe ze vinden dat je het doet, wat ze nog meer van je verwachten, waar je hulp nodig hebt, noem het maar op. Een soort van tussentijds beoordelingsgesprek. Omdat de kennis die je er moet hebben, zo enorm uitgebreid is, duurt het wel even voor je echt redelijk genoeg weet om goed te kunnen functioneren.

Als je er 3 maanden bent, moet je zo ongeveer op 40% zitten van wat je van alles wat we doen al doet en kan. Ik zit op 80% en daarom zullen de volgende 3 maanden ook niet echt een uitdaging worden, want die uitdaging was omdat te zorgen dat je op minstens 75% zit. Tja, helaas, daar hoef ik niets aan te doen. Ik heb wel gevraagd of ik dan iets minder zal doen voortaan. Ja, je weet maar nooit toch? In elk geval, wat dat betreft, zit ik wel snor daar. Ik komt met goeie voorstellen voor verbetering. De sleutels en de uitgifte ervan, en we hebben er wel duizenden, is vaak een gedoe en probleem en die zijn vaak kwijt.

Ik heb toen een voorstel gedaan, van een kast met vakken, die je met een tag kan openen. Zo zie je direct wie er in de kast/vakje heeft gezeten en kan er niemand naar een ander wijzen. Er zit wel iets meer aan vast hoor, maar in elk geval, leuk om te horen dat ze dat zo’n goed idee vonden, dat ze er direct iets mee zijn gaan doen. Er wordt ook van je verwacht dat je meedenkt en dit was wel een binnenkomer, al zeg ik het zelf. Maar ja, het ligt me allemaal ook gewoon goed.

Ook geef ik vaak feedback over hoe dingen zijn geschreven, grammaticaal, of als er iets niet klopt. Of als ik vind dat het iets makkelijker kan, op een andere manier. Daar zijn ze wel blij mee ook. Ze vinden dat ik goed in het team lig en dat ik de boel opvrolijk als ik er ben. Mijn baas gaf me een prachtig compliment en hij zei ook direct, dat hij dit normaal nooit doet. Sue beaamde dat, dus dat is dan toch wel heel wat. Hij zei dat hij erg blij was dat ik in het team was gekomen. Dat hij het leuk vindt om met me te werken en erg van mijn humor en enthousiasme houdt. Nou, ik glom geloof ik helemaal! Wat een mooie woorden zeg!

Als je dan ziet waar ik vandaan ben gekomen, hoe naar ik ben behandeld de laatste jaren daar, enkel en alleen omdat ik zo ziek ben geworden. Het erge is nog, dat ze door zoveel van me te vragen, zij daar zelf hun flinke steen aan hebben bijgedragen. Voor ik me ziek meldde, was ik nog maar een schaduw van mezelf. Heb ik zelf ook toegelaten hoor, dus ik wijs niet alleen naar anderen als er iets fout gaat. Maar iemand zo lelijk behandelen? Na zoveel jaren hard werken? Nee, dat doe je niet eens met een dier!

Daarom voelde het compliment ook extra groot, en voelt alles daar ook als een warm bad. Ja, er is nog veel te leren hoor, alhoewel, nog 20% dan. Nee hoor, echt de nuances zullen met de jaren wel komen. Ik hoop dan ook echt, dat ik het einde van dit jaar hoor, dat ik voor vast mag blijven. Want dan weet ik in elk geval, dat ik erg leuk werk heb tot ik met pensioen ga. En ik weet wel zeker, dat als dat kan tegen die tijd, dat ik dan dit best nog wel voor 1 of 2 daagjes zou willen doen. Desnoods in ochtendjes of zo. Zo leuk vind ik het. Dus dan is dat alleen maar een win win, voor zowel het bedrijf als voor mij. In elk geval, ik word er gewaardeerd en op waarde geschat en dat is wel heel lang geleden, dat dit zo was. Het voelt goed! Mijn weekend kon in elk geval niet meer stuk vorige week.

