24. okt, 2021

Busy life, ook apart met zoveel mensen minder erin...

Ik heb toch zo ontzettend veel geleerd van mijn fouten dat ik er hard over nadenk om er nog een paar te maken. Nee echt hoor, serieus! Ik ben vast niet de enige en of ik nou wil of niet, ik zal er nog veel gaan maken. Voorlopig ben ik nog lang niet perfect. Dat geldt voor iedereen die hier op aarde verblijft, tenminste, als je mens bent dan. Maar ja, door het duister naar het licht gaan, dat krijg je niet zomaar cadeau. Daar moet je een hoop voor doen. En als je valt, dan stof je jezelf even af en dan sta je op en dan ga je weer door. En elke klap die je krijgt, maakt je sterker en sterker. Je leert dragen.

In mijn leven is dat belachelijk veel maar ik heb zo’n flauw vermoeden, mezelf redelijk goed kennend, dat ik daar zelf voor gekozen heb. Als je van leed groeit dan ben ik ENORM daarboven! Geestelijk dan hoor, gelukkig maar! Dit leven ben ik al veel te lang ENORM. Maar we zijn ermee aan het werk, tenminste, ik waag een poging om wat kilo’s te verliezen. Nu met een diëtiste erbij, omdat ik mijn stofwisseling moet gaan opbouwen en laten werken en ik zelf niet precies weet hoe ik dat moet doen. We gaan het beleven. Hopelijk lukt het dit keer wel. Ach ja, we blijven toch maar nietige mensjes in het grote geheel. Allemaal op weg naar hetzelfde.

We zijn wel allemaal mensen maar we hebben het verhaal over wat we hier op aarde komen doen eigenlijk verkeerd om in ons hoofd. Dat we hier zijn om te leren over onvoorwaardelijke liefde, is wat we denken. Maar nee, daar komen we vandaan en gelukkig keren we er ook weer terug ooit. We zijn hier juist gekomen om persoonlijke liefde te leren en mijn God, wat heb ik gefaald tot nu toe! Altijd willen dat de ontbrekende vader ooit echt van me zou houden. Nooit gebeurd. Altijd maar hopen dat mijn moeder onvoorwaardelijk van me zou houden, dat deed ze ook zeker wel op haar eigen manier, maar ze hield toch wel meer van mijn broertje en ik was zo sterk in haar ogen, ik kon alles zelf altijd wel rooien. Alleen ook sterke mensen willen soms gewoon een arm om zich heen of een beetje hulp.

Ik heb in het begin grotendeels mijn broertje groot gebracht, tot hij ongeveer een jaartje 7 was en ik op mezelf ging. Ik paste door de weeks op, zo’n 3 a 4 avonden als mijn moeder naar koor was en dat soort dingen. Ook alle vakanties had ik geen vrij maar was ik het kindermeisje omdat mijn moeder moest werken. Dan moest ik ook gelijk het huishouden maar doen en de boodschappen. Nu besef ik pas dat dit wel heel veel was voor een 12 jarige. Om die verantwoordelijkheid te hebben voor je broertje is dan best wel eng. Ik zorgde al vanaf hij baby was voor hem. Zeker nadat zijn vader ons in de steek liet. Waar ik blij om was maar mijn moeder door brak.

Mijn broer zei ooit  ‘wij hebben gewoon zo’n broer en zussen band niet’ en dat kwetste me ontzettend want ik voelde die band wel maar hij blijkbaar niet. Maar ja, in die jongen jaren van hem maar ook later, was ik dus ook de boeman want ik was degene die probeerde hem in het gareel te krijgen. Van mijn moeder mocht altijd alles en geloof me, dat is ook echt niet goed.

Dan volgt de periode waarin ik heb geprobeerd mijn echtgenoot van me te laten houden. Ik fungeerde zonder het te weten alleen als dekmantel voor zijn geaardheid, omdat je in die tijd nog niet echt uit de kast kon komen. Ik was zo jong, wat wist ik nou helemaal? Daarom hebben homo’s ook altijd zo’n mode gevoel, ze zitten jarenlang in de kast, ja zo kan ik het ook. Maar goed, ander verhaal, en houden van mij zoveel als ik van hem hield? Nee dat kon hij natuurlijk niet. Hij ruilde me in zodra hij verliefd werd op een man en zette mij en zijn kind als oud vuil aan de kant. En dan vertel ik nog lang niet alles, dan hou ik het nog netjes. Maar het is niet iets dat je in je koude kleren gaat zitten, zelfs niet in je warme kleren!

