15. aug, 2021

Weet je wat ik zie als ik gedronken heb?

Vandaag kan ik er niet omheen natuurlijk. Niet dat ik dat wil hoor. Mijn moeder was het wel waard om aan gedacht te worden. Iets dat mijn kind nooit over mij zal zeggen want ik ben het kwaad in haar ogen. Ik ben daar gelukkig niet kapot meer van. En zoals iedereen weet hoe ik over de waarheid denk, ooit zal ze daar toch aan moeten. Is het niet in dit leven, dan in het volgende. Net als degene die het allemaal veroorzaakt heeft, deels dan hoor, die krijgt het allemaal een keertje terug. Dat geldt voor iedereen. Je zal toch echt een keertje naar jezelf moeten gaan kijken, en dan wel de waarheid moeten zien. Dat gebeurt vanzelf. Daar ga ik me in elk geval niet meer druk om maken.

Ik vind het bizar dat het alweer 4 jaar geleden is dat mijn moeder over is gegaan! Wat vliegt die tijd toch als een idioot zeg! Ik hoor het van iedereen dus het ligt niet alleen aan mij. Elke seconde uit die tijd, rond haar overgaan, weet ik nog terug te halen. Het was dan ook een bijzondere tijd, ondanks het verdriet van haar te moeten missen. Daarvoor gebeurden er veel te vee bijzondere dingen. Die weet ik ook nog allemaal. Voor degenen die niet al in die tijd aan het meelezen waren, al die wondertjes maar ook al de drama’s die ermee te maken hadden, heb ik toen opgeschreven.

Die staan op deze site, mijn eigen website. Je hoeft er alleen maar voor terug naar deze datum, of er wat weken voor, in 2017. Want bijzonder was het, en vanaf die tijd is mijn moeders 13 niet meer uit mijn leven geweest. Dat blijft nog altijd erg bijzonder. Die 13, elke keer als ik her eentje zie, meestal op betekenisvolle momenten, weet ik, dat is een kus van mijn moeder. Dat pakt niemand me af. Ik mis je nog steeds evenveel hoor mam, dat weet je gelukkig wel. Veel plezier daar en tot zo snel als maar kan! Dat wilde ik je nog even zeggen.

Wat een week was dit zeg! Ik werk lange dagen waardoor 4 dagen werken een volle werkweek is. Alleen door de vakanties heeft bijna iedereen die niet op vakantie was, extra gewerkt en dus werden dat voor mij zo 5 lange dagen. En ik moet zeggen, daar word ik wel te oud voor. Jaren geleden deed dit me niets. Ja, even moe maar zo weer hersteld. En ik weet dat dit nu wel even zal gaan duren. Met mijn 2 collega’s, dames die ongeveer even oud zijn, hebben we het daar wel eens over.

Van de week zei een collegaatje, die 2 generaties jonger is, heel terecht dat mensen van 20 ook moe kunnen worden. Ja natuurlijk! Dat weet ik heus wel want ondanks mijn hoge bejaarde leeftijd, weet ik heus nog wel hoe ik me toen voelde. En daar zit nou juist het verschil, bedacht ik me opeens. Want ik bedoel het niet als klagen, alleen maar als het stellen van een onwelkom feit. Je lichaam doet niet meer wat je wilt. Bovendien, oudere mensen kunnen het vergelijken.

We weten heus nog wel hoe het was om 20 te zijn. En juist omdat we dat verschil kennen, weten we hoe onvermoeibaar je bent op die leeftijd, in verhouding met als je er 40 jaar bovenop knalt. Zij zal zich ongetwijfeld ook wel eens erg moe voelen, voor háár doen dan. Alleen zij weet nog niet hoe het voelt, als je door dezelfde acties moe wordt op je 60e. Gelukkig maar natuurlijk, dat zou ook niet moeten. Dus ik begrijp die kribbige commentaren wel van de jongelui, ik heb ze wel eens vaker gehoord natuurlijk. En eh, als ik heel eerlijk ben, was ik namelijk zelf ook één van die kribbige jongeren.

