31. okt, 2021

Een jaar in Overschie doet wonderen...

Oh wat vind ik het weer heerlijk allemaal. Ik voel me steeds beter en beter, geen stil verdriet meer, omdat je toch niets hoort en er met jou niet gepraat wordt of aan je gedacht wordt. Ook al deed het even afgrijselijk veel pijn om weer zo’n stap te moeten maken, weer iemand uit je leven verwijderen, moet ik zeggen dat ik er echt van opleef. Dat grote verdriet, het verdriet van verlies en het gevoel van onrechtvaardigheid, dat zit er echt nog wel. Maar dat kan je wegstoppen.

Maar verdriet dat alsmaar groter groeit omdat er elke keer weer een beetje bij komt, dat is weg, dat zit bij het grote verdriet. Het bouwt niet meer op en dat is een opluchting. Het kwijnen is voorbij. Dus hoe tegenstrijdig het ook klinkt, dan heb je in je dagelijkse leven een stuk minder last. Het is gewoon wat het is. Sommige mensen praten met je als ze een keertje wat tijd over hebben, en anderen maken tijd vrij om met je te praten. Leer het verschil kennen, scheelt ook hartzeer.

Met groot verdriet leer je leven, net als met een te zware rugzak lopen, je gaat eraan wennen. In het begin heb je geen rug en geen schouders meer. Alleen als stoppen geen optie is, dan loop je door en hoe langer je doorloopt, hoe lichter die rugzak lijkt te worden. Dat is maar schijn natuurlijk, dat ding wordt niet lichter. Hoe het dan toch kan? Jij wordt sterker! Je kan meer dragen!

En zoals de afgelopen week, die vond ik echt heerlijk en heb ik van genoten. Ik heb een beetje vermoeden dat het koor waar ik nu op zit, daar ook mee te maken heeft. Ik ben altijd al dol geweest op muziek en op zingen. En daar was ik dan altijd mee bezig vroeger. Alleen werd door het steeds groeiende verdriet, de wereld om mij heen ook een stuk minder muzikaal. Ik kan het niet anders uitleggen. Mijn dagelijkse zingen deed ik allang niet meer. Af en toe, meer in de auto, luisterde ik nog wel eens muziek. Maar daar hield het dan verder ook mee op.

Nu zet ik onderweg naar mijn werk, heerlijk de Alt partijen op, die ik moet leren voor Koor. En het mooie is, als ik niet treuzel om het volgende liedje aan te zetten, is de rit precies die 4 liedjes lang, zowel heen als terug zet ik ze op. Heerlijk mee galmen onderweg levert wel eens rare blikken op maar daar heb ik maling aan. En ik vind me dat toch lekker. Ik merk dat ik even aan van alles moest wennen maar het gaat steeds beter, het ademhalen, hoe lang je iets aan moet houden en dat soort dingen. Echt, ik word er blij van. Dat verandert je ook van binnen weer.

Ik weet nu ook braaf te stoppen want oh die eerste week zat ik er toch naast! We moeten zingen op een gegeven moment, als alten, Ee-yeah ohoh ee-yeah ohoh, een aantal keren en zinnetje ertussen en dan weer. Maar je eindigt dan op de ee-yeah. Ik als enige keihard OHOH… Iedereen kijken… Ik hopen dat de grond een klein stukje open zou gaan en ik er onopvallend in kon zakken een beetje. Dat is het voordeel van oefenen. Die 2 liedjes die ze dit seizoen voorlopen moet ik ook nog extra gaan oefenen natuurlijk maar ja, dat zijn echt 2 hele lastige. Maar wel weer zo leuk, daar stort ik me nog wel een keertje op.

In het weekend lekker op tijd naar bed gegaan, maandag een hele fijne werkdag gehad. Bovendien eet ik me elke dag helemaal vol nu voor mijn gevoel, want ik hou me aan wat ik moet eten nu. En dat is veel en veel meer dan ik gewend ben. De diëtiste zei me al, dat ik me zo moe voelde ook steeds, omdat ik gewoon geen energie genoeg binnen kreeg. En nu dus wel en dat merk ik eigenlijk al direct. Dus ja, dat voelt ook best prettig! En dinsdag kwam ik ook al zo thuis. Ja, oké toch op de bank in slaap gevallen, had ik maar gewoon op moeten staan en naar bed moeten gaan. Het was namelijk al wel tijd. Maar goed, ik geniet van alles. Zelfs op mijn vrije dag kwam ik er net na zessen uit. Gewoon omdat ik niet moe was en al wakker. Heerlijk toch?

