18. jul, 2021

Een dagje België, onder andere...

Het wordt tijd hoor, dat ik naar die poli moet voor mijn been. Het lijkt wel of het steeds erger zeer gaat doen. Ik kan ook steeds minder lang lopen. Dan zwelt die enkel zo erg op, dat de huid wit uitslaat van het uitrekken. Ik denk niet dat dit de bedoeling is. Nog een dikke week wachten en dan kan ik daar naartoe. Van de week er eens even voor gaan zitten met die brief van het Erasmus, want je moet er een hoop voor doen. Dingen met patiënten portaal en weet ik het allemaal.

Op dit moment is het bloedheet hier. In de huiskamer heb ik de gordijnen al dichtgedaan om de grootste hitte tegen te gaan maar dat is niet voldoende. Ik heb gewoon een puffer moeten nemen, omdat ik het er benauwd van kreeg. Wat een mazzel dat het vorige week eigenlijk aardig fris was! Dat had niet zo prettig geweest, kasten in elkaar zetten in deze temperatuur. Het is echt alsof het me tegenwoordig op alle fronten meezit. Hoe apart is dat om mee te maken. Zeker als het je al die jaren ervoor zo tegen heeft gezeten. Mij hoor je in elk geval niet klagen!

Ik was wel blij dat ik vorige zondag, al redelijk vroeg klaar was met die kasten hoor. Jolanda moest ook nog dingen voor zichzelf doen en ik kon lekker toch mijn huis schoonmaken en al die losse troep eindelijk al die grote laden inkieperen! Heerlijk! Ik hou niet van rommel en het stond door al dat Ikea gedoe al zo lang door het huis heen. Eindelijk kon ik het echt helemaal opruimen. En het was nodig ook! En toen was het weekend alweer voorbij. Ik had totaal geen seconde over gehad om nog te schrijven en ik was er te moe voor ook.

Dat ik zo blij was dat ik kon schoonmaken, kwam ook omdat ik op mijn enige vrije dag, al weken en weken geleden had afgesproken om samen met mijn vriendin uit Bergen op Zoom, naar een gezamenlijke vriendin in België te gaan. We waren er al eens eerder geweest. Nou vind ik het steeds moeilijker worden om in de avond te rijden, omdat ik echt nachtblind ben en dat lijkt, naarmate ik ouder word, alleen maar erger te worden. Hier in je eigen omgeving is het anders.

Je rijdt dagelijks naar je werk en je weet alles van die route. Als het dan straks weer donker wordt als je erheen gaat en als je terug komt, dan is dat een vertrouwd stukje en dat lukt dan wel. Het zal ook wel met wat onzekerheid te maken hebben, denk ik daarom zo. Maar ja, ik zit nou eenmaal niet meer zo vaak op de grote weg en als je dan in de regen tussen grote vrachtwagens zit, nou, dan kan ik je wel vertellen dat het zweet op vele plekken naar boven komt hoor! Dus zo’n reis maken, kan dan alleen maar in hoogzomer.

Voor die hele corona pandemie begon, er zelfs vlak voor, zat ik ook in  Brabant, voor een symposium. Hetzelfde symposium waar ik toen Corona heb opgelopen. En dat is dan ook de laatste keer geweest, dat ik in het donker terug ben gereden. Vanaf die kanten, Bosschehoofd of Bergen op Zoom, dat maakt niet uit, zijn de snelwegen gewoon niet verlicht. Pas tegen Rotterdam, gaan er weer lichten aan. Vreselijk vind ik die donkere stukken rijden. Het ergste is dan nog, zodra ik een tegenligger heb, ben ik direct stekeblind!

Dan zie ik echt niets meer. En als het dan ook nog regent, dan voel ik me echt bang. Dus nee, ik doe het niet meer in het donker. Rijden hou ik voor overdag of in het donker alleen in vertrouwde omgeving. Dus hadden we om die reden in juli afgesproken. Wanneer het langer licht is. Schemer is namelijk om dezelfde reden niet fijn. Bovendien heb je in de vroege avond last van die laagstaande zon, die het kijken ook onmogelijk maakt. Nee, ik wil gewoon begin van de avond thuis zijn.

Vanaf mijn huis is het net een uur rijden naar Bergen op Zoom. Ik ging om 8 uur rijden en dan ben ik er rond 9 uur wel. Ja, het is wel druk hoor, door de weeks natuurlijk. In het weekend zie je geen kip rond die tijd. Maar nu zou ik midden in de spits komen. Op zich viel het wel mee gelukkig. Alleen toen ik het adres in ging stellen, gaf Google maps aan, dat ik er meer dan 2 uur over zou doen! Huh? Hoe kan dat nou toch weer? Ja, had ik nog aanstaan dat ze snelwegen moesten vermijden. Goh, ik had nooit verwacht dat je via binnenwegen ook helemaal naar Bergen op Zoom zou kunnen komen? Nou ja, vermijden is niet helemaal niet gebruiken natuurlijk.