Mijn moeder zei altijd, en ik was dan tiener hoor, niet 40 of zo; ‘het oude vlees moet zeker eerst op’. Daar werd ik echt reuze chagrijnig van hoor, geloof mij maar. En als ik terug denk, en besef dat mijn moeder toen ook nog jong was, rond de 35 of zo, dan maakte ze echt misbruik van die opmerking hoor. Dus heb je mij rond die leeftijd daar echt nooit over gehoord. Alleen nu merk ik toch, dat alles me veel en veel zwaarder valt. Al moet ik weer niet al te streng zijn voor mezelf. Maar als je meer dan 4 jaar je gang hebt kunnen gaan, in je eigen tempo en alles doen wanneer je wilt, dan is het opeens weer 36 uur of meer moeten werken, best wel pittig.

En wat het ook is als je wat ouder bent, dan herstel je gewoon niet zo snel. Als je op je 20e ’s avonds door heel hard werken moe bent, dan herstel je daar gewoon sneller van. De volgende dag ben je weer helemaal fris en fruitig. De pest is, op je 60e ben je dan nog moe maar moet je weer een dag. Als je geen rustdag hebt, dan ben je aan het einde van de week, aan het eind van je latijn ook. En het weekend is niet eens lang genoeg soms, om weer te herstellen. Want meestal moet je je in het weekend rot werken om je huis weer netjes en schoon te krijgen.

Iets wat me 20 jaar geleden, laat staan 40 jaar geleden, echt geen moeite mee had. Nu wel. En omdat ik de afgelopen week 5 volle en lange dagen heb gedraaid, ben ik echt bek af! Dan word je gelijk geconfronteerd daarmee, je herstelt gewoon niet zo snel meer. Dus ja, het scheelt echt een slok op een borrel hoor, moe zijn op je 20e of moe zijn op je 60e. Neem het maar van me aan, geniet van alle lichamelijke voordelen van het jong zijn, zolang je kunt. Want geloof me, voor je het weet ben je opeens zover. En dan zal je gaan merken, dat ik geen woord overdreven heb. Ik ben blij dat ik mijn werk zo leuk vind, want dat maakte de lange uren en dagen in elk geval dragelijk.

Dus zaterdag kreeg ik gewoon niets uit mijn handen, ondanks mijn enorm harige huishouden. Vreselijk zeg! En dan heb ik ook nog eens het gevoel gehad alsof er een vrachtwagen over mijn arme voetsie is gereden ook. Want ja, al was ik al bek af van mezelf, ik moest vrijdagmiddag ook nog eens naar de fysio natuurlijk voor die gevreesde shockwave therapie. Nou, ik was wel heel erg benieuwd hoor. Het viel me echt 100% mee! Zo erg was het echt niet. Hij begon dan ook wel heel erg laag en bovendien, die hoge pijngrens is niet altijd foute boel. Hier was hij dan weer heel handig.

De 1e sessie was op een laag niveau en elke 3 seconden vroeg hij of het nog ging. Nou, wat hij daarvoor net handmatig had gedaan, had me veel meer zeer gedaan. De 2e sessie ging een graadje zwaarder en sneller. Ook die was goed te doen. En de 3e sessie was op zijn snelst en zwaarst. Je zal me nou niet horen zeggen dat het lekker was of zo . Dat nou ook weer niet. Maar het was goed te dragen en deed niet echt pijn. Het ging alleen na een tijdje irriteren. Voor iedereen die dat ooit moet hebben, dat gaat prima.

Wel kon het zo zijn, zei de beste man, dat ik het weekend wel een beurse voet zou hebben en ja, hij had gelijk. Er is een vrachtwagen overheen gereden, zo voelt het een beetje. Langer dan 3 dagen zal dat niet duren, zei hij, anders moest ik dat zeker vrijdag, als ik voor de volgende sessies moet, zeggen. Ik ben benieuwd. Ik loop nog net niet totaal mank maar ook dat is toch nog wel goed te doen.

Waar ik me rotter van voel, is de enorm zware antibiotica kuur die ik moet volgen. Want ik heb nu een huisarts die doorvraagt en die doorheeft hoe ik ben. Dat ik niet of veel te laat naar de dokter ga. Want omdat die pees in mijn hiel is ontstoken, is het beter of af te vallen ook. Ja, duh! Zonder die pijnlijke pees natuurlijk ook ! Alleen het probleem is, dat wat ik ook gedaan heb de laatste paar jaar, dat niets lukt. En dat vertelde ik haar ook. En daarop ging zij doorvragen.

