4. jul, 2021

Voor mij geen vaccinaties meer nu hoor, klaar mee!

Zo dan, weer een weekend voorbij gevlogen. Dit keer de helft echt flink beroerd geweest maar ik wilde daar niet echt aan toegeven. Woensdag moest ik mijn 2e Pfizer gaan halen. Ja, ik heb corona gehad, maar dit staat niet als zodanig geregistreerd omdat ze toen niet daarop hebben getest i.v.m. een groot tekort aan testen. De arts in het Franciscus vond het trouwens zo wel duidelijk genoeg en zei direct dan ook niet eens een test nodig te hebben. Hoe zoiets werkt, ik heb geen idee maar ik dacht, laat maar. Ik haal wel zo’n 2e en klaar. Anders krijg je weer een heel gedoe mocht ik die registratie een keertje nodig hebben.

Bovendien ik was van die 1e al aardig ziek geweest, zo’n 3 dagen lang, dat ik dacht dat het dan nu wel mee zou moeten vallen. Het 1e verschil was al diezelfde testlocatie. Mensen lief zeg, die zat nu tot de nok vol en het duurde echt veel langer dan de vorige keer, tot ik aan de beurt was. Ook het geven van de prik was totaal anders. Was ik de vorige keer verbaasd dat ze er al een pleister op deed, dat ik al klaar was, nu was het een venijnige steek in mijn arm. AU! Ik voelde al direct mijn arm stijf en pijnlijk worden. Nou zeg, wat een verschil! Ook hierdoor meende ik te mogen concluderen dat ik er dan ook geen last van zou hebben. Vorige keer last van bijwerkingen, nu last van de prik zelf.

Was het maar zo’n feest. Donderdag ging het best goed, buiten dat ik niet geslapen had omdat ik telkens wakker werd van een pijnlijke arm. Zodra ik daarop ging liggen werd ik wakker ervan. AU! Dan maar weer zuchtend op mijn rug of andere zij. Vervelend dat je altijd net wilt wat je niet kunt krijgen. Ik rolde blijkbaar continu op de verkeerde zij tot de vroege ochtend. Ik heb me de dag door gesleept maar om een uur of twee of zo, kreeg ik weer koorts. Ik heb het nog een uurtje gered maar toen ben ik toch echt op de bank gaan liggen. Ik heb de wekker gezet voor de cits, voor eten. De wekker voor snoepjes stond al. Ik heb in ene ruk verder geslapen tot de volgende ochtend. Ik was wel suf en voelde me nog lang niet zoals ik me hoor te voelen maar goed.

Ik had ook beloofd dat ik sowieso zou komen want door vakanties, zwangerschapsverlof en studenten die vertrekken, zitten we de komende paar weken zwaar onderbezet. Al had ik me heel ziek gevoeld, dan kan ik nog niet thuis blijven, zo zit ik niet in elkaar. Niet slim, weet ik maar ja. Ik moet het ook afleren. Dat komt nog wel, hoop ik. Toch, zoals nu, in de middag afhaken, dat zou ik anders ook niet gedaan hebben. Maar ja, ik moest wel, ik kiepte gewoon om, al klappertandend.

Dus die vrijdag, brood gesmeerd, tas voor de zaak en de laptop tas in mijn handen en met een zweverig gevoel naar de auto. Ik was al blij dat ik zat. Ik moest eerst koffie hoor, toen ik op de zaak kwam, misschien zou dat iets helpen. Ik pakte water, koffie heb ik zelf bij me, zodat ik niet stik van het maagzuur. Ik nam even een slokje koffie, zo dat was nodig. Ik ging zitten, en wilde mijn laptop uit mijn tas halen. Huh?! Geen laptop! Oh wat erg! Ik kon wel janken. Ik voelde me al zo beroerd en nu dit ook nog. Wat nu? Als ik naar huis zou gaan en terug zou moeten, zou ik het eerste uur zowat niet eens aan het bellen zijn!

Ik belde mijn baas, en die wilde eigenlijk dat ik zou blijven, misschien konden ze bij de ICT iets doen? Ik was nog niet helder genoeg om te reageren, want ik heb veel formulieren en mijn eigen telefoonlijst en zo, zonder dat werk ik echt niet prettig. Maar dat kwam pas later bij me naar boven. Ik had spoed, ja, dat is zo maar dat kan Gawein overnemen. Dat had ik al gevraagd. Nou hij vond het niet prettig geloof ik, maar dan maar naar huis.