Ik heb meer beweging ook hierdoor, gewoon vanzelf. Van de week even het staand werken uitgeprobeerd, wij hebben er de bureaus voor. Maar ik moet nog even een standje zoeken waarin mijn schouders geen pijn gaan doen. We hadden wel zo’n arbo dame om ons uit te leggen hoe je je stoel kunt stellen. Dat ding had veel meer geheimen dan ik gedacht zou hebben. Zelfs een pompje om het kussentje voor je rug mee op te blazen! Dat had ik echt never nooit gevonden zelf hoor.

Op donderdag al helemaal extra beweging, want dan loop ik een kwartiertje naar het koor, en ook weer terug uiteraard. En tijdens is het 2 uur staan dus ja, ook anders dan bankhangen. En ik krijg er echt energie van. Al stort ik me praktisch het bed in als ik thuiskom hoor. Maar dan ga ik even op de bank zitten, even nagenieten en de katten kroelen. Dan snel tanden poetsen en naar bed. En vrijdags de laatste dag alweer voor het weekend. Het vliegt maar nu op een leuke manier.

Ik ben ook maar een nieuwe instructie aan het maken voor mijn begrafenis. Voor de vriendin die het voor me gaat regelen. En ik zat weer te luisteren naar de liedjes die ik ervoor heb uitgezocht. Die zijn nogal eens veranderd in de loop der jaren. Maar deze hou ik, deze horen bij mij. Zo voelt het dan ook echt. Ik heb er 3 en een reserve. Geen idee hoe ze dat nodig hebben, hoeveel en hoelang en zo. Dus voor de zekerheid dat zo maar gedaan. De stem van Anthony van de band Anthony & the Johnsons, die raakt me altijd. Geen idee hoe dat komt maar het verandert ook niet.

Als ik hem hoor zingen, vooral in ‘hope there’s someone’, dan schieten de tranen in mijn ogen. Zo mooi vind ik zijn stem en zoveel gevoel kan hij erin leggen. Ik vind het dan ook een erg bijzondere man. Wil je het ook horen, klik hier Het raakt me keer op keer en bovendien nog erg toepasselijk bij hoe ik me zal blijven voelen daarover, gedeeltelijk dan. En zo zijn er nog veel meer prachtige liederen van hem. Maar ook het breekbare bird gerhl weet me altijd tot tranen te beroeren, zoals alleen zijn stem dat kan. Klik hier  Ik weet niet wat daar mee is maar het is nou eenmaal zo.

Als 3e lied, ook van hem, het toepasselijke ‘her eyes are underneath the ground’ ook breekbaar maar even krachtig. Ook deze hoort bij mij, hier  Ik vind het wel slim, mocht er al iemand komen natuurlijk dan. Zo ja, en het zijn bijvoorbeeld mensen die geen zier om me geven, dan raakt deze muziek misschien wel en zie je toch nog  iemand een traantje wegpinken. Wordt er toch nog gehuild om mijn begrafenis. Oh en ik ben er dan ook natuurlijk, dat dan weer wel. Ja, ik heb een raar gevoel voor humor, ik weet het.

Misschien vinden mensen dat sowieso raar, dat ik me daarmee bezig houd maar dat boeit me niet. Ik wil dat zo doen en ik zie erg uit naar de tijd dat ik over mag gaan, juist omdat ik weet waar ik naartoe ga. Maar ook dat zal niet iedereen van me aan willen nemen. En dat geeft niets, ze komen me onderweg vast nog wel een keer tegen en dan weten ze ondertussen ook wel beter. Iedereen komt er ooit. De mensen die je kent, zelfs die je maar ene keer tegen komt, die horen bij je. Daar ben je mee verbonden want anders zou je ze nooit zijn tegen gekomen. De een zal je wat dichterbij staan dan de ander maar toch, verbonden ben je.

Boven heb je geen ouders meer, want we zijn allemaal broers en zussen, kinderen van die ene Albron, zeker niet die oude man met de lange baard die de kerk als God ziet, die bestaat niet. Maar ook daar komt iedereen ooit een eer vanzelf achter. Er is maar één uitzondering, en dat is je tweelingziel. Die is je partner, die is je andere helft, omdat jullie samen uit 1 cel zijn ontstaan. Ja, ook daar komt iedereen vanzelf achter want voor iedereen is er een andere helft. Mooi. Meestal vind je dit in elk geval niet op aarde, maar soms kom je elkaar tegen. En altijd om wat te leren en altijd omdat je naar elkaar toe moet groeien en elkaars liefde moet gaan verdienen. Komt goed, altijd.

Ik heb gelukkig weer 2 nieuwe rookmelders, sinds ik die ene van mijn plafond heb gesloopt omdat hij opeens midden in de nacht begon te piepen. Hopelijk houden die het wat langer uit. Hij heeft ze gelijk alle 2 vervangen want het ware oeroude modellen volgens de elektricien. Ze waren dan ook zo geel als saffraan. In elk geval, ik ben weer ‘veilig’ voor voorlopig. Dit keer heb ik gelijk om de gebruiksaanwijzing gevraagd. Ze zaten in de doosjes en die mocht ik toch houden.

