5. dec, 2021

Sinterklaasavond, dat was vroeger wel anders dan nu. Gewoon bijna vergeten!

Nou dat was weer even een weekje met tegenvallertjes. Niets waar je niet overheen komt hoor maar waar je wel moe van wordt. Een krankzinnig drukke dag aan de balie op het werk op maandag. Ik had het aan het einde van de dag wel gehad. Bovendien heb ik me echt een ongeluk gelopen heen en weer en dat met die zere voet was niet echt leuk te noemen. En dan voel ik me ook moe en niet lekker in mijn vel door de diclofenac en dat maakt het er ook niet leuker op. Ook de extra dikke enkels zijn aan dat medicijn te wijten.

Ik heb het weekend echt veel geslapen hoor, en toen had ik niet in de gaten waar het van kwam. Maar opeens ging me een lichtje op! Oh ja, ik heb dat bij Diclofenac helaas. Dat verklaart veel. Ik kon maandagavond dan ook niet helpen dat ik zowat direct na thuiskomst in slaap viel. Arme kattenkoppies! Ze kregen pas bij half 7 eten want toen schoot ik wakker uit een echt hele diepe slaap. En toen moest ik zelf nog eten! Dus dat werd een latertje.

Dinsdag thuiswerken omdat ik dan naar de fysio moet. En ik vind de dagen thuis veel langer duren dan op de zaak. Toen ik met alleen maar thuiswerken begon, wist ik gewoon niet beter. Maar ja, we werken al weken alleen op de zaak dus dan ga je wel het verschil kennen. Ik begon natuurlijk met thuis werken en naar kantoor was even wennen maar wel een heel stuk leuker hoor. Op de zaak is gezelliger, praktischer en je kan gelijk iemand even iets vragen. Als kers op de taart vliegt de dag er voorbij. Dat is thuis niet zo. Maar ja, die voet gaat even voor. Ik kan nu beter zeggen ‘voeten’. Want toen ik dinsdag kwam, heeft hij mijn linkerbeen ook weer aangepakt.

Ik merkte wel dat het nodig was. Mijn spronggewricht vond hij niet goed zitten. Maar de shockwave krijg ik alleen rechts. En dat doet nog steeds behoorlijk zeer. Ik kwam dinsdag dan ook weer met koortswangetjes thuis. Net op tijd om af te sluiten na nog wat mailtjes te hebben beantwoord. Maar ja, toen was het ook al weer half zes. Ik wist wel beter dan op de bank te gaan zitten. Ik heb de cits direct eten gegeven. Voor mezelf had ik wat makkelijks om op te warmen maar ik ben daarna toch ook wel in een diepe bankcoma gevallen.

Ik werd op tijd wakker om naar bed te gaan in elk geval. De woensdag moest ik naar de diëtiste. Ik had gemerkt dat er kleding wijder ging zitten en zo. Dus ik was wel benieuwd wat er nu af was. Nou ja, was er een halve kilo bij. Toch was zij er erg tevreden mee. De toename kwam eigenlijk alleen van spiermassa en dat is dus juist goed. Er waren kilo’s vet af en er was veel spiermassa bij. Voor haar een goed teken, voor mij een beetje niet zo heel leuk.

Ik geloof haar natuurlijk wel, dat dit juist dé manier is maar ik vind het niet fijn dat er dan bij lijkt te komen. Zodra ik wat mijn voeten betreft weer uit de voeten kan, moet ik ook meer gaan lopen maar ja, het is geen onwil het is meer vermoeidheid  na het werk en een totaal vol schema op de vrije dagen. En door die medicijnen wil ik alleen maar slapen gewoon. Maar ik ga in het nieuwe jaar pas weer terug. En de feestdagen er nog tussendoor, ga ik er in elk geval maar vanuit, dat er dan ook niks af is, dan kan het altijd nog mee vallen. Ik heb toch het schema en daar moet ik me in elk geval strikt aan houden.