Ik voelde me zo lullig want ik werkte echt alleen vandaag om ze te helpen. Niet om dwars te liggen had ik die stomme laptop laten liggen, maar ik was gewoon te koortsig en dan let je niet goed op. Als ik me ziek had gemeld, want zo voelde ik me wel, had ik helemaal niets gedaan. Maar daar had hij waarschijnlijk ook geen erg in. Ik naar huis, stond de laptop gewoon nog ingeplugd. Toen pas drong het tot me door, oh ja, gisteren ben ik met koorts op de bank gaan liggen! Normaal weet ik, volgende keer naar kantoor, dus alles eraf, en in de woonplus tas. En die staat dan altijd klaar. Net zoals hij nu ook stond, naast de laptop op mijn bureau, die ik gewoon niet gezien heb met mijn zieke hoofd. Ach ja, ik zeg niks.

Je moet niet vragen hoe maar ik heb tot half zes gewerkt. Iets wat ik zo rond drieën niet had verwacht hoor, zo beroerd voelde ik me toen. Maar toen ben ik even een rondje gaan lopen door het huis, even hoofd uit het raam gehangen. Daarna ben ik weer verder gegaan en heb me gefocust op wat ik doen moest en zo ben ik er doorheen gekomen. Maar er stond best nog veel, en dat schuift allemaal naar maandag. Ik heb ook het vermoeden dat we de komende weken nog wel zo met veel werk moeten blijven schuiven, tot we weer met wat meer mensen de diensten draaien. Er is een nieuwe die nu ook vakantie heeft al. Dus als die terugkomt kan ze weer opnieuw beginnen. En er is een hele nieuwe, maar ja, eer je echt snel kan meewerken, ben je wel minstens 6 tot 8 weken verder. En ik tel 4 weg en 2 erbij. Dus kom je sowieso nog tekort. Het zal fijn zijn als er na de zomer een nieuw en blijvend team zit waar je kennis mee kan op gaan bouwen. Dat zou heel fijn zijn.

De zaterdag dacht ik ook net te doen, alsof ik nergens last van had. Maar ja, ik voelde me opeens echt heel beroerd worden en ging even op de bank liggen. Het is dat Jolanda me belde. Die heeft ook wel door dat ik appjes niet altijd hoor. De telefoon gelukkig wel, het was half zes. Jeetje zeg! Ik snel de cits eten geven, die hadden me laten liggen. Heel gek is dat, zo doen ze anders nooit, dan komen ze zeuren. Maar als ik ziek ben, dan laten ze me gaan. Dan mag ik alles in mijn eigen tijd doen. Dat was me toen tijdens dat ik corona had ook al opgevallen. Dus nu deden ze dat ook maar ja, hadden ze bijna geen eten gehad.

Ik moest van ver komen hoor, voor ik de telefoon hoorde. Jolanda kwam een bakkie halen, dat is altijd gezellig. Ik heb gelijk water opgezet, en de cits stonden al te eten. Nadat Jolanda weg was, moest ik zelf ook nog eten. Ik heb maar stokbroodje genomen, want echt een warme hap, had ik geen trek in meer. En toen werd ik om 2 uur ’s nachts weer op de bank wakker. Wel veel gedaan hoor, ook vandaag de zondag. Mijn hele bank heb ik de kussenhoezen van gewassen. Dat is al een hele klus.

Oh en dan heb ik me toch wat fantastisch ontdekt. Of eigenlijk is het herontdekt. Want ik had herinneringen, zoals elke dag op Facebook en dat vind ik toch wel wat hebben hoor. Dit keer zat er een filmpje tussen van een makkelijke manier om je dekbed te verschonen. Ik zit er zo naar te kijken, ik wist het nog wel. Dat had ik toen ook gezien en was ik heel enthousiast gaan proberen. Maar ik weet ook nog wel, dat ik er  toen ook hardgrondig op heb staan vloeken. Ik snapte er geen jota van, want ik kreeg het niet voor elkaar. Het was een herinnering van 6 jaar geleden dus heb ik sindsdien op de normale en totaal onhandige manier mijn dekbedhoes verschoond elke keer.