Mijn woensdag zat gelijk vol. DPD kwam zowaar zonder gedoe de loeizware doos brengen van Zooplus. Die hadden alles in 1 pakket gedaan. Alleen bij DPD hebben de bezorgers geen steekwagentje zoals ze bij PostNL wel hebben. Die man heeft zich een breuk gesjouwd. Echt hoor, ik zou het niet pikken, dat was voor die arme man bijna niet te doen! Ik had al veel gedaan dus ik heb de doos lekker ingepakt laten staan, ik heb genoeg in huis voor ze. Die doos pak ik zaterdag wel uit, dacht ik. En dat heb ik dan ook gedaan.

Donderdags zit ik altijd op de spoeddienst dus, en dat is behoorlijk heftig qua drukte. Het is dan lastig om op je gemak iets af te maken omdat je continu gestoord wordt door binnenkomende telefoontjes. Nou ja, het is gelukkig maar voor ene keer in de week. Wel jammer dat het nou net de donderdag is, want dan moet ik ’s avonds naar Prestige, zoals mijn koor heet. En ja hoor, ik woon echt van iedereen het dichtste bij en ik kwam als laatste binnen. Ik was namelijk in slaap gekukeld op de bank na het eten. Dat was echt niet de bedoeling en het gekke is dat ik het niet eens gemerkt had.

Nou ja zeg! Het moet niet gekker worden hier! Ik was nog net voor het zingen binnen, wat totaal tegengesteld is dan voor het zingen het theater uit te zijn. Of nee, dat zat anders, nou ja, toeternietoe, je weet wat ik bedoel. En dan hebben we vrijdagmiddag ook nog zo ontzettend gelachen op de zaak, dat ik er pijn mijn buik van had. En nog niet moe die vrijdagavond. In elk geval niet in slaap gevallen! En maar eten en maar eten, voor mijn gevoel dan.

En toch kan ik zeggen nadat ik me een week lang braaf mezelf ongans heb moeten eten, dat ik verschil voel. Ik zal niet zeggen dat ik ben afgevallen want dat lijkt me onmogelijk met wat ik allemaal naar binnen heb zitten werken. Alleen voel ik me veel energieker dan anders. Of ik dat al moet kunnen zien of voelen na net een week, ik weet het niet hoor. Het viel me alleen op.

Maar het is niet alleen het eten hoor, wat ik heb aangepakt. Na een goed begin vorig jaar, sloop het er toch langzaam weer in, het late naar bed gaan. En ook het niet genoeg slapen en rusten zorgt voor overgewicht. Dat wist ik dus niet. Daarom weer braaf lekker rond een uur of 10 naar bed, jammer joh Jinek, leuk programma maar té laat voor mij. Tegenwoordig in elk geval wel. Ik vind het niet erg hoor, het zal niet altijd lukken maar wel zo vaak mogelijk. Ik merk echt het verschil. Ik spring nu makkelijk om 5u45 het bed uit en heb daarna in de avond niet meer die dodelijke vermoeidheid die ik eerst wel had.

Het klopt dus wel, dat je van eten energie krijgt. Het juiste eten dan. Maar of ik er van af zal vallen? De tijd zal het leren. Ik dacht dit weekend eens te proberen om de macaroni te maken zoals mijn moeder die vroeger maakte, alleen wist ik niet goed meer wat ze er nou precies in deed. Behalve varkensvlees, tomatenpuree en gekookte eitjes.

Nou, sorry voor iedereen die honger heeft en meer van dat soort dingen maar ik heb het zo weggekiept. Ik neem aan dat mijn smaak in de loop der jaren behoorlijk veranderd is of zoiets. Ik vond het niet te vreten en vooral het varkensvlees stond me tegen. Toen ik mezelf eraan herinnerde hoe ze worden behandeld, die arme dieren, keerde mijn maag zich helemaal om. Nee, dat ga ik nooit en nooit meer eten. Ik ben al niet zo’n vlees mens maar varkensvlees moet ik echt never nooit meer. Brrr bah! Dat hebben we ook weer gehad.

Dit weekend lekker kalm aan gedaan. Huisje is weer lekker schoon, boodschapjes zijn in huis. Eindelijk bericht van Amazon dat de krabton die ik heb besteld komende woensdag wordt bezorgd. Hè hè eindelijk! Dat heeft lang geduurd! Zag al direct dat er iets niet klopte dus ben een aantal keren in de spreekwoordelijke pen geklommen, via het toetsenbordje van mijn telefoon. Het heeft me wat opgeleverd. Daar zullen de cits blij mee zijn. Ik heb die oude al meegegeven met het grof vuil van een paar weken geleden, denkend de nieuwe snel binnen te krijgen. Niet dat ze geen plekjes genoeg hebben hoor. Ze zijn gewoon verwend.

