3. okt, 2021

Tijd? Waar is de tijd gebleven dan?

Wat een weekend heb ik weer achter de rug. Aan de ene kant lekker rustig, ik ben de deur niet uit geweest, behalve om een vuilniszak weg te gooien. Aan de andere kant ging er van alles mis. Vrijdag op de zaak kwam ik erachter dat ik mijn ring kwijt was. Buiten dat ik dat zonde vond, snapte ik niet goed hoe ik dat niet gemerkt kon hebben. Op mijn werk lag hij in elk geval niet. Ik wist me ook niet te herinneren wanneer ik hem voor het laatst om had gezien. Ja, woensdag toen ik mijn nagels ging doen. Ik kon me niet voorstellen dat ik hem dagen niet om gehad zou hebben zonder dat te merken, nou ja zeg! Ik heb overal gezocht maar niets meer kunnen vinden.

Op mijn werk zijn we vrijdag begonnen met een nieuwe telefooncentrale. Eigenlijk werken we nu zonder telefoon en bellen we via de laptop. Heel apart ja en echt, de techniek staat zeker voor niets Ik moet alleen nog even uitzoeken hoe ik mijn werktelefoon er mee uit kan rusten maar ik wacht heel even. Want als ik nu donderdag ga werken, dan moet ik mijn oude werk gsm inleveren voor een nieuwe, en wel de nieuwste Samsun S21. Zo dan! Ik heb dit jaar mijn abonnement, de privé telefoon dan, gewoon verlengd zonder toestel, omdat ik wel die nieuwe wil, zeker die vouwbare, maar dan nog even wacht met dure abonnementen afsluiten. Ik wil even wachten of mijn contract wel dan niet verlengd zal worden.

En daarna moet ik er dan even goed over nadenken, of ik mijn eigen telefoon wel wil aanhouden. Maar goed, dat is voor later. Mijn 3e 3 maanden gesprek staat al gepland en dan hoor ik ook of ik mag blijven of niet. En daarna zien we wel weer. Ik zat vrijdag met het opstarten van de nieuwe manier van bellen helaas op de receptie, maar ook daar gaat het nu opeens heel anders door het nieuwe bellen. Maandag mag ik zien hoe het mij bevalt. Omdat je nu alles van je collega’s kunt zien, ging iedereen een soort van wedstrijdje bellen, en waren ze om 11 uur allemaal leeg, zo hadden ze onder stress gewerkt.

Ik wil proberen dat niet te gaan doen. Maar ja, met nadruk op proberen hoor. We hebben een echte Speedy Gonzalez op de zaak en daar kan ik me niet mee meten. Niet door het 40 jarige leeftijdverschil hoor. Op mijn 20e was ik toen ook echt zo snel niet. En voor de rest wil ik proberen in elk geval net zo te werken als anders, maar of dat ook lukt, ga ik nog wel meemaken. Spannend, dat wel, maar ook een enorme hoop gemak, dat had ik op de receptie al gemerkt. Je kan zien of iemand wel of niet beschikbaar is, je klikt maar op het nummer en het systeem belt zelf. Zelfs als je een telefoonnummer in een document hebt opgeschreven, dan selecteer je het nummer en doet een speciale combinatietoets indrukken en hoppa, er wordt naar dat nummer gebeld. Ideaal!

Ik was ook lang niet zo moe dan anders omdat ik nu begin te merken hoe fijn het is om de woensdag vrij te zijn. Twee dagen werken, dan dagje thuis, lekker boodschapjes halen, stofzuigen en zo. Dan weer twee dagen werken en dan is het weekend. Ik vind mijn werk erg leuk maar we hebben het wel altijd razend druk en die hoge werkdruk maakt dat je dan toch wel erg moe bent aan het einde van de dag. Nu ik halverwege lekker kan bijtanken, is dat vele malen fijner werken. Een jaartje of tig geleden maakte mij dat niet uit. Nu wel. Gewoon aan toegeven, dat is ook lekker van een jaartje ouder worden.

