26. sep, 2021

Veel gebeurd in 2 weken

Vorige week heb ik weer een blog overgeslagen, dat ging gewoon even niet anders omdat ik die op zondag  schrijf normaal, maar dit keer was ik de zondag op stap met Chris uit België en die was met de camper naar hier gekomen helemaal. En ze wilde al zo heel lang eens een keertje naar het graf van Jozef Rulof, al zou Jozef daar zelf bezwaar tegen maken. Hij ligt daar niet, ja zijn botjes, maar hij niet. Daarom ga ik ook nooit naar het graf van mijn moeder.  Als ik met mijn moeder wil communiceren doe ik het hier gewoon op de bank. Daar ligt haar voertuig voor dit leven, en dat is ze zelf niet. Zij zelf is lekker boven bezig, aan de studie denk ik. Of zoiets.

Toch, ik was er ook al eens naartoe geweest, naar Den Haag, waar hij ligt. Dat was toen een leuke dag, samen met mijn dochter. Die tijd is geweest, ik denk niet dat ik ooit nog met haar ergens naartoe zal moeten. Zelfs niet naar mijn eigen begrafenis. Maar dat is een ander verhaal. Nu woont Petra, ook een goeie Rulof vriendin, ook in den Haag, dus had ik haar gevraagd of ze het leuk vond om ook te komen en daar had ze wel oren naar. En zo ging ik eerst Chris ophalen bij haar grote mobilhome. Haar man bleef lekker ‘thuis’ naar de koers kijken.

Dat doen Belgen graag, dat weet ik van toen ik daar woonde. Eerst bij Chris lekker aan de koffie, en we hadden cadeaus voor elkaar. Dat krijg je als je het allebei leuk vindt om te geven. Daarna met Chris naar Den Haag en daar bij het kerkhof moesten we heel even een minuutje wachten op Petra, die er al snel aan kwam fietsen. Bij het graf, helemaal tussen verzetsstrijders uit de 2e W.O., hebben we even heerlijk staan te kleppen over de door ons ze geliefde boeken en hun machtig mooie informatie.

We wisten dondersgoed hoor, hoe Jozef daarover dacht. Ik kon hem echt al horen mopperen, ik ken zijn stem goed van de tapes met lezingen; ‘jullie weten toch wel dat ik daar niet lig hè dames!’ Ja Meester André Dectar, dat weten we heus wel. Maar we vonden het toch even prettig om er te zijn. Dat is op dit moment het dichtstbij dat we stoffelijk kunnen komen. En het is gewoon prachtig weer en het is altijd zo heerlijk rustig op zo’n kerkhof. We reden een stukje verder om ergens te gaan lunchen.

Chris trakteerde om ons te bedanken al had dat helemaal niet nodig geweest, voor ons was het net zo leuk als voor haar natuurlijk. Tijdens de lunch ook over van alles en nog wat gepraat. Daarna namen we afscheid van Petra en reed ik met Chris weer terug naar Rotterdam. Chris wilde heel graag dit huis zien, ze was al een paar keer in mijn oude huis geweest maar dat is totaal anders dan hier natuurlijk. Ze vond het nog mooier dan op de foto’s, zei ze me. Vooral het uitzicht maar ja, dat is dan ook wel heerlijk voor zolang het zal duren.

We hebben nog even verder gepraat en later ben ik pasta gaan koken, de saus had ik zaterdag al gemaakt, tussen het poetsen door. Dan is hij altijd nog lekkerder dan op de dag zelf. Na het eten bracht ik Chris weer naar de mobilhome en ging ik thuis opruimen en de spullen klaar zetten om weer te gaan werken maandag. Op de foto’s zie je de leuke cadeaus die ik van Chris kreeg en wat van ons bezoekje. Ja, zo’n weekend vlieg voorbij hoor, niet normaal zo snel als dat tegenwoordig lijkt te gaan.

In de 2 weken vanaf het vorige blog is wel veel gebeurd. Ik ben namelijk klaar bij de fysio nu, dat vind ik erg fijn want buiten een steeds beter lopende voet, scheelt het me ook erg veel tijd. Ik heb zelfs ondertussen weer mijn maag getest op de bacterie, of die er nog zit of niet. Dat was wel een hele klus, want ik moest daarvoor stoppen met de maagbeschermer, waardoor ik zo fijn niet meer zo’n last heb van maagpijn en het zuur en het niet kunnen eten. Om een goede test te kunnen doen, mocht ik zeker 2 weken geen maagbeschermer meer geslikt hebben. Wat een ellende zeg! Na 2 dagen begon het alweer, het zuur, maagkrampen, niet goed kunnen eten daardoor.

Dus ik werd er niet zo vrolijk van en ook dacht ik daarom ook direct dat die bacterie dan wel niet weg zou zijn. Ja, die klachten waren er toch ook weer? Maar de dokter had al gezegd, misschien is er ook iets anders aan de hand. Dus eerst die tweede test, zitten ze er nog, dan een zwaardere kuur. Oeps. Daar zit ik niet op te wachten hoor. Maar zijn ze weg, gaan we even kijken hoe het gaat op de maagbeschermers en of we nog wat dingen moeten onderzoeken.

Vrijdag zag ik een mail van het gezondheidsplatform of zoiets binnenkomen. Alles kan digitaal tegenwoordig dus de uitslag van je onderzoek ook. En ik klikte hem vandaag pas open, verwachtend dat de test positief zou zijn op het vinden van de helicobacter pylori maar nee, joepie, hij was negatief! Daar ben ik al heel erg blij om, maar toch waren die klachten niet weg. Ik zal nog wel van de dokter horen, die bellen je dan zelf op. En dan zullen we wat af gaan spreken over wat er nog te doen valt.

