29. aug, 2021

En dan is het alweer herfst...

Ik had een fijne week en weer gelukkig met een betere bezetting op het werk. De vakantie is bijna over. Per 1 september moeten we ook weer op een soort van andere manier gaan werken. Ik ben namelijk middenin een reorganisatie binnen gekomen en per 1 september gaat Woonplus verder in de vernieuwde vorm. Ik ga niet allemaal uitleggen hoe en wat, maar het is voor de oudere werknemers een totaal andere opzet. Ik ben er nog maar net natuurlijk dus voor mij zal het makkelijker wennen zijn neem ik aan.

De wijken zijn nu anders verdeeld voor onze vakmannen, en alles is nu in 2 delen eigenlijk met elk dezelfde afdelingen in hun helft. Natuurlijk heb je een aantal overkoepelende afdelingen die weer voor die beide delen gelden. Nou ja, lang verhaal kort, op1 september gaat dit allemaal van start en zijn we ondertussen wel vast aan de voorbereidingen begonnen. Op 1 september krijgen we dan ook een toespraak, via teams denk ik, van onze directeur en gaan we echt van start. Er beginnen dan ook 5 nieuwen op onze afdeling, allemaal via detachering of uitzendbureaus. En ja, dat duurt wel even voor die volop meedraaien want ja, het is geen simpel systeempje waar we mee werken. Al moet dat in de loop van de tijd wel makkelijker gaan worden allemaal. Nu nog allemaal kinderziektes en opstart gedoetjes. Komt vast helemaal goed. Het werk blijft voor mij in elk geval erg leuk. Daar gaat het om.

Augustus is alweer bijna ten einde, de herfst is onderweg. Augustus heeft sinds het overgaan van mijn moeder een nieuwe betekenis gekregen. Voor mij is het een belangrijk ijkpunt, net zoals haar verjaardag ook altijd was, toen ze hier nog leefde. Maar ze verwent ons dan ook extra met haar 13 deze maand. Mijn moeder was weer flink bezig in haar ‘overgangsmaand’ zoals ik augustus ben gaan zien. Ja, ze laat ons haar 13 nog steeds zien, het hele jaar door.

Alsof ze zich nog steeds aan haar afspraak met mij wil houden. We spraken af dat ze mij een teken zou geven, zodra ze daar zou zijn aangekomen en als daar dan zou blijken dat ik goed zit met mijn volledig overtuiging wat er in de boeken staat. De Rulof boeken bedoel ik natuurlijk. Want mijn moeder wilde het zo graag geloven, maar ze bleef twijfelen. Zeker tegen haar einde hier op aarde, werd ze angstig dat er ‘niets’ zou zijn.

Dat ze zo overvloedig tekens mocht geven, en niet alleen aan mij maar aan de hele familie zelfs, op een manier dat iedereen het er lang over had, had ik niet verwacht maar mooi vind ik het wel. En af en toe, dan doet ze van die bijzondere dingen, waarvan je dan echt wel beseft, dit is niet zomaar. Nu geloof ik toch al niet in toeval maar ja, het is ook niet om mij te overtuigen, want ik was dat al lang. Maar als ik er elke keer over blijf vertellen, of mensen verwijs naar die periode in aanloop tot haar overgaan en erna, in 2017, dan weet ik dat er toch echt mensen zullen zijn, die dan door die foto's ervan ook beseffen dat het geen toeval meer kan zijn en dáár gaat het om.

Op de 15e, de dag van de heilige moeder in het land waar ik ook gewoond heb, België, ging ma over, en wel om 13u58. En ja, dat is 2 x 13. En daar begon het, al begon het natuurlijk vele jaren eerder bij de 13 obsessie van mijn broer. Want hij begreep nooit waarom dat zo was, tot die dag en de tijd erna. Toen viel alles op zijn plek. Want ze had besloten om die 13 van hem te gaan gebruiken als teken. En dat hebben we geweten! Ik vertel er nog altijd over maar ik weet nooit welke ik moet kiezen van al die prachtige verhalen van net na haar overgaan naar de volgende wereld. Ze zijn allemaal zo bijzonder. Voor de liefhebbers van het hele verhaal, 2017 is het jaar om te lezen dan.