Ik heb namelijk een heel raar eetpatroon opgebouwd erdoor. Ik heb vreselijk het zuur, en sommig eten, zoals bijvoorbeeld appels of brood en ook nog andere dingen, komen weer omhoog. Alsof mijn slokdarm opeens zijn peristaltische beweging de verkeerde kant op maakt. Meestal in combinatie met altijd het zuur hebben waardoor eten ook niet goed lukt. Het gekke is, als het vettig eten is, dan heb ik er niet zo’n last van. Dus ja, dat at ik dan ook vaker. Heel raar vond ik het ook natuurlijk. Ik vond het alleen niet iets om voor naar de dokter te gaan. Ik dacht dat het aan mijn rare eetgedrag lag.

Maar een appel eten, dat lukte al jaren niet meer. En in de schil al helemaal niet. Ik schilde dan wel eens een appeltje. Dat eten ging eerst nog wel, maar nu ook al maanden en maanden niet meer. Het leek wel alsof de gezonde dingen me het ergste het zuur gaven. Soms zo erg, dat ik half zittend moest slapen, anders kwam het zo mijn neus in. Toen de dokter vroeg hoe lang ik er al last van had, kwam ik op het eerlijke antwoord ‘al vanaf zo rond 2015’. ‘Goh, zou je daar dan niet een keertje wat aan willen doen?’, vroeg ze me.

Ja natuurlijk wel, is daar dan iets aan te doen? Natuurlijk slikte ik al op eigen initiatief maagbeschermers, maar die deden ook al niet echt hun werk. Ze vermoedde dat ik last had van een maagbacterie en die doet dan je maagvlies ontsteken. Dus op de foto wel beestjes maar niet die je van me gewend bent.. Jakkie! Ik vind dit zo niet leuk!

Onbehandeld kan je daar maagkanker van krijgen en daar loop ik dan al een jaartje of 6 mee. Niet handig van mij, nee, dat weet ik nu ook wel. En die rare bacterie heet Helicobacter Pylori en jeetje daar heb ik op zitten studeren nog geen jaar geleden. Toen dacht ik nog, ook eng, als je daar last van hebt. En nu heb ik dat dus zelf. En daardoor een ontstoken maagvlies ook, al een tijdje. Het verklaart ook die rare aanvallen van een soort van voedselvergiftiging. Ook toen ik corona had, was dat zo, daar heb ik toen ook nog over geschreven. Dat was geen voedselvergiftiging dat waren die bacteriën die lekker meededen toen ik zo ziek was.

Toen snapte ik daar ook totaal niets van, want ik kreeg zo’n voedselvergiftigingsaanval nadat ik al dagen niets had gegeten. Dus daar klopte iets niet, dat dacht ik toen ook maar aan iets als dit, heb ik nooit stilgestaan. Die bacterie is rete hardnekkig en moet dan ook rigoureus worden aangepakt. En daarvoor krijg je dan een PantoPAC. Daar zitten 2 verschillende antibiotica in, amoxicilline en claritromycine, die allebei een andere manier hebben van bacteriën aan te pakken. En bovendien ook elke dag Pantoprazol, een flinke jongen onder de maagbeschermers.

Een paar weken geleden had ik die zelf ook gekocht, alleen bij de drogist koop je ze van 20 mg en nu is het 40 mg. Als je de bijsluiter leest, durf je ze al bijna niet te slikken. Bijwerkingen die kunnen voorkomen bij de behandeling met PantoPAC: - Vaak: pijn in de bovenbuik, diarree, verstopping, winderigheid, hoofdpijn. - Soms: maagdarmklachten zoals, maagkrampen, vol gevoel in de maag, misselijkheid, braken en zuurbranden. Daarnaast smaakverandering, allergische reactie zoals jeuk en huiduitslag, jeuk rond de anus, duizeligheid en wazig zien. Ehhhh oké.