Ik heb haar ook eerlijk verteld dat ik me er niet zo heel erg goed aan gehouden heb in verhouding met die 1e 2 weken. Ik heb namelijk gemerkt dat als ik thuis werk, ik dan gewoon weer vergeet te eten. En dat is niet de bedoeling. Ik moet het echt blijven opbouwen. Ook moet ik toch echt een keer aan het water drinken gaan. Dat lukt me tot nu toe nog steeds niet. Maar goed, ik weet waar de knepen zitten en dat is al heel wat. Dus ook bij thuiswerken van te voren brood en alles klaar leggen en op mijn bureautje uitstallen, net als ik op mijn werk doe. Dan kan het bijna niet meer fout gaan. Al wil ik met de feestdagen wel een keer een wijntje of een likeurtje of zo hoor. Dat mag dan ook wel eens een keertje. Van mij wel in elk geval.

Dan donderdag weer een lange dag thuiswerk met een afzakkertje bij de fysio weer. Het lopen gaat wel steeds beter gelukkig. Maar ja, lekker is dat nooit. En vooral als hij met mijn kuitspieren bezig is, echt dat is zo intens pijnlijk dat spontaan tranen in mijn ogen schieten. Ik klim ook een soort van naar boven, alsof mijn lijf er onwillekeurig gewoon vandoor wil gaan. Ik zeg niet snel au maar hierbij zucht en kreun ik wel een beetje hoor, dat gaat gewoon vanzelf. Het duurde wel lang en ik was dan ook pas laat weer thuis. De cits zaten al op hun denkbeeldige horloges te kijken en naar hun mond te wijzen toen ik binnenkwam.

Van mijn lieve Jozef Rulof vriendin Adriana, kreeg ik een prachtig document, van iemand uit haar leesgroep. Over wat Jozef en de Meesters zeggen over vivisectie. Nou wist ik al zodra ik hier als kind over hoorde, dat dit totaal niet kan! Ik heb tranen met tuiten gehuild toen ik hoorde wat er gebeurde. Ooit heb ik eens een documentaire gezien over apen, chimpansees, zo dichtbij de mens, die alleen maar in gevangenschap en als proefdier hadden geleefd. Hoe die eruit mochten en niet eens wisten wat dat was, ‘buiten’, ze waren er bang voor. Ik had geen ogen meer over, zo heb ik gehuild.

Vivisectie (Latijn: van vivus, leven en sectio, snijden) betekent letterlijk het snijden in of ontleden van een levend dier, maar heeft al sinds de 19e eeuw als betekenis: 'het nemen van proeven op levende dieren met wetenschappelijke doeleinden'. GRUWELIJK! Ik heb altijd gezegd, als je iets wilt testen voor mensen, test het dan lekker op mensen. Maar nee, dat vinden ze onethisch??? Kom op zeg! Het op dieren testen, dat vind ik onethisch. Ook over bont kan ik me druk maken. Kijk, als je leeft zoals de Eskimo’s of de Native Americans, dan jaag je op dieren en ja, daar krijg je dan hun vel ook bij. Dat is de natuurlijke manier van leven.

Dat je daar dan kleding van maakt, is ook niet meer dan logisch. En dat is de enige keer dat bont dragen gerechtvaardigd is. Maar nertsen in piepkleine hokjes douwen en ermee fokken en ze dan doodknuppelen of vergassen of wat dan ook, om hun mooie glanzende velletje tot jas te maken? Nee, dat kan niet in mijn ogen. Als kind was ik dom en dacht ik niet verder en was ik dolblij met mijn prachtige witten konijnenbonte jasje. Tot ik erachter kwam hoe dat eraan toe gaat. Nooit meer!

Dat sommigen mensen nog vlees nodig kunnen hebben, dat verschilt namelijk van gestel tot gestel, van persoon tot persoon, dat weet ik ook uit de boeken. Maar hoe het eraan toe gaat in de vleesindustrie vind ik om van te gruwen. Die beelden van hoe die mensen de varkens behandelen en slaan en martelen, ik kan er niet naar kijken. Want dan voel ik haat voor hen en ik wil geen haat voelen. Dat vind ik een heel naar gevoel. En nog meer dan dat voel ik schaamte als mens en verdriet voor die dieren. Dus nee, ik kijk er niet naar maar ik weet dat het bestaat. Zo hoort het gewoon niet.