Dan heb ik ook donderdag weer mijn 3 maandengesprek gehad, die net zo positief en enthousiast ging als de keer ervoor. Alleen maar gunstig natuurlijk voor de verlenging van mijn contract, iets dat ik rond december wel zal horen of zo. Het ging bijna mis. De vorige afspraak was verzet omdat 1 van mijn leidinggevenden ziek was en ze doen deze gesprekken altijd samen. Dus toen had Felix hem verzet naar deze donderdag maar toen zei ik gelijk tegen hem, dat ik dan naar de fysio zou zijn voor de laatste keer. Hij zat toevallig naast me en zou hem gaan verzetten nog. Maar dat was hij vergeten.

Kan gebeuren natuurlijk. Ik liep nog op de galerij toen ik een appje ontving van Sue; ‘waar ben je nou?!’ Eh, ik loop buiten en stap net binnen, ik kom van de fysio toch? Oh ja, dat is waar maar je had ook je 3 maanden gesprek. Nee, dat zou verzet worden daardoor. Of ik nu dan toch kon? Ja natuurlijk, ik ben er nu toch. Mijn laptop stond nog aan omdat ik nog verder zou gaan werken. Dus toch mijn gesprek gehad. Niet dat ik me had willen voorbereiden of zo hoor. Wel nee. Ik weet dat ik mijn werk goed doe, ik vind het ook echt leuk om te doen. Ik ga echt met plezier naar mijn werk, meer dan ooit.

Dus ja, dit wil ik echt wel gaan doen tot ik niet meer mág werken. En bovendien heb ik tegenwoordig ook nog eens de woensdag vrij. En daar ben ik me toch blij mee! Ik merkte wel dat het best zwaar is voor mijn ouwe lijf, om die 3 dagen achter elkaar te werken. Het is dat het werk voor mij zo leuk is, maar op vrijdagavond lig ik altijd halfdood op de bank. Of beter, ik lag halfdood op de bank. Nu nog maar een kwart. Geintje hoor, het is wel een hele week natuurlijk, want ik werk lange dagen en in 4 dagen toch fulltime voor normaal de uren van 5 dagen.

Maar nu heb ik het heerlijk verdeeld over de week. Lekker  daagjes werken,   en dan een dagje vrij, wat stofzuigen en boodschapjes halen, lekker uitrusten of nageltjes laten doen of zo. Dan weer 2 daagjes werken en dan is het heerlijk weekend, huis schoonmaken, vrienden mailen en genieten van alles. Ik geniet dan ook echt. Ja, natuurlijk zit er dat grote verdriet, dat af en toe ligt te loeren tot ik er niet op bedacht ben om dat toe te slaan. Maar dat duw ik dan zo snel mogelijk weer weg. Klaar mee.

Het is gegaan zoals het hoort te gaan, want er zal altijd gebeuren wat moet gebeuren. De paar mensen die ik nu om me heen heb, zijn dan ook de echte goeden. Niet meer dat nep gedoe, daar kan ik echt niet meer tegen. Dan ben ik nog liever totaal alleen. Maar dat hoeft niet want ik heb een paar mooie mensen om me heen verzameld. Sommigen dichtbij, anderen wat verder van me vandaan wonend maar toch, met alleen een diep en mooi contact. En ook daar geniet ik van.

En dan was degene jarig die mijn tweelingziel is, waar mijn eerste boek over zal gaan. Een boek dat al bijna 2 jaar half af is maar waarvoor ik de tijd niet echt meer lijk te krijgen. Toch komt het er een keer van, dan is het af. En ook daar komt de tekst in, die ik de 22e op mijn Facebook profiel zette, gewoon omdat het zo mooi en zo waar is. Want echt houden van is ook totale vrijheid geven. Omdat het gewoon nodig is om af te maken wat afgemaakt moet worden, omdat het dan pas daarna tijd wordt om samen verder te gaan. Dat duurt gewoon nog wel even.

Zo’n grote kosmische liefde krijg je niet zomaar, die moet je verdienen. Alles goed maken wat je goed hoort te maken en als alles goed gedaan is, dan pas mag je samen verder. Dat hoeft niet op deze wereld te zijn hoor, dat kan boven ook. Veel vaker boven juist dan hier. Hier komt het haast niet voor. Nou ja, hoe het precies zit, dat vertel ik dus in mijn boek. Maar dan moet je nog heel even geduld hebben. Maar dit is voor de ziel van mijn ziel:

Ik weet niet waar je bent op je pad, Ik heb nooit in jouw schoenen gestaan. Ik zie niet met jouw ogen. Ik weet niet wat je doel is hier in deze fase van je evolutie, maar ik voel me gezegend dat ik je heb gekend want je was niet toevallig in mijn leven. Jij bent mijn leraar en ik hoop dat je van mij leert. Ik bid dat ik eerbied voor je toon. Ik bid dat ik je niet veroordeel. Ik wil je laten zijn wie je bent, wie je droomt te zijn. Ik zal gewoon hier zijn en hopen dat je zult groeien. En de dag komt zeker wanneer we zullen weten  waarom onze paden deze weg kruisten en tot dan, wees wie je moet zijn...

Bron is mij onbekend en hier volgt de Engelse versie: I don't know where you are on your path, I have never stood in your shoes I do not see with your eyes. I do not know what your purpose is here in this stage of your evolution, but I feel blessed to have known you as you were not in my life by chance you are my teacher as I hope you learn from me. I pray I show reverence to you. I pray not to judge you. I wish to let you be who you are, who you dream of being. I will just be here and hope you'll grow And the day will come for sure when we will know why our paths crossed this way and until then, be who you must be...

Wat bij je hoort komt bij je terug. Dat hebben Sunshine en ik wel bewezen samen… Het komt niet goed, nee, het IS goed!