Daarnaast bijwerkingen op de hersenen: depressie, stuipen, angst, slapeloosheid, nare dromen, verwarring, hallucinaties of ernstige geestesziekte waarbij de controle over het eigen gedrag en handelen gestoord is (psychose). Ontsteking van de nieren gepaard gaande met bloed in de urine, koorts en pijn in de flanken (intestitiële nefritis). Ontsteking van de bloedvaten herkenbaar aan rode of paarse uitslag. Vermindering van het aantal witte bloedcellen. Nou komt dit laatste niet vaak voor maar je zal de pineut maar zijn.

Alleen niets doen aan die maagbacterie, dat kan al helemaal niet. Want die is echt heel naar en heel hardnekkig en ik heb die al 5 jaar lang zijn gang laten gaan. En de laatste maanden werd het dan ook heel lastig voor mij. En dan nog niet naar de dokter gaan. Omdat ik altijd denk, dat hoe ongemakkelijk en pijnlijk iets ook is, ik moet dat dragen en niet klagen. En dus zeur ik over van alles en nog wat, behalve wat er ook echt aan de hand is. Ik snap mij zelf ook niet altijd nee. Maar goed, dat is weer een ander verhaal.

Wat is het eigenlijk precies? De volgende informatie heb ik van de maag/lever/darm stichting site gehaald. Helicobacter pylori infecties komen in de hele wereld erg veel voor. In ontwikkelingslanden is zo’n 90% van de bevolking besmet met deze bacterie. In Nederland schat men dat ongeveer 15% van de mensen onder de 40 jaar besmet is. Bij zeker 30% van de mensen boven de 60 jaar kan de bacterie worden vastgesteld. Weer die leeftijd he. Oh en het zorgt ook voor erge vermoeidheid! Zou dit dan toch ook daaraan liggen? Dat ik altijd zo moe ben? Ik hoop het want dat houdt in dat die vermoeidheid ook verdwijnt, als ik ze bestreden heb.

De Helicobacter pylori is een bacterie die in het slijmvlies van de maagwand kan leven. De Helicobacter pylori kan dus in het zure milieu van de maag overleven. Begin jaren tachtig ontdekten (onder andere) twee Australische onderzoekers dat deze bacterie een erg belangrijke rol speelt bij het ontstaan van een maagzweer. De maag is een belangrijk onderdeel van ons spijsverteringskanaal. De binnenkant van de maag is bedekt met een dikke slijmvlieslaag. Klieren in het maagslijmvlies produceren maagsap. Maagsap bevat onder andere zoutzuur en spijsverteringsenzymen.

Het zoutzuur doodt vele bacteriën die we met ons voedsel binnenkrijgen. Daarnaast activeert het zoutzuur de spijsverteringsenzymen. Onder de slijmvlieslaag zit een laag met zenuwen en bloedvaten. De buitenkant van de maag bestaat uit een dikke spierlaag. Deze spieren zorgen ervoor dat voedsel wordt fijngemalen en vermengd met maagsap.

Het is niet helemaal duidelijk hoe besmetting plaatsvindt. Waarschijnlijk ontstaat besmetting van persoon op persoon. Wel weet men dat een besmetting alleen ontstaat op kinderleeftijd, met name bij kinderen die jonger zijn dan 5 jaar. Daarnaast is bekend dat slechte hygiënische omstandigheden waarschijnlijk een rol spelen bij besmetting. Als iemand besmet is, blijft de bacterie levenslang in de maag, tenzij er een behandeling plaatsvindt. Waarschijnlijk heb ik het dus ergens als kind opgelopen, al heb ik nooit echt met slechte hygiënische omstandigheden te maken gehad of zo. Dus echt snappen waar het vandaan komt, lukt mij ook niet. Maar goed, nooit last van gehad tot een jaartje of 6 geleden dus.

In de meeste gevallen leidt besmetting alleen tot een maagslijmvliesontsteking (gastritis). Dit geeft lang niet bij iedereen klachten. Hierdoor wordt een besmetting soms niet of per toeval vastgesteld. Sommige mensen krijgen wel klachten bij een maagslijmvliesontsteking. De meest voorkomende klachten zijn (vage) pijn in de maagstreek, misselijkheid, opgeblazen gevoel, gebrek aan eetlust en soms braken. Bij een deel van deze mensen kan een maagzweer ontstaan. Het is niet duidelijk waarom sommige mensen die besmet zijn wel klachten (of zelfs een maagzweer) krijgen en anderen niet. Mogelijk spelen erfelijke factoren daarbij een rol.