Daarna heb ik alles maar dan ook alles over gehad om mijn kind alles te kunnen geven. Maar die deed als kleuter al lelijk tegen mij, en ik heb nooit begrepen waar dat vandaan kwam. Hou ouder ze werd, hoe erger haar kilte mijn richting op. Ik heb mezelf in alle bochten gewrongen om dat goed te krijgen maar ze bleef altijd koud als ijs tegen mij. En toen haar homo pappie twee of drie jaar geleden, na 38 jaar geen contact, voor haar deur stond, werd ik daar zonder pardon en zonder enige spijt voor ingeruild en ligt nu alle schuld bij mij. Want ik heb ze natuurlijk uit elkaar gehouden. Als je eigen kind niet van je houdt, nou dan ga je echt wel aan jezelf twijfelen hoor! Ik heb altijd mijn best gedaan voor dingen waarvoor je niet eens je best zou moeten doen eigenlijk. Want hoor je voor liefde zo hard te werken? Volgens mij niet.

Oh ja, ik heb een hele grote bek, maar toch, zeg ik wel echt wat ik vind? Ja, dat wel, zeker weten. Alleen laat ik een hoop weg, omdat ik weet dat mensen er niet tegen kunnen als je ze zegt hoe het echt zit of alleen zelfs maar hoe ze je laten voelen. Dat mag ook niet. En dan raak je ze gewoon kwijt, als je het echt eens een keertje wel zegt. En dat wil je niet. Maar om jezelf dan maar continu opzij te laten zetten, dat is niet echt houden van jezelf natuurlijk. En ik vind wel dat ik dat doe hoor, alleen ik handel er niet naar. En dat probeer ik sinds kort wel te doen. Ik zal heus nog wel eens in mijn oude gewoonten vallen, maar ik probeer erop te letten en dat is toch een beginnetje.

Ik merkte het op kantoor van de week ook. Ook weer iets, wat ik als ongemak ervaarde tijdens het werk, iets met de pc en iets met mijn eigen gsm. Vrijdag zei ik dat en toevallig hoorde onze kennisbeheer man dat, en die kwam me even helpen, liet me iets zien hoe ik het anders kon doen en hoe bepaalde dingen anders ingesteld konden worden en er ging een wereld voor me open! Nou ja, zegt hij, waarom heb je dat dan niet eerder gevraagd? Dan was het allang verholpen geweest. Ja, en dat is nou typisch wat ik doe. Ik accepteer een ongemak, en leer ermee te werken of er omheen te werken. En als ik het uitspreek, dan opeens kan er iets aan gedaan worden. Waarom leer ik dat dan nooit? Waarom accepteer ik onaangenamen dingen? Ik denk omdat me dat al mijn hele leven gebeurt en ik dat soort van gewend ben? Toch raar!

Ik heb gelukkig wel jarenlang een echtgenoot gehad die wel van me hield. De grond was te koud waar ik op liep. Daarna kwam ik in een echte karmische relatie, ook weer iemand die gewoon niet van me kon of wilde houden, en nog eens losse handjes had ook. En uiteindelijk ga je je alleen maar slechter en slechter voelen. Liefde is niet iets wat je kunt afdwingen en die lessen zullen allemaal wel een reden hebben. Al heb ik pas ook weer geleerd dat niet alles oorzaak en gevolg is. Soms is het ook ego van de ander, en worden je dingen aangedaan. Dat krijgen zij wel terug ook maar ja, je zit er dan maar mee.

Toch blijf ik erbij, alles IS goed en alles IS liefde. Hoe diep je ook moet zoeken, en ooit krijgen we de antwoorden. We zijn niet voor niets op aarde. We moeten hier leren wat persoonlijke liefde is. Gekke liefde. Rommelige liefde. Universele liefde. Gebroken liefde, daar ben ik wel goed in. Maar volledige liefde, gemixt met een heel klein beetje goddelijkheid? Nou, die heb ik wel gegeven maar ik kreeg het nog niet terug. Maar dat geeft niet, dat komt wel, weet ik door mijn zo geliefde boeken.

De allerhoogste liefde, waar alles altijd om zal draaien is de tweelingzielenliefde en die krijgen we allemaal ooit. Echt voor elke ziel is er die helft die  bij hen hoort, die hetzelfde is, uit dezelfde cel komt als jij. Samen 1 en toch individuen allebei. Al moet je die tweelingziel-liefde echt verdiend hebben. Maar ook dat komt goed. Daar ben ik wel zo blij om, ik weet hoe prachtig die gaat zijn. Ik heb ervan mogen proeven maar we waren er nog niet klaar voor.