Dus waarom moest en zou ik het nu toch ook nog weer een keer proberen? Nou ja, gewoon, het ziet er zo super simpel uit. Het is zo gebeurd als het zo zou gaan als de meneer op het filmpje laat zien. Ik kijk het twee keer. Nou, oké, we gaan het proberen. Het is zo drukkend vies warm ook, bah. Dan ga je van alles zweten, al loop je gewoon door het huis. Ik probeer het zoals in het filmpje te doen. Dekbedhoes netjes leggen, je dekbed erop en dan luchtig oprollen. Als ik de boel dan binnenstebuiten wil keren, zoals dat dan moet, vanaf de onderste punten, zie ik al gelijk, FOUTE BOEL!

Ik had mijn dekbedhoes eerst binnenstebuiten moeten keren, want dan komt de goeie kant naar buiten piepen bij het omdraaien. Het water gutst van mijn rug. Door die klammige warmte maar ook van het ziek voelen. Oké, dekbedhoes zit binnenste buiten, poging nummer 2. Dekbed erbovenop, rollen en rollen en dan bij de open onderkant, handen naar binnen en de buitenste punten erdoor naar binnen trekken. En dan moet je de rest er even uitrollen. En laat dat nou toch lukken! Als je eenmaal een stuk naar buiten hebt geplukt, rolt het hele dekbed er opeens uit en ligt direct goed en glad. Zo dan! Met grote verbazing sta ik te kijken naar het nette dekbed dat er nu ligt. Binnen no time. Nou jaaaaa! Me liky!

Die ga ik er in elk geval inhouden. Ik heb nu wat meer dekbedhoezen ook dus ik kan dit met ze allemaal proberen. Maar wat een uitvinding! Geweldig! En ik sta altijd zo te klojen! Ik heb er zo’n hekel aan, bijna net zo veel als ik hou van in een schoon bed slapen. Dus ja, dan moet je wel. Maar vanaf nu weet ik hoe het moet, en het lukt geweldig.

De cits zijn echt clowns, harige clowns maar wel clowns. Oh wat kan ik toch om ze lachen. Vooral nu ik de kattenmuur heb, en die gekke Moonlight zijn plekje heeft toegeëigend door bovenin, in de hangmat, maak ik de grappigste situaties mee. De muur is volop in gebruik dus dat is wel heel leuk. Echt een schot in de roos hoor, die muur, vol met plankjes. Ja, weet je, die katten zijn mijn alles. Onvoorwaardelijke liefde krijg ik ervoor terug, en ik vind niets leuker om de mensen en dieren waar ik van hou, leuke dingen te geven of leuke dingen voor te doen. Zo ben ik nou eenmaal.

Oh wat kan ik genieten als die gekke Moonlight raar ligt te doen, daarboven. Of dat je ziet dat hij intens ligt te genieten. Oh dan geniet ik echt nog meer dan hij, geloof me maar. Rainbow ligt regelmatig op de onderste van de andere plankjes aan de andere kant. Ik snap niet waarom die niet omhoog gaat, en de kast gaat bekijken. Ik zag hem altijd al zo naar Moonlight staren, dat ik dacht dat hij deze kans wel zou pakken maar niks hoor. Ach ja, misschien komt dat nog. Wie weet. Sunshine doet het wel zo, dus het werkt wel.

Het andere ronde plankje, dat ik nog over had, die heb ik op mijn slaapkamer gehangen. Bij de andere plankjes maar dan hoger, zodat ik eronderdoor kan en mijn hoofd niet stoot. Misschien weer een hoge plek voor Moonlight, dat lijkt me leuk, hem daar te zien liggen als ik mijn ogen open. Aurora ligt meestal in mijn armen en Skylar, Rainbow en Sunshine komen altijd een kroel halen. Gezellig hoor met zijn zesjes. Ze entertainen me echt, zo leuk! Ik lach echt wat af met ze, heerlijk!

Wist je trouwens, over dieren gesproken, dat wolven en raven een speciale relatie hebben tot elkaar? Als raven een dood dier vinden, dan maken ze een heleboel herrie om de aandacht van de wolven te trekken. De wolven scheuren dan de vacht open en leveren aas voor de raven. Raven hebben ook interacties en ze spelen met de wolven pups en jonge wolven. Experts denken dat individuele raven vaak een speciale band ontwikkelen met een individuele wolf in de wolfs roedel. Dat vond ik best even een mooi verhaal om te delen. Bij 2 van dat soort intelligente diersoorten, vind ik dat helemaal zo raar niet.

