12. dec, 2021

weekje ziek, nooit prettig...

Ken je dat? Dat je toch nu echt wel iets moet doen maar dat het zweet binnen een minuut van je rug loopt, alsof je de marathon aan het lopen bent op een zwoele zomerdag? Zo voelt het hier wel een beetje. Ik weet niet wat voor griepje ik achter de rug heb hoor maar hij was heftig. Ik heb dan ook voor geen moment aan corona gedacht tot een vriendin zei dat haar dochtertje dezelfde symptomen had als ik maar die was wel positief getest. Daarom heb ik donderdagavond toch maar even een test gedaan. Ik ben normaal graag met alles positief maar dit keer niet. Dat kwam mooi uit want die test was negatief.

Het ging ook heel gek. Ik moest dinsdag naar de fysio en daarvoor was ik gewoon aan het werk. Niets aan de hand of zo, behalve dat ik echt wel vaak naar het toilet moest. In de ochtend tijdens het bellen is dat lastig maar daarna niet. Niet voor het werk dan, wel voor mij. Maar ik voelde me verder gewoon goed. Dus ik liet mijn laptop vergrendeld aanstaan, als ik nog op tijd terug was kon ik vast nog wat doen. Ik liep naar de auto en ik klap bijna dubbel zo’n heftige kramp kreeg ik opeens in mijn maag. Hallo zeg! Dat is even niet normaal dit. Ik kon niet eens doorlopen, zo erg was het.

Ik kreeg het er benauwd van, zo heftig was de pijn. Ik kon niet helemaal rechtop komen erdoor. Ik strompelde door naar de auto en was blij dat ik kon zitten. Natte handen had ik ook merkte ik, maar ja, ik was al bijna te laat. En dan doe ik wat ik altijd doe, ik bijt door en ga gewoon rijden. Af en toe kreunend van de pijn, maar dat doe ik alleen als niemand me kan horen. Anders onderdruk ik dat. Ik kon ondertussen weer wat meer rechtop lopen merkte ik. Gelukkig maar, dat staat anders zo raar. En het liep ook nog wat uit daar met de persoon voor mij.

En toen ik aan de beurt was, moest ik eerst op mijn rug gaan liggen. Eh ja, dat was dus makkelijker gezegd dan gedaan. Want rechtop lopen ging wel, als ik een beetje smokkelde. Maar op mijn rug betekende dan ook helemaal gestrekt en dat ging nog even niet. Dat legde ik uit en hij deed de tafel ietsje meer omhoog, zodat ik niet helemaal achterover moest. Ik hield mijn maag vast, want lekker was anders. En doordat hij zo aan het trekken en schudden is met mijn enkels en voeten, van beide benen, is elke beweging te voelen in die pijnlijke maag.

Voor de shockwave therapie moest ik op mijn buik gaan liggen. Maar dat was net zo goed niet zo prettig. Ik kon exact voelen waar mijn maag zat en wat voor vorm die heeft. Au. Die schokken waren ook geen pretje. Ik was blij dat ik naar huis kon. Weer kreeg ik een heftige kramp toen ik naar boven liep en ik ben naar de bank gestrompeld. Toen het een beetje ging was ik wijs genoeg om snel, nou ja snel niet echt, de katten eten te geven. Daarna ben ik op de bank in slaap gevallen.

Ik heb niets gegeten want dat durfde ik niet echt. Ik had een raar opgeblazen gevoel, een pijnlijke maag en buikkramp. Nee, daar ga ik echt even geen eten in stoppen hoor. Ik ging vroeg naar bed, gelukkig was ik de dag erna vrij. Ik besloot om dan rustig aan te doen en in elk geval dan weer goed genoeg zijn om donderdag te kunnen werken. Ja, dat kan je wel willen maar dan moet alles wel meewerken. En die nacht heb ik meer op het grote, en nu ook koude, toilet doorgebracht. Een emmertje mee naar bed nemen had ook geen zin want ik moest steeds allebei.

Pas om een uurtje of 5 werd het was rustiger. Ik heb mezelf naar de bank gesleept en daar ben ik de rest van de dag blijven liggen. Afgewisseld dan met een spurtje naar de badkamer. Man wat kan je je daardoor toch beroerd voelen, niet normaal! Ik had nog altijd de hoop dat het dan toch die dag klaar zou zijn. Geen idee waar ik op zulke momenten dat positieve denken vandaan haal hoor. Maar dat denk ik dan toch echt. Het werd bijna een ritme, slapen, rennen, slokje water, slapen en weer opnieuw.