Dit jaar was het op zondag dat het de 15e augustus was. Natuurlijk denk je eraan. En het is dan ook bijna niet te geloven dat het ondertussen alweer gewoon 4 jaar verder is gegaan hier. Daar is geen tijd, maar als je nog aards bent afgestemd kan je het wel zo ervaren. Dus hoe ma dat daar beleeft, ik heb geen idee. Maar aangezien ze nog altijd bezig is met haar tekens geven, neem ik aan dat ze nog behoorlijk aards is ingesteld. En dat geeft niets hoor. De 1e 3 lichtsferen daar zijn aards, hoe hoger hoe minder natuurlijk. Pas in de 4e, die ze Zomerland noemen, laat je alles van de aarde los en dan ga je er ook niet meer naar terug. Dus ze doet niets verkeerds. Het is nogal lastig om dat wat je kent los te laten.

Mensen zijn vaak nogal bang om dingen los te laten. Maar dat is helemaal niet nodig. Daar kom je vanzelf wel achter, eens je doorkrijgt hoe dat moet. En dat moet mijn moeder gewoon nog leren, net als heel veel andere dingen. Ik zie er al naar uit om daarheen te gaan. Al zal ik braaf er het beste van moeten maken, zolang het mijn kosmische tijd nog niet is. En dat vind ik ook prima hoor. En ma mag mij al die tijd tekens blijven geven, want ik ben er nog altijd erg blij mee.

Toen ik maandag de 16e naar mijn werk ging, had ik die dag de receptiedienst. En als je die hebt dan moet je ook de wachtdienstlijst doen. En op maandag kan dat nogal eens erg druk zijn. Het ligt er maar aan wat er vanaf vrijdag 17 uur gebeurd is. Dan stopt de klantenservice ermee tot maandagochtend 8 uur. Wat niet wil zeggen dat er dan niets gebeurt waarbij hulp nodig is. Van kleine lekkages, tot stroomuitvallen en alles wat er normaal ook gebeurt en waar bewoners dan niet van weten wat ze ermee moeten doen.

Dan heeft 1 van onze vakmannen wachtdienst en hij vult dan die lijst in, die wij moeten nakijken en zien wat we nog moeten doen. Moet er nog een bon naar een slotenmaker of een aannemer die in het weekend uit heeft moeten rukken. Van alles wat er gebeurt is wordt op elk adres een notitie gemaakt ook, met tijdstip en al en wat er aan de hand was en dat soort dingen. En soms moet er nog een vervolgactie worden uitgevoerd. Ik vind dat altijd wel leuk om te doen. Aan mijn moeder was ik even niet aan het denken. Tot ik moest invoeren, 15 augustus 13u58. Ja, dan valt je mond toch wel weer even open. Precies als ik hier die wachtdienst moet doen. Zo doet ma dat.

Later plaats ik een nieuwe profielfoto en ik kijk even, 13 opmerkingen. Als het lukt dan neem ik er een foto of een screenshot van. Want toch, als ik die allemaal kan laten zien, dan kan niemand eronder uit. Oh ik heb er in die 4 jaar ondertussen vast al honderden verzameld. Ik blijf dat doen. Die 15e augustus tot aan de begrafenis op de 22e, waar er 13 grote bloemstukken waren en waarbij om 13u13 de dame van de uitvaartondernemer me in paniek vroeg of ik de teksten, die zij zou lezen, toevallig in mijn telefoon had staan, die week was fantastisch. Heel onwerkelijk en toch zo ontzettend echt.