Ik heb een keer, dat was Jamie Oliver geloof ik, ja, die ging over de hele wereld koken en die kwam bij de Indianen in the States ergens. Die gingen een koe of geit slachten, dat weet ik niet meer precies. Maar voor dat ging gebeuren gingen ze het dier zegenen en bedanken voor het feit dat hij hen in leven ging houden. Hoe anders is dat? Het dier was heel rustig en stribbelde niet eens tegen. Het leek zelfs mee te werken, door zijn nek zo te draaien dat de man er makkelijker bij kon en sloot zijn ogen. Ik moest wel huilen maar vond het ook wel een soort van mooie ceremonie.

Maar ja, zo gaat het niet meer. Er is overbevolking en daardoor is er overal een massa industrie voor ontstaan. Eigenlijk te gek voor woorden. Maar vooral voor die vivisectie heb ik altijd een enorm sterke afkeer gehad. En toen ik het in de boeken van Jozef Rulof tegenkwam, wist ik ook dat dit gevoel geheel terecht was. Dit mág gewoon niet en dat is ook hoe ik het voel. Adriana stuurde het document, waarin een aantal citaten uit de boeken staan, over vivisectie. Ik heb het gekopieerd:

Vivisectie; Enkele citaten, naar de boeken van Jozef Rulof , metaphysicus, 1898-1952, Vivisectie, doe het niet, want u vergrijpt zich aan het leven van God! 1. Ik nam waar, dat men de dieren vernietigde, opdat zij de mens zouden dienen. Het ene leven wordt omgebracht om een ander wezen te genezen… hond, hals gesneden om maagsappen op te vangen om serum te maken … ziedaar de wetenschap der aarde, van de mens met een goddelijk gevoel! Wee degenen, die zich daarvoor lenen. Dierlijke sappen zouden dienen om het leven van de mensen te verlengen! Hoe kan de mens zich zo vergeten! Een lugubere wetenschap. Zij voelen niet het slijk, waarin zij zich wentelen! (Blik in het Hiernamaals, blz. 113 , 114)

2. Maar die dokter heeft voor uw geluk ….. Daar gaat het mij om, u zegt ‘ja’. Maar hij heeft ten koste van dat diertje, van die hond, van die kat, en die hond, ook een leven, heeft hij u even twee jaar leven gegeven, of drie jaar, vier jaar. Waarom doet hij dat niet met, voor zichzelf. Waarom injecteert hij dat niet, met, voor zichzelf. Waarom injecteert hij zichzelf niet? Dat is de kunst en het bezit. Daar zijn nu….

Welke grootheden, welke mensen worden nooit vergeten op aarde? De mens Robert Koch, en anderen, die zichzelf hebben geïnjecteerd, die worden nimmer vergeten. Maar de man die elke dag vivisectie aanvaardt en het dier injecteert om u levenslicht te geven, moordt. Want dit is geen kunst meer, dit kunt u kopen. Dit heeft niets te betekenen. Maar wel de dokter, de geleerde die zichzelf opoffert; en die waren er veel. Maar die hebben de sferen van licht. Die dokter moet voor die afbraak, voor de dierenwereld, terug naar de aarde, om aan die levens nieuw leven te geven? Nee, om de mensheid eens te zeggen: doe het niet, want ge vergrijpt u toch aan het leven van God. (Vraag en Antwoord deel VI, pagina 235, lezing 27 maart 1951)