Ik kreeg ook nog een berichtje van iemand van de zaak, die zagen dat ik ingelogd was en op pauze stond. Huh? Hoe kan dat nou? Maar ja, zo gek was het niet. Ik had die laptop aan laten staan om te gaan werken als ik weer terug was. Door die maagpijn gewoon totaal vergeten dus ja, die stond nog aan. Ik legde uit dat ik ziek op de bank was gekropen gisteren maar dat ik zodra ik kon, zou uitloggen. Maar dat heb ik ook pas aan het einde van de dag gedaan, toen ik even helder was. Ik kreeg ook een beetje keelpijn en koorts, 38,5 had ik.

Die nacht bleef het ook zo doorgaan als de nacht ervoor en toen ik ’s morgens rond vijf uur trillend op mijn benen stond, heb ik de wekker maar gezet. Niet om naar mijn werk te gaan maar om mijn manager te bellen. Want dat ging hem niet worden. Corona kwam niet bij me op, maar ik vond het wel raar dat ik van die echte voedselvergiftigingsverschijnselen had. Oh ja en koffie vond ik smerig, en cola ook. Dat heb ik uitgeprobeerd. Ondertussen had ik vanaf de lunch van dinsdag niet meer gegeten. En het zat er voorlopig ook nog even niet in. Daar ga je je ook niet beter door voelen maar ja, het bleef er gewoon niet in.

Donderdag was het niet veel anders dan de woensdag. Ik besefte ook wel dat ik de fysio even af moest zeggen. Ja, dan wordt het wel berekend, want dat moet je langer dan 24 uur van te voren doen maar toen had ik er niet aan gedacht. Jammer dan. Maar ik kan er zo in elk geval nooit komen. Donderdag had ik wel thee met honing binnen gehouden, kamille thee. Ik had ook saliethee geprobeerd maar daar ging mijn maag gelijk van steigeren en dat wil je niet. Ik was al blij dat de thee erin bleef. Ik zou in de morgen een coronatest doen maar ik heb echt de hele dag liggen slapen. Iets minder vaak naar de badkamer dus iets meer rust gekregen.

Donderdag op vrijdagnacht nog niet helemaal door kunnen slapen maar bijna de hele nacht, zoals de twee nachten ervoor, was gelukkig niet nodig. Ook vrijdag dus thuis gebleven en niet gewerkt. Dat ging nog niet. In de middag heb ik voorzichtig 2 beschuitjes gegeten, met een beetje zoetstof erop, in plaats van suiker, van die poeder heb ik. Hapje beschuit, slokje thee. En dan zo blij zijn dat het erin bleef! Daar knapte ik wel een klein beetje van op gelukkig.

Maar jeetje joh, hoeveel kan een mens slapen? Dat is niet normaal! Ik ging donderdag, na bijna de hele dag alleen maar geslapen te hebben, om 9 uur naar bed of zo. Geslapen tot half 8. Vrijdag heb ik ook de hele dag geslapen. Ik heb via Picnic boodschapjes besteld want ja, die heb je wel nodig natuurlijk. Zelf zou ik er zeker weten geen puf voor hebben. Die zouden ze dan lekker zaterdag komen brengen. Ik had mezelf het hele weekend rustig op de bank ingeschat. Alleen een klein beetje stofzuigen want ja, met 5 katten is dat wel een must.

Nou echt, alsof ik een heel huis had lopen verbouwen, zo liep ik te zweten! Het gutste zo van mijn rug af. Ik heb daarna toch nog even mijn bed verschoond in etappes. En toen ben ik zo de douche in gestapt. En hoe heerlijk ik dat ook vond, daar moest ik ook wel van bij komen. Ik heb geslapen tot ze de boodschappen kwamen brengen. Ik had soep uit de vriezer gehaald, en die heb ik gegeten, met beschuitjes om te soppen. Die paar dingen doen, inclusief de boodschappen wegzetten, hadden me al weer helemaal uitgeput. Dus de zaterdagavond ben ik weer op de bank in slaap gevallen.