Dit weekend was ik aan het verven. Ik heb 3 mooie kattenbedjes gekocht maar die waren van gewoon blank hout en dat heb ik wit geverfd. Ik vond ze best mooi hoe ze waren maar ja, ik heb verder niets van gewoon hout. Het glas van de deuren van de grote kast heb ik al afgeplakt. Daar moet ik ook maar eens aan beginnen en komende zaterdag komen dan de rest van de kasten binnen. Ik moet aan mijn broer nog vragen of hij gaten wil komen boren voor die bedjes. Ook van de krabpaal naast de bank, die ik uit elkaar ga halen, ga ik een paar bedjes aan de muur maken. Ze liggen daar zo graag en dat wil ik ze niet afnemen.

Ik ga ook nog van die krabplanken erboven maken. Ik moet het eerst zien hoe ze gaan hangen om te zien hoe ik het ga doen.  In elk geval, die krabpaal is dan uit die hoek en dat lijkt mij fijner. Bovendien begint die al aardig uit elkaar te vallen. Ik zie nog wel wat ik ermee wil. Het hout kan ik mooi bewaren om op te gaan branden. Want daar zie ik wel naar uit, na vanaf de verhuizing echt elk weekend te zijn bezig geweest. Tenminste, nu alleen de weekenden en die ene vrije dag in de week. De rest ben ik nu aan het werk dus gaat het iets langzamer dan toen ik de hele week de tijd had.

Het was wel even aanpassen hoor, maar eerlijk is eerlijk, ik werk toch echt liever. Ook al zou ik overnacht miljonair worden, dan nog zou ik willen werken. Ik geniet daar echt van, ook al heeft iedereen heus wel eens een baaldag, zelfs de mensen die met plezier naar het werk gaan. Ik heb er nog niet eentje gehad hoor, daar niet van. Maar zeg nooit nooit, en vermijd altijd altijd. Doe wat je zeg en zeg wat je doet. Dan zou je geen problemen moeten krijgen. Al ben ik er wel achter dat dit niet echt waar is.

Maar goed, het schiet dus echt al lekker op. Die kasten heb ik ook niet in 1 weekend in elkaar gezet hoor. Jolanda komt me dinsdags helpen. Ook om dan weer een ouwe kast op te laten halen en die moet je dan naar beneden brengen. Gelukkig heb ik dat ‘hondje’ om van alles zwaars op te vervoeren. Daar zet ik hem op zijn kant op en kan ik zo de lift in. Het grote voordeel van hier wonen voor mij. Heerlijk handig is dat, als je al die jaren lang al die trappen altijd heb moeten pakken.

Die bouwzooi is heerlijk weg voor mijn neus. Het gras begint al op te rukken. Alleen snap ik het niet helemaal waarom. Want er zijn nu in de straten naast mijn woongebouw, 2 van die blokken gerenoveerd. Oké, omdat ze heel Rotterdam voor 2050 gasloos willen hebben, moesten ze die buizen hiervoor onder de grond naar daar trekken. Maar daarna werd het hier een opslagplaats voor alle bouwmaterialen. En nu alles is opgeruimd, vraag ik me dan af, en de rest van die flats dan? Het lijkt me stug dat je die 2 prachtig opgeknapt blokken zo tussen de ouwe zooi laat staan.

Of zouden ze dan hun bouwspullen toch maar wat dichterbij zetten in het gras er vlak voor of zo? Ik heb geen idee maar ik ga het wel beleven. Ik neem aan dat er nu mensen uit die andere flats moeten gaan verhuizen en dat heeft ook nog wel wat voeten in aarde. Huizen vinden, verhuizen voor bepaalde data. Ik weet er alles van. Maar oh wat ben ik dankbaar voor die verhuizing. Het hele hete valt nu nog mee hoor, want ik heb echt alles tegenover elkaar open staan. En dan wel zo, dat er niemand tussen een dicht waaiend raam kan komen.

Ik heb overal van die stoppers tussen staan. Ik moet er niet aan denken dat er zo opeens eentje zijn staart zou verliezen want als het gaat waaien, dan kan het nog wel eens met een harde knal dichtslaan allemaal. Maar daar staan die stoppers nu voor tegen de deuren en de ramen voor aan de galerijkant. Dan kan dit niet gebeuren. De horren zitten wel vol met pluisjes, die moet ik er een keertje met de stofzuiger uithalen of zo van de week. Maar ja, dan zitten ze zo weer vol volgens mij.