3. U zoekt de natuur niet genoeg en voldoende af. Maar voor elke ziekte leeft er een kruid in de natuur. En daar hebt u geen dieren en mensen voor nodig. De homeopathie is universeel bewust. Dierlijk voedsel, een injectie, een serum van welk dier ook, is nog altijd onwaarschijnlijk, ook al helpt het u. Maar de reële duidelijke natuurlijke genezing vindt u in de natuur. De homeopathie die stijgt ook aanstonds boven al die wetenschappen uit. Want dan komt de meester, en zegt: dat moet u nemen, en dit voor dit, en dat voor dat. En gebruikt u dat maar. En het is gebeurd. Waarom. U komt straks voor het dier. Het gif van de slang, bij wijze van spreken, is een genezing voor die en die ziekten. Waarom neemt u het niet in? Men doet het al. En de wetenschap is er reeds mee bezig. Waar krijgt men dat door. Van de Tempel der Medici. Ziet u? U moet zich niet vergrijpen aan een dier, een konijntje en al die dingen meer; in de natuur leeft het voedsel en het dier zal het u geven… (Vraag en Antwoord deel VI blz. 270/271, lezing 10 april 1951).

Toen ik dit allemaal tegenkwam, wist ik gewoon direct dat ik het goed had aangevoeld. Dit mag gewoon niet maar ik denk dat het gewoon nog op grote schaal gebeurd. En geloof me, dat zullen de plegers goed moeten maken. Dat zal geen pretje worden en dat is maar goed ook! Eigenlijk is het gewoon makkelijker om te denken, wat je ook doet, je krijgt het terug. Daar moet je echt bij stil gaan staan, geloof me, ik weet uit ervaring dat je dan toch wel goed nadenkt voor je iets doet. Goed of slecht, in 3voud krijg je het een keertje terug. Ik moet aardig wat geflikt hebben in vorige levens, dat is wel zeker! Maar gelukkig wordt het rustiger de laatste tijd. Tenminste, het laatste pijnlijke gedoe voor mij in oktober maar in verhouding valt het erg mee. Het tij is gekeerd vanaf Sunshine weer thuis kwam, mijn zonnetje ging letterlijk en figuurlijk weer schijnen.

Maar misschien moet je zoiets afbouwen? Geen idee, maar ik weet het gewoon zeker, de fijne jaren komen er voor mij aan. Ik ga ervanuit dat ik in deze baan blijf, die ik erg leuk vind. Het is fijn als je je werk zo leuk vindt, dat je met plezier gaat werken. En zoals nu heb ik dat nog nooit gehad. En lekker gezond blijven, lekker genieten van de cits. Leuke dingen doen, blijven zingen in het koor, ook al mag het nu alleen online.

Ik heb trouwens geprobeerd donderdag in te loggen via de zoomlink maar het was te druk. Ik denk dat ik gewoon lekker lid blijf en dan wel weer kom zingen zodra het weer mag. Ik moet ook heel moeilijk doen, want mijn gewone pc heeft geen camera of microfoon, dan moet ik of moeilijk doen met de laptop van de zaak of die van mezelf weer uit het stof halen. Nou laat maar, dan heb ik al geen zin meer. Bovendien zit ik 4 dagen lang 9 uur achter elkaar achter de pc. Dus eh, nee, ik wacht wel tot we weer de zal in mogen met zingen. Ik ben ondertussen lekker door aan het oefenen hoor. Daar hebben we dan straks weer profijt van. Nog eventjes geduld dan maar.

Rustig heb ik het niet gehad. Ik ben aan de kerstgekte begonnen maar eh, waarom begin ik er toch elk jaar weer aan? Vooral nu, na de verhuizing, was ik alles uit allerlei hoeken bij elkaar aan het zoeken. Maar ik vond 1 ding niet, die nieuwe prachtige lichtjes die ik vorig jaar had gekocht. Die zo schitterend zachtjes knipperen, met afstandsbediening. En ook de strengen gekleurd licht, ook met afstandsbediening en ik had echt precies de juiste lichtjes gekocht voor die grote glazen muur hier in de woonkamer. Die hingen zo prachtig aan de rails. Nergens meer te vinden. Ik zie mezelf ze nog in zo’n plastic box doen.