Ik zette de routeplanner goed en ging op weg. Binnen het uur was ik er, iets na negenen. Samen met Sonja zijn we naar Bonheide gereden, in de buurt van Heist-op-den-berg. En daar hebben we een hele gezellige dag gehad bij Chris. Het was een aangename temperatuur, dat wel, maar het was een erg grijze lucht. Zowel Sonja als ik, en Chris en haar man, vinden het fijn om buiten te zitten. Daarom gingen we daar heerlijk aan tafel zitten. Toen het begon te regenen deed Chris gewoon het zonnescherm naar beneden en zo zat iedereen toch droog.

Natuurlijk hadden we veel bij te kletsen en veel foto’s gekeken, van de vorige keer bij Chris in de tuin ook nog. Toen waren we met een hele groep, allemaal Rulof lezers, dat gebeurt niet vaak. Helaas verschillen die lezers ook enorm onderling en uiteindelijk hou je toch maar een klein ploegie over. Maar daar kan je het dan ook reuze mee vinden. Daar zit je mee op 1 lijn. Chris had hapjes gemaakt, maar helaas, ik lust geen vis. Ja, tonijn! Dat vindt iedereen altijd raar maar sorry, ik krijg het echt niet weg hoor.

Al vanaf klein kind heb ik het. Volgens mijn moeder at ik vroeger wel gebakken mosselen. Dan liepen we van mijn oma en opa naar huis en kwamen we langs de viszaak. Dan kocht ze zo’n bakje met gebakken mosselen en dat at ik dan met smaak op. Totdat ik een keertje, onder het licht van de lantarenpaal een mossel pakte, die zijn tong eruit had hangen. Ik heb het toen op een gillen gezet en ze nooit meer gegeten. Tja, het kan, maar ik krijg het echt niet weg hoor, ik word er misselijk van.

Ik ben toch al een zeurpiet met eten. Ik moet geen vet aan mijn vlees, als ik al vlees eet. Maar ook een spiertje of een zeentje, bah, mijn maag keert zich om. Mijn kipfilet mag geen vieze witte vetjes hebben ook. Ik pak ze vast met mijn handen in een plastic zakje, want vlees pak ik niet zomaar vast. Oh dat vind ik me toch gruwelijk vies! Nee hoor, dooie dieren zijn dat. En al vind ik het bereid wel lekker, rauw vlees voelt alsof ik een lijk pak. Brrrrr!

In elk geval zat ik lekker te genieten van een goeie prosecco, dat was ook lekker. Ik ben niet zo’n grote eter en als ik iets ervoor eet, dan lust ik de rest niet meer. Dus dat kwam mooi uit. Het was echt heel gezellig en Chris had geloof ik voor een weeshuis stoofvlees gemaakt. Heerlijk, echt Vlaamse kost, frieten met stoofvlees. Het was heerlijk. Rauwe witlof en salade erbij. We hebben heerlijk gegeten voor de lunch. Maar het lekkerste was nog wel het toetje!

Want ik heb natuurlijk jaren in België gewoond en ik woonde vlakbij Hoogstraten. Dat zat naast het dorp waar ik woonde, in Rijkevorsel. Als je richting Antwerpen rijdt, dan zie je de afslag Hoogstraten en daar moest je er ook af voor mijn adres. Hoogstraten was dan naar links en Rijkevorsel naar rechts. In de zomer was het altijd feest want er zijn geen aardbeien lekkerder, dan de Hoogstraatse aardbeien. En laat Chris die nu toch gekocht hebben! Heerlijk met vanille ijs en slagroom. Ik heb lekker zitten genieten hoor!

Rond een uurtje of 3 zijn we weer richting Bergen op Zoom gegaan. Daar nog even naar het toilet en even snel kennis gemaakt met Wannes, het hondje van Sonja en Hans. Dat is toch zo’n leuk beestje. Als ik die dikke enkel niet had gehad, en geen nachtblindheid, had ik nog graag even meegegaan naar het bos, om met Wannes te wandelen. Helaas, dat ging niet en ik ging richting huis. Geen files gelukkig.

Het is ook wel logisch, want alles rijdt in de ochtend richting Rotterdam om te werken en in de avond er juist vanaf. En ik doe het dan andersom. Het is wel druk maar niet superdruk. Ik was zo weer thuis, net een uurtje rijden. Ik vind het wel jammer hoor, die nachtblindheid, het beperkt je behoorlijk. Alleen is er niets aan te doen volgens mij. Ja, ik heb zo’n gele bril. Dan ben ik wel niet direct blind bij een tegenligger, maar toch rijd het niet prettig hoor, in de avond. Ik hou het maar tot werk en terug, in de winter en verder ga ik gewoon geen grote stukken meer rijden. Alleen met hoge uitzondering en voor speciale gelegenheden. Moet kunnen.