En die 22e was voor mij echt de laatste dag van mijn oude leven. In al die jaren ervoor was er al zoveel gebeurd. En later bleek dat ik al zo’n 3 jaar aan het doorwerken was met een burn out. En ja, toen ma mij niet meer nodig had, en ik haar de laatste eer had bewezen, toen stortte ik in elkaar. En het heeft heel lang geduurd voor ik weer enigszins ook maar een beetje in de buurt van mijn oude zelf kwam. Ik ben er nog niet helemaal maar ik denk ook niet dat ik daar ooit weer zal komen. En weet je, dat is ook goed. Want ik zou voor geen goud de ervaringen van de afgelopen jaren hebben willen missen.

Daarvoor heb ik er teveel van afgezien en moeten dragen. Ja, je leert door pijn en ik heb erg veel geleerd en daardoor is mijn wijsheid en inzicht duur betaald. Dat wil ik dan ook nooit meer kwijt en gelukkig hoeft dat ook niet Het is alleen wel jammer dat je er zo wantrouwig van wordt en eigenlijk moeite hebt om open te zijn voor anderen. Ik bedoel niet met wat ik zeg, want ik zeg echt altijd alles open en eerlijk maar ik bedoel meer je ziel bloot leggen, mensen vertrouwen en toelaten. Want daar ben ik nu niet meer zo goed in eigenlijk. Maar ja, ooit gaat dat er wel af, is het niet hier dan is het boven. Daar zie je tenminste aan het uiterlijk met wie of wat je te maken hebt. Dat zou ik voor hier op aarde ook graag hebben maar ja, dan leer je weer te weinig, denk ik toch.

Ik moest nog ff door een diep dal, die jaren nadat mijn moeder hier niet meer was. Maar toen begon het zonnetje weer te schijnen vorig jaar, Sunshine is back! En vanaf dat moment is alles weer omhoog gegaan. Het schrikbeeld van een verhuizing tijdens mijn examens gebeurde gewoon maar het bracht me veel rust en een prachtig huis in een schitterende omgeving. En nu ik hier alles op orde heb, is het blijkbaar tijd om mijn gezondheid eens onder de loep te nemen. En het wegwerken van die maagbacterie is stap 1. Hopelijk kom ik dan eindelijk eens van die overtollige kilo’s af. Nu kan ik tenminste weer normaal eten, al moet ik wel een maagbeschermer blijven gebruiken.

Maar het had erger gekund. Al moet ik over een weekje of 4 wel weer even laten testen of de bacterie ook daadwerkelijk is uitgeroeid. Zo niet dan volgt een zwaardere kuur. Daar zie ik niet naar uit maar ja, wat moet dat moet. Als dat ding maar weg is en alle bijbehorende kwaaltjes ook! En daar ga ik gewoon vanuit. En ondanks alle verlies dat ik heb geleden en al het gemis dat er in mijn leven is, het is zoals het moest zijn. Ik heb de moed om naar mezelf te kijken en dat scheelt heel veel. Daarom ken ik mezelf en ook mijn slechte kanten, zowel als de goede. Ik weet waar ik aan moet werken nog. En dat is niet makkelijk maar het komt goed. Nee, het is goed.

Dat kan niet iedereen hoor, naar zichzelf kijken. Ik heb het er wel vaker over. Het is namelijk veel makkelijker om met je vingertje naar een ander te wijzen als de oorzaak van je verdriet of de schuld van alles wat je gebeurt is. Zelfs de grote Carl Jung wist hoe moeilijk dat is. Begin maar eens met jezelf te bekijken in de spiegel of in het water. Een ex van mij durfde dat echt niet, wel scheren, wel haar doen, wel das goed, overhemd recht trekken maar in zijn eigen ogen durfde hij absoluut niet te kijken. En ik wist waarom, hij wist blijkbaar ook wat hij zou zien, vandaar die angst. Ik heb hem uitgedaagd maar hij deed het echt niet.