Zo jammer weer van Sunshine zijn poten. Het ging zo goed, er zat al een klein laagje witte dons op, van haar, op de kaal gelikte plekken. Ik helemaal blij, dat hij het niet meer deed. Maar opeens zag ik van de week weer dat hij ze weer helemaal kaal had. Ik zag ook weer wondjes dus dat hij weer heel lang door had liggen likken blijkbaar. Naast zijn staart weer minder haar en op zijn hielen achter ook. Wat zou de reden toch zijn? En waarom doet hij het dan een tijdje niet en dan weer zo heftig?

Ik zag aan Moonlight, die toen wat geschoren plekken had door die operatie, dat he best lang duurt voor er ook maar wat haar op komt, en dan duurt het best lang voor je het niet meer ziet. Maar zo, al Sunshine het regelmatig toch weer doet, dan blijft het straks kaal. Zo jammer is dat. Maar vooral zo jammer dat ik de reden, de oorzaak niet kan achterhalen. Ik werkte veel thuis natuurlijk, maar nu toch weer vaker naar de zaak, al is het ook nog wel thuis werken hoor. Misschien is dat het? Dat ik minder thuis ben nu?

Ik heb nog steeds geen mail ontvangen van het Erasmus voor de peespoli. Als ik weer geopereerd moet worden, ben ik toch wel enorm blij met de mogelijkheid om thuis te kunnen werken. Dus dat komt dan wel goed. Ik zat toen ook de dag na de operatie al met een laptop op schoot. Maar zoals toen, met vaak storingen en minder technische snufjes was het best wel eens lastig. Dit is sowieso al goed geregeld. Heerlijk is dat, daar hoef ik me geen zorgen over te maken.

Nu ik alle grote dozen heb uitgezocht, weer meer dingen heb weggegooid, wordt het hier bovenop de kasten ook helemaal opgeruimd. Ik had nog zo’n mazzel daarmee. Want die dozen, met zebrastrepen, daar gaan nogal wat meters in, als je die wilt beplakken. Dus ik had gedacht, dat doe ik ooit nog wel een keer. Ik had weer marmer besteld om mijn werkkamer af te maken. Pak ik het uit, is het helemaal goud met beige marmer. Mooi ook hoor, maar ja, dat past voor geen meter bij de rest. Dus ik heb ze gemaild met foto.

Krijg ik mijn bestelling opnieuw, en mag ik de foute boel houden. Dus ja, daar heb ik de dozen mee bekleed. Die zijn gelijk weer heerlijk stevig en klaar voor een volgende ronde van zoveel jaar. Dat is ook wel fijn. Alleen kwam ik voor 2 dozen tekort. Maar die heb ik wel alleen de voorkant kunnen doen en die heb ik in het midden gezet. Dus ziet het eruit alsof ze allemaal hetzelfde zijn. Dat koop ik nog wel een keer. Eerst de rest nu.

Nog 1 koffer moet ik uitzoeken, dan heb ik zomer en winter weer helemaal op orde en in kasten. En dan, dan ben ik echt met alles klaar hier. Voor jaren en jaren. En dat is eigenlijk wel heel erg lekker. Ja, oké schoonmaken moet je altijd. Soms ook wat grotere schoonmaak maar toch, dat doe ik normaal ook al. Dus vanaf ik echt klaar ben met alles, kan ik nu echt weer gaan schrijven op de zondagen. Dat is me toch een heerlijk vooruitzicht. Want ik wil echt dat eerste boek nou eens snel gaan afmaken. En dan kan ik dat lekker afwisselen. Al mijn hobby’s op zondag. Beetje schilderen afwisselen met een stukje schrijven. Zo kom ik de dagen heerlijk door hoor. En in plaats van schilderen kan ik glas bewerken of hout branden. Ik verveel me nooit, dat heb ik echt nog nooit gehad. En ik ga op de zaak ook weer vragen, als ik van die grote herfst of kerst dingen maak, of ik ze bij ons op de balie mag zetten. Dat is dan toch weer goeie reclame voor mij. Anders staat mijn hele huis vol en dat is niet de bedoeling. Maar misschien kan ik dan van de winter ook weer eens een braderie pakken of zo.