Ik heb een heerlijk huis, waar ik het heerlijk naar mijn zin heb. Dus dat komt wel goed. Ik ging naar huis met een enorme bos Judaspenningen, zaden ervan en zaden voor diverse kleuren papavers. Die ga ik hier in de buurt en aan het water rondstrooien. Wanneer moet je dat eigenlijk doen? In de herfst of pas na de winter? Ik zie het wel zitten hoor, van die bossen klaprozen en judaspenningen in de omgeving! Kan ik ze zelf ook nog eens plukken.

Die penningen dan, klaprozen, ik ben er zo gek op maar ze redden het niet eens een dag! En dat vind ik zo jammer, ik ben er zo gek op dat ik van ze geniet waar ik ze zie, maar ze wel laat staan, zodat er langer en door meer mensen van genoten kan worden. Ben je er gek op, pluk je ze. Houd je er echt van, dan laat je ze staan. Zo denk ik er tenminste over. Ik moest al bijna huilen toen ik er van de week een tak vol knop en bloemen afliep bij één van mijn orchideeën. Zo erg vond ik dat.

Hij staat in een vaasje bij een foto van mijn moeder maar dat is toch niet hetzelfde. Hopelijk komen er nog wat knoppen van uit maar ik vrees het ergste. Ik heb me toch een weelde aan orchideeën staan, niet normaal meer! Vooral die ene met de roze orchideeën er ook in. Die groeien met een soort van bizarre lange takken vol met bloemen. Er zitten wel 7 takken aan vol met knopjes die nog moeten gaan uitlopen. Dat belooft nog wat. Als hij helemaal open is, zal ik er nog wel een foto van nemen. Dat is echt prachtig!

Ja, het is wel genieten hoor nu hier. Alles is soort van compleet, nog wat kleine klusjes doen die nog wel even kunnen wachten. Ik moet nog afdeklatjes op de keukendeurtjes maken maar ja, ik moet even wachten tot ik een 45 gradenschaar heb. Ik heb van mijn tafel en 2 kasten met de hand gedaan maar dat is lang zo mooi niet als met zo’n schaar, waarvan ik het bestaan niet eens wist. Dus dat gaat nu even veranderen. Gelijk een goeie nemen, want je kan hem maar weer eens een keertje nodig hebben. En in de keuken, wat zo in het zicht zit, moet het echt netjes gebeuren.

Ik moet de hordeur voor de schuifpui nog even donkergroen maken, zodat ie niet opvalt bij de schuifpui zelf. De gordijnen moet ik nog ringen en haken voor gaan kopen, dat gaat makkelijker werken bij het open en dichtdoen. Maar het zijn er nogal veel, dus even wat sparen nog. Want helaas is het weer zover. Ik haat het en ik was er al bang voor. De belastingdienst met die toeslagen, daar klopt iets enorms niet. Vroeger, rond 2009 of zo was dat, moest ik opeens van 3 jaar grotendeels terugbetalen. Daar heb ik krom voor moeten liggen hoor.

Vorig jaar, ja, ik heb het maar aangevraagd, anders kon ik niet rond komen. Ik heb het via hun eigen site gedaan, en alles laten berekenen. Ik had al 2 jaar een uitkering en zou er niet meer en niet minder van krijgen. Dus hun berekening moest nu wel goed zijn. Ik heb het zelfs een beetje hoger inkomen gemaakt, zodat ik niet in de knoei zou komen en toch, toch moet ik nu 700 euro terugbetalen. Hoe kan dat? Ik kan er toch niks tegenin brengen, dus ik zal het maar dokken in 10 termijnen maar leuk is het niet.

Dat wordt weer niets sparen en om iets wat vermeden had kunnen worden. Geef mij maar hoe het vroeger ging en wat veel eerlijker ging. De huursubsidie kreeg je namelijk pas nadat het jaar om was. Ja, je zat een jaar krap maar daarna nooit meer gedoe. Je inkomen van het jaar ervoor was al bekend en klaar was kees. Niets meer terug te betalen, alles klopte al. Dat ze dit zo omgegooid hebben, voelt voor mij alleen maar als in de maling genomen worden. Zo kunnen ze je altijd wel wat terug laten betalen.

Dus ik hoop dat mijn contract wordt verlengd, daar ga ik gewoon van uit. Klaar, want ik wil nooit meer die vervelende toeslagen te hoeven aanvragen. Hopelijk kan ik tijdens mijn pensioen nog een dagje blijven werken of zo. Dat ik dat dan ook niet hoef. Ik zou er dood nerveus van worden in elk geval. Ze nemen je gewoon volledig in de maling. Na al die belastingaffaires vertrouw ik ze daar echt voor geen meter meer. Nou ja, je zal het ermee moeten doen en dat weten ze, en dat klopt dus niet.