Wie namelijk in de spiegel kijkt, of in het water, ziet zijn eigen beeld. Die naar zichzelf gaan, riskeren een ontmoeting met zichzelf. En als je dan echt kijkt dan zie je het. De spiegel vleit je niet, het laat trouw zien wat erin kijkt. Namelijk het gezicht dat we nooit aan iemand anders laten zien. Het gezicht dat we bedekken met persoonlijkheid, het masker van de acteur of actrice. Maar die spiegel, als je waarlijk kikt, die ziet achter het masker en die laat het ware gezicht zien.

Carl Gustav Jung wist dat ook. Hij zegt ook dat het de eerste echte test van moed is, op het innerlijke pad. Een test die de meeste mensen afschrikt, ik ken er velen. Dat is zo omdat de ontmoeting met jezelf een van de meest onplezierige dingen is, al je tenminste echt kijkt, die men dus probeert te vermijden door alle negativiteit te projecteren op hun omgeving en de mensen erin. En ja, dan ben je het nooit zelf. Ik deed dat ook wel toen ik jonger was, moet ik eerlijk toegeven. Dan bedoel ik zo tussen de 20 en de 40 zo ongeveer. Al werd ik ondertussen wel steeds wijzer.

Maar toen begon ik toch wel naar mezelf te kijken en naar mijn rol in allerlei gebeurtenissen. En dan begin je jezelf pas echt te leren kennen. Het is ook een spirituele ervaring en pas dan kan je ook zien wat er slechte kanten aan je zijn en pas als je die kent, kan je ze aan gaan pakken. En daar ben ik al jaren zoet mee. Ik heb er ook veel door gekregen, maar ik ben er ook veel door kwijt geraakt. Vooral nadat ik de laatst jaren geleerd heb, dat ik ook belangrijk ben. Daarvoor was ik altijd meer bezig met doen wat mensen wilden dat ik deed. Mezelf altijd totaal opzij zetten als de ander het maar naar zijn of haar zin had.

En dat doe ik niet meer. En dat ik zo was viel niet eens zo op omdat ik altijd grappen en grollen maak en altijd plezier probeer te maken. Maar ja, dat doen clowns ook en onder die lach zit dan een droevig gezicht. Ik krijg opeens een liedje in mijn hoofd… De herinnering blijffffft... Het is echt zo, en ik weet dat want ik was zo’n clown. Maar weet je, het meeste gebeurt omdat het zo moet. Ik kom dan altijd stukjes tegen, die daarbij horen. Het volgende kwam ik ook weer ergens op het internet tegen. Ik sla het dan altijd op en weet niet altijd meer waar ik het dan vandaan heb, dus geef maar een gil als het bij jou was.

Ik vind dit zo mooi, want het klopt weer zo. En dan voel ik altijd die diepe liefde die ik voor de Indianen voel. Ik moet daar behoorlijk wat diepere levens hebben geleefd, want die liefde zit diep. Hun wijsheden werkten al honderden jaren geleden en ze werken nog steeds omdat ze op de waarheid berusten. Wat vertellen zij over dit soort dingen? Nou, heel wat1

De originele, inheemse bevolking van Noord Amerika heeft vier spirituele wetten die erop neerkomen dat niets gebeurt zonder reden. Wanneer je dit inziet, is het gemakkelijker om zonder angst te kijken naar wat er in het nu gebeurt, dankbaar te zijn voor wat eerder gebeurd is en blij voor wat nog gaat gebeuren.

De eerste wet zegt: “De persoon die je ontmoet is de juiste” Dat wil zeggen, niemand komt per ongeluk in ons leven, alle mensen om ons heen die met ons omgaan, staan ergens voor, hetzij om ons een les te brengen of om ons te helpen in onze situatie.