Maar daar moet ik me toch eens beter in verdiepen. En weten wat ik meeneem en hoe ik het neerzet. Van dat ene fiasco veel geleerd, dat dan weer wel. Maar dat is allemaal voor later. Wat van vroeger is, is wel weer een mooi verhaal. Ik had die leuke bewegende vis gekocht waar Sunshine zo leuk mee kan spelen. En ik zei daarom, steeds, visje, moet je met visje spelen? Alleen liep hij dan gelijk heel hard naar de keuken. Huh? Wat doet hij nou? En waarom? Ergens kriebelde het wel van binnen maar ik kwam er maar niet op. Lang leven de herinneringen op Facebook. Want daarin kwam ik er eentje tegen, en die ging precies daarover!

Ik zie nu, en dat zal tot september zo zijn, elke dag mijn verhalen over de verdwijning van Sun, toen het net gebeurd was. Dit omdat ik het toen elke dag op Facebook plaatste. Dit ben ik toen in september allemaal gaan kopiëren naar mijn eigen website die ik toen heb zitten maken. Want ik heb ook nogal eens gehad in het begin, had ik een heel lang verhaal gemaakt, gebeurde er iets en poef weg. Had ik alles voor niets gedaan en kon ik weer een uur gaan zitten typen. Want ik wilde toch mijn verhaal delen. Daarna ben ik het in Word gaan typen, en dan kopiëren in Facebook. Dat werkte wel. Maar eenmaal op de site, heb ik het ook zo gehouden. Word maakt reserve kopieën mocht het mis gaan. En dan heb je het tenminste nog.

Maar wat las ik dus in die herinnering? En dat kan je checken want het gaat over de 6e dag dat hij vermist werd en die staat hier op de site natuurlijk. Er staat dat ik altijd zei ‘moet je fisje’ als ik hun eten gaf. Dat hij dan zijn poten uit zijn lijf rende en op de aanrecht sprong, zodat ik met veel moeite een blikje open kreeg. Oooooh ja! Dat is waar ook! Vanaf hij weg was deed ik dat niet meer, omdat Moonlight er alleen maar verdrietig van werd. Die liet zich altijd alleen maar leiden door Sunshine en deed hem in alles na. Dus ‘fisje’ roepen zonder Sunshine, vond hij niks.

Dus de eerst volgende maaltijd riep ik dat weer en hij werd helemaal gek zowat! Jaaaa, dát was nou wat hij bedoelde!! Niet dat gekke speelding! Oh mijn lieve jongen toch! Hoe bestaat het dat ik dat was vergeten maar dat hij het nog wist?! Jeetje zeg, hoe bedoel je katten zijn slim? En mensen maar denken dat die beesten niets onthouden of meer van dat soort klein houden. Nee, ze zijn geweldig goed bij de pinken hoor! Dat zie je maar weer. Ik wist al direct toen hij terug was, dat hij nog enorm veel dingen wist van toen. Van voor hij wegliep.

Dat is erg bijzonder want hij was maar 10 maanden toen hij wegliep. En hij is meer dan 4 jaar weggeweest en toch weet hij zulke dingen nog. Hoe bijzonder is hij wel niet? Wat een geweldige kattenkop is hij toch! Ik ga morgen, speciaal voor hem, het hondenbadje in de badkamer zetten. Hij was toen zo gek op spelen met water maar dat heb ik hem hier nog niet zien doen. Het is nu Moonlight die af en toe zijn drinkbak leeg staat te scheppen. Sunshine niet meer. Ik ben benieuwd wat hij van dat badje zal vinden. Mijn zaal van een badkamer is er groot genoeg voor.

Want het blijft zo lekker en nu koelt het nog af, maar verder in de zomer niet meer. En dan is het fijn als ze het water in kunnen als ze dat willen. Ik geniet er in elk geval wel van. Het is hier heerlijk toeven hoor, mijn bloemen voor bloeien als gekken, al zijn mijn viooltjes een beetje zielig geworden, lijkt wel of er poeder overheen zit. De andere bloemen doen het geweldig in elk geval. En dan lekker alles open is net alsof je buiten leeft. Zo voelt het een beetje. Ik heb het in elk geval reuze naar mijn zin, ik geniet van al het mooie dat er zo in mijn schoot geworpen wordt. Het voelt alsof ik een beloning krijg voor al dat hartzeer dat er ook is. Waarom het ook is, ik ben er diep dankbaar voor. Dat zeker!