Ik kwam ook nog een pracht van een les tegen, op Facebook. Ook dat vond ik bijzonder genoeg om te delen. Er was eens een leraar, die wilde zijn leerlingen een belangrijke les leren. En niet alleen zijn eigen leerlingen, maar die van de hele school. In de aula legde hij uit wat de bedoeling was. Ze kregen allemaal een opgeblazen ballon, waar ze met stift hun eigen naam op moesten zetten. Toen iedereen dat gedaan had, moesten ze hem allemaal in de grote hal gooien van de school en weer terug naar de aula komen. Die hele hal lag bezaaid met ballonnen, waar je tot je knieën doorheen kon waden.

Toen alles weer rustig was en de leerlingen vol aandacht naar de leraar keken, zei hij dat ze 5 minuten zouden krijgen, om op de hal hun eigen ballon te vinden. Je kunt je wel voorstellen dat dit een hectische bende werd. Bovendien vond niemand, maar dan ook echt niemand, zijn of haar ballon. Zonder ballon moesten ze dus allemaal terug naar de aula. En de leraar keek ze met een glimlach aan. “we gaan het anders doen”, zei hij. “We gaan nu allemaal de gang weer op, en je pakt 1 ballon, en gaat die geven aan diegene wiens naam erop staat.”

Binnen 5 minuten had iedereen zijn eigen ballon weer. De leraar zei tegen de leerlingen, toen ze weer allemaal zaten, dit keer mét ballon; “Deze ballonnen zijn als geluk. We zullen geluk nooit vinden, als iedereen alleen maar naar zijn eigen geluk zoekt. Maar, als we in plaats daarvan ons zorgen maken om het geluk van een ander, dan vinden we die van ons ook!”  Ik vond dit zo’n mooi verhaal, en het klopt ook echt! En dat weet iedereen die hier vaker meeleest, als ik iets mooi vind, dan deel ik het. Graag gedaan!

En dan heb ik nog iets moois, volgens mij ter compensatie, omdat ik nog maar eens per week blog, in plaats van elke dag. Frederik van Eeden is een beroemd schrijver. Zijn instelling, zijn idealen, en zijn prachtige boeken, zoals de Kleine Johannes, en Van de koelen meren des doods, zijn zelfs films gemaakt. Het was een bijzondere man. Dat staat wel vast. Sinds ik de boeken van Jozef Rulof vond, is deze man nog veel meer bijzonder voor mij geworden. Want nadat hij is overgegaan en boven verder mocht met zijn leven, heeft hij astraal, en via Jozef, die een hoog transmedium was, nog een boek mogen schrijven.

En dat boek, ook al staat de naam van Jozef erop, want ja, zo werkt dat nu nog, dat boek heet Maskers en Mensen. En je kan, als je de boeken van zijn hand kent die hij tijdens zijn leven schreef, wel de aparte stijl van schrijven herkennen. En ja, er zullen mensen zijn, die dit niet geloven en dat is ook prima. Ieder zijn eigen pad, in ieders eigen tijd. Maar hij schreef ook mooie gedichten, en eentje ervan gaat over de waterlelie. En ik ben gek op waterlelies. Dus die onthoud ik jullie ook niet en daar sluit ik gelijk dit blog mee af. Voor mij tijd om te gaan eten. Want ik ga vroeg naar bed en dat moet ik toch wel even het eten hebben kunnen laten zakken. Komt het mooie gedicht van Frederik van Eeden:

De waterlelie ~ Ik heb de witte waterlelie lief, daar die zo blank is en zo stil haar kroon uitplooit in ’t licht. ~ Rijzend uit het donker koelen vijvergrond, heeft zij het licht gevonden en ontsloot toen blij het gouden hart.  ~ Nu rust zij peinzend op het watervlak en wenst niet meer… ~  Uit Enkele verzen, 1898, wat toevallig dan weer het geboortejaar van Jozef Rulof is. Oh ja, en toeval bestaat natuurlijk niet!