Jolanda nam vorige week een kussentje mee voor de cits, heel kleintje hoor. Maar oh dat was gelijk knokken. Die zijn van Yeoww! En daar zit een voor katten onweerstaanbaar luchtje aan. Nou en dat bleek wel zeg! Dus ben ik ze maar gelijk zelf ook gaan bestellen. Dan kan ik ze er alle 5 eentje geven, dan hoeven ze niet te vechten erom. Dus ik gelijk bestellen bij Lovely pets in Spijkenisse.

Alleen Jolanda had ze zo binnen, maar ik heb ze nu nog niet. Dus ik ben net maar even in de mail geklommen, ja of hoe zeg je dat, oh nee, in het toetsenbord natuurlijk. Ter vervanging van de pen natuurlijk! Blondje hier! Ik kreeg per direct antwoord, dat mijn pakje al lang was afgegeven door DPD bij het sigarenmagazijn het Hoekje. Eh… Oh? Ik zou bij God niet weten waar dat is! Bovendien, ik heb geen mail ontvangen van DPD dat er überhaupt iets gebracht is of bezorgd is. Het moet nu niet gekker worden hoor!

In elk geval, na wat heen en weer mails, moet ik ergens middenin Schiedam zijn, totaal uit de weg hier, een aantal kilometer. Echt heel bizar weer dit. Als ik nou niet denk, goh, ik ga eens vragen of het al verstuurd is, dan ben ik mijn pakketje kwijt. Niet rot bedoeld maar het is wel meer dan 30 euro. Als ik dat weg wil gooien, doe ik het wel richting mensen die dat nodig hebben, niet zo. Ja, kijk, ik begrijp dat heel Nederland is gaan bestellen, door de lockdown en het niet naar de winkels kunnen. Behalve voor je boodschappen en zelfs die bestellen we graag online.

Dus ik begrijp ook dat die vervoerders helemaal om komen in het werk. Maar ja, neem dan meer mensen aan. Er lopen werklozen genoeg rond. Neem ook mensen die gemotiveerd zijn aan. Niet mensen die moeten en niet willen. Want echt, zoals die bezorgers tegenwoordig zijn, dat is niet normaal meer. Je krijgt mails van ‘we zijn geweest en u was niet thuis’ als je er speciaal vrij voor hebt genomen. Niet normaal! Want ze zijn helemaal niet langs geweest, maar ze hadden geen zin meer.

Of zoals ik bestel, bij Zooplus elke maand. Ja, dat zijn zware dozen. Maar bij de PostNL lopen ze met van die steekkarretjes en bij DHL ook. DPD laat zijn mensen dat zo sjouwen en bij mij hebben ze daar geen zin in natuurlijk. Ja, atrium door, met de lift en dan nog die hele galerij. Als je onmogelijk zware, grote, onhandige doos hebt, ja, dan is dat niet prettig. Maar ja, ik kan daar niks aan doen, dan moet je bij je baas zijn. Nee, dan zeggen ze dat ook en moet ik die dozen zelf gaan halen. En ik kan ze echt niet meer dragen, dus dan zit je ook mooi.

Kom op zeg, dit moet toch anders kunnen? En dan ook nog die klantenservice ervan, die doen gewoon niets. Ja, vervelend zeg, ja pech pakje weg. Met verhuizen heb ik toen gelukkig wel nieuwe kastjes gehad van het bedrijf voor mijn pakketten die ze bij het oude adres voor de deur hadden gezet. En voor het dure servies dat kwijt was, heb ik mijn geld van terug gehad en bovendien nog een nieuw servies ook. Maar zo is het niet prettig kopen in elk geval. Gelukkig gaat het vaak wel goed en vaak omdat het meeste gelukkig nog via PostNL gaat.

Ja, daar is ook wel eens iets mee maar toch, vaker gaat het goed dan niet. Dat kan ik van die anderen niet zeggen hoor! Van de week weer grote kattenbestelling. Ik ben benieuwd! Hopelijk gaat dit wel een keer goed. Ik ga ermee kappen voor vandaag. Peter R. de Vries, had ik nog willen noemen, en die overstromingen. We zaten bij Chrisje ook zo in de regen. Wat een drama’s allemaal. Maar daar kom ik nog wel op terug. Ik wil koffie en de cits willen snoep! Ik heb genoten van dit, voor mij rare, weekend. Geen grote klussen, geen kasten in elkaar. Huis schoon, was doen en klaar. Ik zou eraan kunnen wennen!