Een langdurige (chronische) maagslijmvliesontsteking kan op den duur overgaan in een zogenaamde atrofische maagslijmvliesontsteking. Atrofie betekent het ‘verkleinen van weefsel’. Bij een atrofische maagslijmvliesontsteking is de slijmvlieslaag aan de binnenkant van de maag veel dunner dan normaal. Een speciale vorm van maagslijmvliesontsteking is de ziekte van Ménétrier.

Dit ziektebeeld wordt ook wel een omschreven als een reuzenplooienmaag. Hoe zo’n reuzenplooienmaag ontstaat, is niet precies bekend. Mogelijk speelt een besmetting met de Helicobacter pylori een rol, eventueel in combinatie met een afwijking van het immuunsysteem. Nou, of ik dat heb, ik heb geen idee! Ik weet wel dat ik al jaren te weinig eet, en daar dus dik van word, omdat ik gewoon geen hongergevoel heb en ook dat is ermee in verband te brengen. Nou ja zeg…

De Helicobacter pylori wordt ook in verband gebracht met maagkanker. Een langdurige maagslijmvliesontsteking kan veranderingen in het weefsel veroorzaken. Het maagslijmvlies is dan blijvend veranderd en dat kan op termijn de kans op maagkanker vergroten. Om deze reden is het altijd belangrijk een infectie met de Helicobacter pylori te behandelen. Er zijn verschillende manieren om een besmetting met de Helicobacter pylori vast te stellen. De huisarts kan bloedonderzoek of ontlastingsonderzoek doen naar antistoffen tegen de bacterie. Als er antistoffen worden aangetroffen, betekent dit dat je besmet bent met de Helicobacter pylori.

In sommige ziekenhuizen wordt een C-13 ureum ademtest uitgevoerd om de bacterie op te sporen. Na het drinken van een vloeistof met ureum, kan de arts in de uitgeademde lucht aantonen of de bacterie in jouw maag aanwezig is. Deze onderzoeken geven ongeveer 90% zekerheid. De meest betrouwbare methode om de bacterie op te sporen is een kijkonderzoek van de maag (gastroscopie). Tijdens dit onderzoek neemt de arts een hapje weefsel (biopt) weg. Dit wordt vervolgens onderzocht op de aanwezigheid van de Helicobacter pylori. Gelukkig hoefde ik dat niet te laten doen, dat lijkt me vreselijk! Dan zou ik het met een roesje willen maar ja, dan moet iemand me weer brengen en halen ook.

Ik heb mijn ontlasting moeten laten onderzoeken. Geloof me, dat vond ik echt niet leuk hoor, bah. Maar ja, het moest wel. En binnen 2 dagen was de uitslag er al, in overvloed waren de antistoffen aanwezig. Dokter Nguyen belde me zelf op om te vertellen hoe en wat. Gelukkig was dat net vlak voor 11 uur terwijl ik thuis aan het werk was. Ik kon snel nog net even uit de lijn glippen en de dokter te woord staan.

Hij zou direct een PantoPAC voor me voorschrijven en die kon ik straks al op gaan halen. Dat kwam mooi uit, dan kon ik ná de fysio langs de apotheek. Als ik me haastte ging dat net nog lukken voor vijven. Een infectie met de Helicobacter pylori wordt dus behandeld met een kuur van verschillende antibiotica. Daarbij wordt een maagzuurremmer voorgeschreven. Deze maagzuurremmer bevordert de genezing van het maagslijmvlies. In verreweg de meeste gevallen wordt de bacterie door de kuur opgeruimd en verdwijnen de klachten.

Als de klachten niet verminderen, kan een controleonderzoek gedaan worden om vast te stellen of de bacterie verdwenen is. Controleonderzoek kan worden gedaan met een ontlastingstest, ademtest of bloedonderzoek. De ontlastingstest en ademtest zijn vier weken na de behandeling betrouwbaar als controle onderzoek. Ook moet je twee weken voor dit onderzoek stoppen met het gebruik van maagzuurremmers. Dus moet die ellende nog een keertje, nou ja, als ik nergens last van heb misschien niet? Ik denk niet dat ik zo’n mazzel heb dus ik ga uit van het ergste, weer ontlasting brengen.