De tweede wet zegt: “Wat er gebeurt is het enige dat op dat moment kan gebeuren” Niets maar dan ook absoluut niets van wat er met ons gebeurt, had anders kunnen zijn. Zelfs niet het meest onbeduidende detail. Er is gewoon geen "Als ik het anders had gedaan... Het zou anders zijn geweest..." Nee, wat er gebeurt is het enige dat op dat moment kan gebeuren en wat nodig is om door ervaring te kunnen leren en evolueren.

De derde wet zegt: “Elk moment waarop iets begint is het juiste moment” Alles begint op het juiste moment, niet te vroeg of te laat. Als we klaar zijn voor iets nieuws in ons leven, is het er al om mee te beginnen. Dit geldt echt voor alles, van geboorte tot dood, je komt en je gaat geen seconde te vroeg en geen seconde te laat. De 4e wet zegt: “Wat voorbij is, is voorbij” Het is zo simpel. Als er iets in ons leven eindigt, dan dient dat onze ontwikkeling. Daarom is het beter om los te laten en verder te gaan, verrijkt met de ervaringen die zijn opgedaan. (Via jan bommerez)

De Boeddha zei ooit, ‘wanneer je iets loslaat, dan creëer je plek voor betere dingen om je leven binnen te komen. Maar loslaten vinden veel mensen erg moeilijk. En dat komt vaak omdat ze niet goed weten wat het nou precies is. Ik zal het eens op een rijtje zetten, of nou ja ik, ik kom altijd alles tegen toch, dit dus ook. Bron voor deze tekst is de Bron van wijsheid - Wat loslaten niet is: - Loslaten is niet vergeten of ontkennen wat er gebeurd is. - Loslaten is niet de gevolgen bagatelliseren. - Loslaten is niet jezelf vernederen.  - Loslaten is niet ontkennen dat je gekwetst en beschadigd bent.  - Loslaten is - niet een zwaktebod.  - Loslaten is niet jezelf ongelijk geven.  - Loslaten is niet het eens zijn met wat iemand deed of juist naliet.

- Loslaten is niet het goed praten van verkeerd gedrag. - Loslaten is niet “het” maar goed vinden. - Loslaten is niet zeggen dat het niet meer uitmaakt. Terwijl niet loslaten is maar blijven hopen op een beter verleden…Ik hoef je natuurlijk niet uit te leggen dat dit niet werkt, toch? Wat loslaten wel is: - Loslaten is onvoorwaardelijke liefde voor jezelf.  - Loslaten is je zelf bevrijden van angst, woede, wrok, haat en pijn. - Loslaten is machteloosheid toegeven. - Loslaten is de situatie voor jezelf zo goed mogelijk maken. - Loslaten is groeien en kiezen voor leven in het nu. - Loslaten is afstand nemen. - Loslaten is de verantwoording nemen voor je eigen geluk. - Loslaten is besluiten geen slachtoffer meer te zijn.  Loslaten is alle hoop op een beter verleden laten varen en - besluiten gelukkig te zijn. En dat, mijn lieve meelezers, dat is nou precies wat ik heb gedaan. En weet je wat? Het werkt!

Ik las laatst, bij PeeT Gizeh, een prachtige tekst, in het Engels dan wel, die ik heel erg treffend vond. Ik ervaar dat zelf ook zo. Het kost wel je bloed en tranen maar dan heb je ook wat! Want middenin de haat, vond ik van binnen bij mezelf een onoverwinnelijke liefde. Middenin de tranen, vond ik in mezelf een onoverwinnelijke glimlach. Middenin de chaos vond ik in mezelf een onoverwinnelijke kalmte. En ik realiseerde me, door dat alles heen, dat ik middenin de winter, in mezelf een onoverwinnelijke lente vond. En dat maakte me gelukkig. Want het zegt me dat ondanks wat er ook gebeurt, hoe de wereld ook tegen me duwt, binnen in mezelf is er iets sterkers, iets groters en dat duwt net zo hard terug! En het allermooiste is, dat zit er bij iedereen en je hoeft er maar naar te zoeken…