Vandaag liep ik nog steeds een beetje zwakjes rond maar ja, op zich gaat het wel. Alleen zou ik echt hele dagen kunnen slapen. Wat dat nou toch is? Ik heb even een vuilniszak weggebracht. Gewoon in mijn pyjama, kan mij het schelen. Wel een jas en schoenen aan gedaan natuurlijk. Maar die zak stond al 2 dagen op de gang, die wilde ik echt wel kwijt. En ik had post, zei de PostNL app, dus ja, die ben ik ook gaan halen. Nou echt, alsof ik een wereldreis had gemaakt. Daar moest ik bijna om lachen!

Op zaterdag had ik iets nodig uit de werkkamer. Ik liep langs de kast waar ik allerlei glaswerk heb ingepakt in van die plastic opbergkratten. Ik weet niet eens waarom ik in die ene wilde kijken eigenlijk. Maar die deed ik toch open en wat vond ik daar? Ja hoor, de kerstverlichting en nog wat andere dingen, die ik daar vorig jaar in had gedaan blijkbaar. Alleen had ik in mijn hoofd, al die bakken in de berging gezet. Blijkbaar niet. Deze stond dus al echt een jaar in die kast. Krijg nou wat! Daar ga ik me van de week, als ik me wat beter voel, wel weer even op storten, want nu is t nog niet compleet voor mijn gevoel.

Als je stopt met zoeken, dan komt het vanzelf naar je toe. En ik had het die week ervoor nog vaak genoeg door mijn hoofd laten spelen. Dat je gaat bedenken wat je er nou toch in hemelsnaam mee gedaan kon hebben. Het erge is, dat ik in zo’n exact zelfde box, die ernaast staat, wel gekeken heb. Waarom dan niet in die? Leg het mij maar uit als je het weet. En pas door zo ziek te zijn kon ik het echt helemaal los laten. Had ik me voorgenomen, dat ik, als ik me weer beter zou voelen, nieuwe verlichting mocht gaan kopen voor mezelf. En dan is het opeens terug. Dan vind je het weer.

Ik had vorig jaar namelijk een ideetje ermee, met die voor het enorme raam/schuifpui in de huiskamer, alleen was de kerst toen al voorbij. Nu kan ik het lekker wel uitproberen! Want ik mag dan geen kerstboom hebben staan, maar het is kerstiger dan ooit straks! Daar heb ik geen boom voor nodig. Al laten de cits nu echt alles met rust, en denk ik dat misschien volgend jaar wel weer een keer geprobeerd kan worden om een klein boompje op te zetten. We gaan het zien.

Ik heb wel weer voor mezelf al uitgekiend wat er moet gaan gebeuren in mijn eerstvolgende vakantie. Dat is de 2e week van januari het geval. In die week moet sowieso mijn Lila laten keuren. Die moet voor 16 januari goed gekeurd zijn en daar reken ik ook dit jaar weer op. Fingers crossed voor die oude dame! Ik laat haar niet zomaar gaan natuurlijk, veel te fijn autootje. Er komt een vriendin langs voor een dagje, en waarschijnlijk worden dat er dan 2. Moet nog even een datum horen.

Maar die week ga ik die hele berging kast leeghalen, en de meterkast en de schoenenkastjes op de gang. Daar waar de rest van het huis bijna helemaal op orde is en ik er alles weet te vinden, ja behalve de kerstverlichting dan, is het daar nog niet naar mijn zin. En dat is ook niet gek. Door het verhuizen van zo’n groot naar dit redelijk in verhouding kleine huis, werd het daar wel snel een beetje een dump plek.

Gelukkig dat ik boos werd op mijn broer, die me wilde laten zitten toen de dag voor mijn verhuizing, en hij daardoor toch kwam om daar planken op te hangen, kon dat ook. En nu met het zoeken naar kerstspullen, zag ik toch wel, dat het daar een beetje een zooitje is. Dus die moet helemaal leeg, zodat ik het dan logisch en georganiseerd kan op gaan bergen. Nog even een zooitje weggooien ook. Vooral gereedschap wat ik anders nooit gebruik maar dat wel veel weegt. Ik zal het allemaal in tassen doen of zo en naar het goed gaan brengen.