Voor nu ga ik er lekker mee stoppen. Ik heb alles gedaan wat ik wilde doen, ik ga mijn blog op de site zetten en delen. Ondertussen gaat de printer hysterisch tekeer met het uitspugen van alle bladmuziek die ik kon vinden van de liedjes die we dit seizoen hebben. Altijd makkelijk want we leren nu ook wat fortissimo en pianissimo is en wat cresendo betekent of decresendo. Ja ja, ik blijf bijleren. Ik vind het heerlijk. Dus soms heb ik daarvoor de bladmuziek nodig, om te zien hoe hard ik mag blèren. Ik geniet van het koor en het zingen, dat mag wel duidelijk zijn. Ik zou alleen graag wat meer tijd hebben in de week maar ja, dat lukt niet.

Dan kwam er voorbij dat ik hier precies een jaar woon. Vandaag was het een jaar geleden de 1e dag hier. De katten waren zichtbaar aan het genieten, daar had ik wat foto’s en filmpjes van geplaatst. En dan ga je zitten denken, man man wat een jaar is het geweest. Weer veel pijn gehad van dingen die ik niet kon veranderen. Ja, het kon wel maar dan moest ik een drastisch besluit nemen. En dat heb ik dan kort geleden gedaan en ik bloei erdoor op. Omdat ik nu niet meer zit te bedelen om een beetje aandacht en liefde. Dat zou niet nodig moeten zijn.

Maar zo jammer dat het op deze manier moet. Dat het niet anders kan. Maar ja, als je het niet kan laten zien of laten voelen of kan bespreken omdat ze met jou niets willen bespreken, ja dan houdt het op. En hoe pijnlijk het ook is, dat kan je wegstoppen. Er komt alleen Godzijdank geen pijn meer bij en daar wordt je dus ook beter van. Dat had ik niet verwacht. En ik zat zo te denken aan al die gebeurtenissen van dit afgelopen jaar.

Oh wat was ik lichamelijk naar de kl*ten vorig jaar. Mijn handen voelde ik niet meer, van het sjouwen. Alles was gekneusd, diepe japen overal die nu littekens zijn geworden. En alles maar dan ook alles deed me zeer. Wat heb ik hard gewerkt, met leren, met mijn examen te halen tijdens de verhuizing. Ik begrijp soms nog niet hoe ik het gedaan heb maar ik deed het toch maar!

En wat heb ik hard gewerkt met alles hier in huis op orde te krijgen. Van een veel groter huis met 2 overvolle zolders naar een kleiner huis zonder bergruimte, dat is niet zo makkelijk maar ik heb het voor elkaar. Ik ben een kei in bergruimte creëren en voor alles een oplossing te vinden. En dan het solliciteren, hoe ik daar erg goed in werd en vlak voor ik deze baan aan nam, de ene aanbieding na de andere kreeg. Of uitnodigingen op mijn sollicitaties. Echt bizar, de week dat ik deze baan aannam, kon ik zo bij 7 anderen ook beginnen. Wie had dat gedacht op mijn toen bijna 59e. En nu nadert met rasse schreden de 60 alweer.

Ja, ik heb het goed voor elkaar gekregen. En ik heb voor de leukste baan gekozen, dus ja, alles valt zo langzaam maar zeker op zijn plek. Ik hoef geen maatje 38 meer maar wel wil ik gezond en lekker kunnen eten en niet zoals ik de laatste jaren ben bezig geweest. Ook al zat daar die maagbacterie ook voor een deel tussen natuurlijk. Toch, ik ben daar nu mee bezig en ik besefte me zaterdag opeens, hee, ik heb het naar mijn zin. Ik heb echt weer plezier in het leven zelf. En dat heb ik al heel lang niet meer zo gevoeld.

Ja, ik doe altijd gek, en ik maak altijd lol en heb een vreselijk gevoel voor humor. Maar dat komt omdat humor de mens draagt over de diepste dalen. En dat heb ik zo nodig gehad, vandaar. En vandaar dat het liedje van Maan, die naam alleen al van dit mooie kind, het liedje ‘ze huilt maar ze lacht’ me zo raakt. Want dat ben ik, waar ze over zingt. Zo voelt het voor mij. En natuurlijk krijg ik, zoals altijd, wel weer een tekstje voor mijn kiezen, want ik kreeg een mailtje van the Universe waarin het volgende stond; You are not meant to bear that which you find unpleasant, Ria, you are meant to change it. (Boom, The Universe) Vrij vertaald; je hoort niet te dragen wat je onplezierig vindt Ria, je moet het veranderen. En dat is dus precies wat ik gedaan heb. Zou dat een les zijn? Ik denk het wel!