Donderdag, gelukkig na elf uur, als we zelf klaar zijn met bellen, ging mijn privé telefoon. Ik was nieuwsgierig en pakte op. Het was het UWV, die nog wat vragen hadden over mijn bevindingen met Omega, het bedrijf waardoor ik de opleiding toen mocht volgen tot apothekersassistente. Het bedrijf dat dan alles voor je gaat regelen en je begeleidt en alles voor je regelt, zoals een stage en zelfs met baangarantie voor na je studie als je geslaagd bent. Door die baangarantie en het 3 jaar opleiding in 1 jaar proppen, mag je dan van het UWV een veel duurdere studie dan normaal doen. Wat ik dus ging doen.

Vanaf het begin had ik er ellende mee, ik heb zelf mijn stage gezocht omdat die man met stages door heel Nederland kwam, behalve in Rotterdam en omgeving. Binnen 1 dag kon ik bij 3 apotheken stage gaan lopen dus eh… Enniewee, ik kon bijna de opleiding niet beginnen want meneer zat in Marokko en was dus blijkbaar vergeten om mij in te schrijven. Het is dat ik zo’n drammer ben, anders was dat ook al misgegaan en had ik pas examen kunnen doen lang nadat mijn uitkering al was gestopt. Geen optie dus maar hoe het dan was gegaan, geen idee.

Als iets voor mij belangrijk is, dan ben ik net een pitbull. Ik heb de man van Omega na mijn studie absoluut niet meer gehoord, tot het tijd was om mijn examen, nee mijn diploma aan te vragen. Ja, dat kon niet, er was nog niets betaald! Wat?! De cursus kost 6000 euro en die man kreeg, of het bedrijf dan, kreeg 9000 euro. Voor die 3000 euro doen ze geen flikker en ze betalen gewoon dik 1,5 jaar niet. Want door de vakanties duurt 1 jaar school dus zo 1,5 jaar. Echt te gek voor woorden. Dus ben ik gaan zitten schrijven naar de UWV en dat ik blijkbaar goed aangekomen.

Ik zat natuurlijk te flippen omdat ik mijn diploma niet zou krijgen en ik moest voor 1 maar werk hebben. Punt. En ja, dan ga ik als een razende Roeland over alles heen. Dus nu belde het UWV dat ze wel meer klachten hadden gekregen. Maar omdat ik het zo uitgebreid had opgeschreven, met de bewijsstukken erbij, hebben ze de banden met dat bedrijf ondertussen verbroken. En dat is maar goed ook want het zijn daar gewoon een stelletje oplichters. Ik ben erg blij dat mijn acties dit toch voor elkaar hebben gekregen. Kijk, ik zorg toch wel dat ik het op wat voor manier voor elkaar krijg, al moet de onderste steen boven komen. Maar anderen, die dit niet in zich hebben, zullen door die oplichters in elk geval niet meer benadeeld worden.

Woensdag moest ik zelf naar de dokter en dan gelijk mijn nagels laten doen. Daarna naar huis en wachten tot het tijd was om met Rainbow naar de dokter te gaan. Oh hemeltje wat kan die jongen gillen! In de auto, zowel heen als terug, ging hij tekeer als een speenvarkentje. Hij had diarree gehad van de week, nu is het nog een beetje zacht zelfs. Maandagochtend zat de badkamer onder en moest ik schoonmaken voor ik kon gaan werken. Oké dat is vervelend maar voor hem was het veel rotter natuurlijk.

Het ergste was nog, dat hij wegkroop, onder het tafeltje in de hal. Hij wilde niet eens eten en dan ga ik me echt zorgen maken. Rainbow die niet wil eten? Onmogelijk! Maar ja, daar gaat het ook verkeerd. Ze krijgen niet eens zoveel, en de meesten eten het nooit helemaal op. En daar komt Rainbow zijn overgewicht vandaan. Omdat hij als enige geen brokjes eet, gaat hij alle bakjes af en maakt ze professioneel leeg. En zo eet hij veel te veel en is hij zo dik geworden. De laatste keer dat ik daar was met Rainbow, om zijn gebit te laten reinigen, woog hij 6,66 kilo. Ik moest daar nog om lachen, het klein duiveltje.

Maar nu schrok ik toch ook, want hij woog ondertussen dus al 8,2 kilo! Geen wonder dat die tas zo zwaar was. Buiten het meekrijgen van ontworming-pillen voor allemaal, heb ik doorgesproken hoe ik dat aan kan pakken. Ik heb natuurlijk veel te veel medelijden met mijn kleine jongen die geen brokjes lust maar dat is slecht voor zijn gezondheid. Dus nu krijgen ze echt een heel blikje minder eten 2 x per dag, en de rest verdeel ik zo, dat hij wel het meeste krijgt, en de rest het in ene keer op kan eten. Dan ga verder met spullen pakken, bed opmaken, bakken doen en als ik dan weg ga, haal ik de bakjes weg. Alleen zijn die dus nu allemaal al leeg. En of het zo snel kan of niet, het lijkt er nu al op alsof hij minder weegt.