En dan heb ik vast weer een boel plek over. Ik denk dat ik mijn ophangsysteem, dat in de hal zo komen om een afsluiting te maken om de cits binnen te houden, en nog splinternieuw is, op marktplaats ga gooien of zo? Heeft me 250 euro gekost maar ja, die afscheiding hoefde er niet te komen. Als de deur open gaat en ik ben het niet, dan rennen ze direct weg allemaal. Bij mij werpen ze een nieuwsgierige blik maar ze willen er niet naar toe. Alle 5 niet. Ja, als ik de deur open zou laten wel. Zo zat Aurora een keertje opeens naast me op de galerij. Ik schrok me dood en ze vloog naar binnen. Maar weglopen deed ze niet eens.

Dat soort dingen dus, dat zal vast opruimen. Ook van die buizen, weet ik het allemaal wat ik nog wilde bewaren, niet zeker wetend hoe ik alles opgeruimd zou moeten krijgen hier. Ik heb van alles bewaard waarvan ik nu weet dat ik het niet nodig zal hebben. Dus kan het weg. En weggooien ruimt altijd lekker op. Onder mijn bed heb ik nu alle kerstspullen die ik bijna niet meer gebruik. Als ik volgend jaar besluit die boom op te zetten, dan ligt die daar, samen met de ballen en lichten die daarvoor bestemd zijn. De rest, waar ik nu alles mee versierd heb, komt gedeeltelijk in de laden van mijn kasten, die nu nog leeg zijn.

Ja, dat waren er ook zoveel opeens. Maar dat is dan volgend jaar lekker bij de hand en zo versierd hier. En nu heb ik al een kerstbeer, door de kersttrui die hij draag van Marij d’r kaar van vorig jaar, maar ook een kerstengel die geluk brengt, door haar kaart van dit jaar. Die blijven er voortaan ook bij natuurlijk! En de grotere dingen, die gaan weer in die boxen en dan de planken op, in die berging kast. Ik moet het wel zo doen, zo praktisch, dat als de mannen komen voor het onderhoud van de cv ketel, dat ik dan niet die hele kast uit moet bouwen. Dat ik er netjes wat boxen uit kan halen, plankje eraf en klaar. Maar daar ga ik tegen die tijd wel over nadenken, komt goed. Veel weggooien en het andere meer praktisch neerzetten. Wat gebruik ik vaak en wat bijna niet. Op de manier.

Daar ben ik goed in, dat vind ik ook leuk om te doen. Dan ga ik nog een keer, in een volgende vakantie waarschijnlijk, ook nog een keertje door mijn hobby/werkkamer. Daar ga ik alles nog een keer op een grote hoop gooien en hetzelfde mee doen. Zodat ik weer weet waar alles ligt en is. Door het verhuizen en het maar weg willen werken, ben ik nogal wat dingen uit het oog verloren. Dat vind ik niet prettig. Dus daar gaan we ook wat aan doen. En dan is echt alles klaar hier. De hordeur nog verven en mugdicht maken met magneten. En iets verzinnen, voor het zomer is, voor de hor voor het raam bij de werkkamer, daar past niets. Kom ik vast ook nog wel op.

Ik ga nu de cits lekker eten geven, ik heb zelf nog niet echt trek maar ja, ik zal nog wel even kijken. Misschien gewoon een tosti maken of zo? Iets lichts, niet te veel. Maar niet niets eten, dat is niet goed, zeker niet voor mij. Soms kan je er niets aan doen. Maar ik ben nu aan het leren dat ik lief voor mij moet zijn. En dat is alleen maar goed, en daar hoort goed eten ook bij. Ik doe mijn best! Een tijdje terug kwam ik een rijmpje tegen, bij PeeT, en die vond ik zo treffend. Zo leef ik nu ook, en heb maar een paar vertrouwde mensen in mijn omgeving, waar ik me omga. En zo vind ik het ook fijn. Zo hou ik het ook. En af en toe, zing ik dit liedje gewoon.

Ik hou van mij hoor je nooit zingen

Ik hou van mij wordt nooit gezegd

Maar ik hou van mij ga ik toch zingen

Want ik hou van mij en ik meen het echt.

Ik hou van mij, want ik ben te vertrouwen

Ik hou van mij, van mij kan ik op aan

Ik hou van mij, op mij kan ik tenminste bouwen

Ik hou van mij en ik laat mij nooit meer gaan.

Ik hou van jou zeg ik soms ook wel

Ik hou van jou, schat en ik meen het echt

Maar 'ik hou van jou' zeg ik alleen maar voor de spiegel

Zo komt 'ik hou van jou' weer bij mezelf terecht.