Nee we zijn hier niet om perfect te zijn. Juist om perfect imperfect te zijn. Want perfect zijn we eigenlijk al. Wij zijn levensgraden die op weg zijn om ook God te worden. Goden in wording zijn we en we komen er allemaal, hoe duister we ook geweest zijn. Hoe perfect zijn we dan wel niet? Maar we kwamen hier om gewoon heerlijk en schitterend menselijk te zijn. Met alle fouten en flair die daarbij horen. En we groeien dan weer terug in wat we ons, heel diep van binnen, herinneren. Dat we Goden zijn! In wording hoor en nog maar heel pas bezig om daar naartoe te groeien, foetussen zijn we nog maar.

Nou dan zit ik toch nog goed gelukkig! Fouten maken, er een zooitje van maken, daar ben ik al best goed in. Ik mag mezelf graag en heb de grootste lol in mijn uppie. Dat klinkt stom maar dat is echt zo. Vroeger was ik altijd zo maar dat ben ik de laatste jaren een beetje kwijt geraakt. Als je zo vaak het mikpunt bent van kwetsend gedrag dan ga je toch wel een beetje je schulp in. En daarom heb ik de afgelopen week afscheid genomen van al wat me pijn doet. En als dat niet kon, dan heb ik het wel benoemd. En dat heeft me wel een soort van bevrijd. Bovendien kom ik overal teksten en dingen tegen die me alleen maar bevestigen dat ik daar goed aan heb gedaan.

Het geeft echt rust als je niet meer hoeft te wachten op een teken van liefde of op zijn minst genegenheid tegen beter weten in. Want dat het niet zou komen wist ik van binnen al, maar toch blijf je dan hopen en uitkijken naar een teken ervan. Nee, het is wel goed zoals het is. Ik begin weer een beetje beter voor mezelf te zorgen. Deze week ben ik dus ook naar de diëtiste gegaan, met een verwijskaart van de huisarts. De bacterie is nu weg en ik heb met de dokter afgesproken dat ik haar in het nieuwe jaar weer contacteer. Ik blijf tot die tijd de maagbeschermers slikken en een goed en gezond eetpatroon en in elk geval een werkende stofwisseling op te bouwen.

Dan gaan we tegen die tijd kijken hoe ik het doe zonder de maagbeschermers. Gaat het goed, no problem. Gaat dat niet goed, dan gaan we verder zoeken. Uiteindelijk moet mijn stofwisseling weer opgestart worden. Dit weekend alle boodschappen halen die ervoor nodig zijn. Ik heb lijsten met wat ik eten moet. Dat krijg ik volgens mij nooit op. Maar ik wil er echt goed mee aan de slag. Ik ben benieuwd wat er allemaal zal gaan gebeuren. We zullen het wel zien. Goed komt het toch altijd. Is het niet hier dan is het daar.

Hopelijk komt het op de galerij ook nog goed. Ze zijn begonnen met schoonmaken en er komt een nieuwe anti slip-laag op. Dus moest ik er alles weg halen. Vorige week zijn ze begonnen en afhankelijk van het weer gaat het tot 8 weken duren. Dat is tot de kerst zowat. Of als het tegen zit, ergens in het begin van het nieuwe jaar. Het zou niet zo erg zijn maar ik zit nu met een kudde Boeddha’s in mijn was-kast en ik heb die 2 enorme plantenbakken nu binnen staan. Buiten het feit dat er wel wat insecten zullen zitten en het buitenbakken zijn die dus water doorlekken, is mijn huis daar eigenlijk toch wel te klein voor. Het zijn 2 enorme bakken.

Maar ja, t mot ff. Niets aan te doen. Misschien mogen ze erna niet eens terug zogenaamd   omdat de brandweer erlangs moet kunnen. Maar alles wat ik had staan, stond binnen de betonnen draagbalken die de huizen scheiden. Dus onzin wat de brandweer betreft want die staan er altijd. En die loop je ook niet even zomaar omver. Nou ja, het zal wel en we zullen het wel gaan merken tegen die tijd. Het wordt ook nog lastig omdat je op bepaalde tijden en/of dagen de galerij niet mag betreden. Dus ik kan of niet naar mijn werk of niet naar huis. Dus HOERA voor het thuis kunnen werken. En met die nieuwe telefooncentrale lijkt me dat ontzettend leuk om te gaan uitproberen hoe dat thuis werkt.

Drukke week en erg druk weekend gehad. Heen en weer naar werk kan ik heerlijk oefenen met de liedjes van het koor. In die lijst staan er in elk geval 2 die de anderen al kennen maar ik nog niet. Die zal ik proberen tussendoor te oefenen want die wil ik toch ook leren meezingen. De pest is dat ik er eentje vrij goed ken, Blinding lights van the Weekend, en nu moet ik afleren die mee te zingen zoals ik altijd deed maar moet ik de alt 1 partij leren. Dat is lastig omdat ik heel snel al weer meezing zoals het normaal ging. Nou ja, oefenen baart kunst zullen we maar zeggen. Komt vast goed, zoals altijd.