Allemaal bij elkaar. Maar ja, nu heb ik niet zoveel meer om te zoeken, want mijn kasten in de woonkamer, weet ik precies waar er wat zit. Ik heb praktisch de hele bergingskast leeg gehaald, daar zaten ze niet bij. Dan ben ik toch maar onder mijn bed gedoken, waar ik wel heel veel vond waarvan ik had oooh AHA, daar is het. Maar geen lichtjes. Daarna heb ik echt alles nog afgezocht, zelfs alle plekken en boxen in mijn kledingkasten. Ik heb raar genoeg wel opeens heel veel kastruimte over in de bergingskast maar dat is een ander verhaal.

Ik ben, toen ik ze niet kon vinden, even heel systematisch op alle plekken gaan zoeken waar ik kerstspullen in een box kon hebben zitten. Want dat zie ik voor me, dat ze een box ingaan. Oh opeens weet ik nog meer kerstdingetjes die erbij zaten, kleine witte kerstrozen kunst, en wat beeldjes, ook die van mijn moeder. Potverdorie hè, ik ben echt wel wat kwijt, zo’n grote box was het dus wat heb ik daar dan mee gedaan??? Ik heb ze nu echt allemaal maar dan ook echt allemaal gehad.

In elke kast, want ik heb echt overal bergruimte gecreëerd, iets waar ik erg goed in ben. Maar ik ga met opruimen wel eens te ver en dan vind ik het niet meer terug. Alleen in het andere huis, met 5 kamers en 2 zolders, ja, dat was dan logisch dat het ergens lag waar ik vergeten was te kijken. Maar hier, zonder een kelder of zolder en met erg weinig natuurlijke opbergruimte, had ik ze tegen moeten komen. En dat is niet gebeurd. Ik begrijp niet hoe het kan…

Wat ik mezelf beloofd heb is dat ik het nu even los mag laten. Ik had echt fijne en mooie verlichting gekocht en de rest, tja het zijn maar spullen. Die mooie verlichting, en de rest ook, ontbreekt nu want de oude stille verlichting, die gewoon alleen maar aan of uit kan, vind ik niet zo leuk meer. Alles voor de boom heb ik wel onder mijn bed gedaan. Die boom komt misschien volgend jaar, of dat jaar erna. Even kijken hoe de harige monstertjes het hiermee doen. Voor het eerst weer zo volop kerstspullen gedaan, en ik vind dat toch wel erg gezellig.

Dus wie weet, als ze zich gedragen? En dan zijn ze weer een jaartje ouder, volgend jaar zijn de jongste 2 zo’n beetje 5,5 dus dan worden ze al een klein beetje minder speels. Al gaat dat er bij katten nooit helemaal uit, maar dan gaan ze minder uit zichzelf de boel saboteren. Alles van de boom weet ik nu wel te vinden. De rest, alles wat ik nu gebruik, hou ik in de nog lege laden die ik nog over heb en zal er in verhouding weinig terug de kast in moeten.

En dat is ook alvast een voornemen. Die kast, die ga ik in mijn januari vakantie lekker helemaal leeghalen. Er kan heel veel weg en er kan heel veel een stuk praktischer. Logisch dat ik daar tijdens en na een verhuizing niet zo veel oog voor had, als het maar weg was. Maar nu zie ik opeens, goh als ik dat nou gelijk zo en dat zo. Ja, verklaar me maar voor gek maar dat doe ik gewoon graag. Lekker organiseren en opruimen. En dan gelijk hier in de werkkamer eens spitten hoe en waar alles precies is en een beetje herindelen. Heerlijk! Die lichtjes laat ik los, ik koop wel nieuwe, misschien nog dit jaar, anders volgend jaar. Maar voor nu, jammer maar helaas. Dikke pech; lichie weg, het is niet zo fijn dat er geen lichtjes meer zijn… Heb ik toch nog een beetje gerijmd voor Sinterklaas. Jammer dat ik geen tijd had voor pepernoten, daar had ik zin in en had ik zeker van genoten… Fijne week weer, tot de volgende keer!