Bij mij werkt dat helaas niet zo snel. Ik moet daar nog een afspraak voor maken bij de dokter, 11 oktober heb ik een belafspraak voor mezelf. Ik zal niet zo gillen als Rainbow. We gaan het wel zien. In elk geval gaat het met Rainbow dus wel beter ondertussen. De dierenarts kon ook niet echt iets vinden. Dus misschien was die aanval van diarree wel goed. Hij zal wel weer ergens iets opgegeten hebben wat niet goed voor hem is. Gelukkig geen naald en draad zoals vorige keer. Raar beest is het hoor, echt.

Ik liet het weekend van alles uit mijn handen vallen en er ging geregeld iets  tegen de grond of weet ik het allemaal. Ik ben er een beetje gefrustreerd door ondertussen. Jaren geleden, toen mijn allerbeste vriendinnetje Marianne nog leefde, heb ik haar ontzettend uitgelachen omdat ze een volle fles Poison van Dior had laten vallen. Eén van mijn lievelingsluchtjes en van haar ook. Maar ja, erg zwaar en je moet er dan ook maar een klein pufje van opdoen. En als je dan een volle, en erg dure, grote fles eau de parfum ervan laat vallen, dan ruik je dat echt nog maanden en maanden. Zelfs nu nog, als ik Poison op doe, dan denk ik direct aan haar! En dan denk ik direct aan de lol die we erdoor hadden. Ze moest dagen lang haar ramen open laten en dan rook je het nog!

Wat doe ik nu zelf dit weekend? Ik laat een halfvolle fles Trèsor van Dior vallen. Oh man, wat een zooitje als zo’n flesje uit elkaar spat op de tegelvloer. Het ruikt zalig hoor, maar overdreven sterk natuurlijk. Oh wat zou ze in een deuk hebben gelegen om deze actie! Vandaag ruikt het nog even sterk als gisteren en ook hier staan alle dagen de ramen open. Dit is zo’n warm huis dat ik daar nu nog niets van merk. Alleen bij vrieskou moet ik ze  echt dicht doen. Voor de rest niet. En dan nog ruikt het zo sterk!

Ik daarnet nog maar een keertje dweilen. Misschien helpt het een beetje? Ja hoor, gooi ik die hele volle emmer met heet sop om. Eer je dat weer enigszins droog hebt, ben je ook een stief kwartiertje verder! Wat een ellende allemaal. En die ring die er niet meer was, die liet me eerst ook niet los. Ik had er zelfs van gedroomd. En vanmiddag dacht ik, ik laat het los. Klaar mee. Als de ring bij me hoort, dan komt hij bij me terug. Zo gaat dat met alles. Ook met dingen blijkbaar.

Toen ik aan het stofzuigen was en ik de tafel opzij schoof, makkelijk omdat er wieltjes onder zitten, lag daar de ring! Nou ja! Zie je wel, wat bij je hoort komt bij je terug. Al staat er normaal geen jaartal bij natuurlijk. Het kostte Sunshine ook 4 jaar en 18 dagen. Gelukkig ging dit wat sneller. Al kan ik met de beste wil van de wereld niet verzinnen hoe dit zo kon gebeuren en ook niet hoe ik het niet heb gemerkt. Bijna onmogelijk eigenlijk. Hij is in elk geval weer terug.

Nou ja, met al het gedoe in de middag even toch nog op de bank gezeten. Nu even schrijven en mijn blog plaatsen. De katten willen allemaal continu op schoot, en maken ruzie om een plekje. Ik heb daar foto’s van dus die kunnen er mooi bij. Dan ga ik ze eten geven en eten voor mezelf maken. En dan spullen klaar zetten en lekker op tijd vanavond naar mijn bed. Oh ja, ik moet mijn haar nog in de krul zetten. Dat moet ik niet vergeten anders loop ik voor Jan Jurk morgen. Het is tijd voor weer een nieuwe week. Have fun allemaal!