Bloedonderzoek is pas een half jaar na de behandeling betrouwbaar als controleonderzoek. Bloedonderzoek kan alleen gedaan worden wanneer voor de behandeling ook bloedonderzoek is gedaan. Op deze manier kan de arts controleren of de antistoffen zijn gedaald. Wanneer de Helicobacter pylori nog steeds aanwezig is, kan de arts een ander antibioticum voorschrijven. Ik weet wel dat ik de volgende keer naar zo’n bloedtest zal vragen. Nou ja, laat ik er maar vanuit gaan dat er geen volgende keer meer zal komen. Omdat ik zoveel mogelijk vermijd om medicijnen te slikken, heb ik kans dat de combi van antibiotica goed zal werken. Dat is dan weer een voordeel.

De antibioticakuur om de Helicobacter pylori te behandelen is een vrij zware kuur. Tijdens en soms na de behandeling kunnen patiënten last krijgen van bijwerkingen zoals diarree of buikpijn. Dit komt doordat de antibiotica niet alleen de schadelijke bacteriën doden maar ook veel nuttige darmbacteriën. Deze nuttige darmbacteriën leven in de darm en hebben daar een belangrijke functie: ze zorgen voor een evenwichtige darmflora. Door antibioticagebruik kan dit evenwicht verstoord raken en kunnen klachten ontstaan. En daar ben ik al achter, ik ren elke keer even naar het toilet. Als het zo blijft als nu, kan ik gewoon naar kantoor. Het moet alleen niet erger worden of zo, want dan wordt het lastig. Dus tot nu toe fiets ik erdoorheen. Al voel ik me niet 100%.

Er zijn aanwijzingen dat deze klachten kunnen verminderen door probiotica te gebruiken. Probiotica zijn producten waaraan nuttige darmbacteriën zijn toegevoegd. Probiotica zijn verkrijgbaar in de vorm van zuivelproducten in de supermarkt. Bij de drogist of apotheek zijn probiotica in poeders en capsules verkrijgbaar. Volgens mij is yacult ook zo’n probiotica? Ik weet het niet zeker. Misschien ook maar aan de huisarts vragen of zo, wat ik het beste kan gebruiken dan. En ik heb nog een mazzeltje, dat ik niet meer rook!

Roken heeft een slechte invloed op het maagslijmvlies en het vermindert de doorbloeding in het maagslijmvlies. Mogelijk heeft roken ook een negatief effect op de behandeling met antibiotica. De antibiotica lijkt vaker effectief te zijn bij niet-rokers dan bij rokers. Daar heb ik niets meer mee gelukkig, met roken. Ook iets waar ik nog steeds verbijsterd over kan zijn, zo verslaafd was ik. Ik verdenk mijn moeder, dat ze hier iets mee te maken heeft. Alleen is het haar met broer en schoonzus helaas niet gelukt. Voor mij zal het in elk geval zeker een reden hebben. Ik weet alleen nog niet welke.

Dus ik ben wel weer even zoet deze week. Gelukkig maar met de normale 4 werkdagen, al is het nog steeds niet leuk om op dinsdag vrij te moeten zijn. Na 1 dag werken ben ik nog niet moe. Ook mijn huis is op zondag meestal effectief schoon en dus zou de woensdag me gewoon tig keer beter uitkomen. Nou wie weet, ooit. Dat zou mooi zijn! Daar ga ik gewoon vanuit, verlenging van mijn contract is punt 1. Maar misschien laat ik het dan nog zo, een jaartje of 2 en dan kijken of ik een dagje minder kan werken. Dan de donderdag ook vrij, zou voor mij het ideale plaatje zijn. Zo kom ik er dan wel tot mijn pensioen! Nee, dat is geen whisfull thinking, dat is the Secret en die werkt perfect! Komt goed, altijd! Mijn tijd van afzien en maagpijn is bijna voorbij! JOEHOE!