2. jan, 2022

de 1e blog in 2022!

Zo dan, het is alweer het 1e blog in het nieuwe jaar!!! Daarom wens ik iedereen vanaf hier een geweldig 2022 toe. Voor je het weet is die hele pandemie voorbij en is het 2023! Tijd vliegt namelijk ook als je geen lol hebt maar gelukkig voor mij heb ik dat wel. Al kan ik daar gelijk aan toevoegen dat je het voor jezelf leuk moet én kan maken. Een ander doet het niet voor je, tenminste, niet altijd. En daarom is het belangrijk dat je goed voor jezelf zorgt. En dit jaar gaat voor mij nog meer in dat teken staan dan de afgelopen 2 jaar, waarin ik er al mee bezig was.

Ik ben nog lerend want mijn leven lang vond ik het altijd veel belangrijker om voor anderen te zorgen en was ik mezelf totaal vergeten. Daar is gelukkig wel verandering in gekomen en dat werd verdorie tijd ook! Ik doe het nog steeds niet goed genoeg want ik verval snel in oude gewoontes en bovendien is het nog steeds niet vanzelfsprekend voor mij, om echt het beste te doen voor mezelf. Al mag ik best wel zeggen dat ik vorderingen maak. Dat is wel fijn voor mij.

De afgelopen 2 weken, de 2 laatste van 2021, vlogen ook voorbij. Ik probeer al weken een vriendin te bellen maar ja, ik val gewoon steeds op de bank in slaap. Vorige keer zelfs een keer voordat ik de cits had eten gegeven. En ja, dat werd me niet in dank afgenomen. Ik had mezelf er ook mee want ons hele ritme raakte ervan in de war. Ik merkte ook dat ik chagrijnig doe tegen de cits. Maar ik moet er wel bij vermelden dat ze echt uitermate irritant bezig waren. Dingen stuk maken, me laten struikelen, noem het maar op.

Ik had zoiets van zo, mooi, de laatste rotzooi eruit. En toch, het was allemaal best nog mazzel ook, het is maar hoe je het bekijkt. Ik viel vorige week namelijk, toen ik naar mijn werk wilde gaan. Ik wilde mijn raampjes van de auto schoonmaken anders kon ik niet gaan rijden. Maar er zat iets om mijn voet, het moet denk ik wel de autogordel geweest zijn. En ik lanceerde mezelf zo met een bloedgang naar voren. Ik heb altijd haast dan en ja, dan krijg je dat. Rakelings met mijn gezicht langs de boom, dat is al 1 ding waar het erger had kunnen zijn. Ik had hem ook kunnen raken en volgens mij geven bomen nou niet echt mee.

Ik moest echt even op adem komen want het was echt een rotklap met mijn hele linkerkant op de grond. Mijn linkerborst raakte een daar liggende steen en dat deed nog het meeste zeer. Zo’n zeer dat je geen adem meer krijgt. Maar ja, ik moest werken dus opschieten! Al naar adem happend mijn raampjes schoongemaakt en weer in de auto gestapt. Ik zat onder de modderige bladeren maar dat zou ik op de zaak wel van me afkloppen. Ik moest nu echt opschieten.

De rest van de dag voelde ik me stijver en stijver worden natuurlijk. Dinsdags kon ik bijna niet uit mijn voegen komen en was alles links blauw aan het worden. Mijn pols, mijn knie, mijn heup en ook mijn borst was helemaal blauw. Wel grappig was dat je er het kantje van mijn bh in kon zien. Nou ja, is dat ff raar! Maar ik moest er wel om lachen hoor. Woensdag voelde het echt of ik in elkaar was geramd en geschopt en geslagen. Ik weet echt hoe dat voelt dus dit was niet echt lekker maar goed. Ik heb het overleefd.

En als je denkt dat dat toch geen mazzel is maar pech? Nee hoor, want die woensdag zag ik dat er op de plaats waar ik zo languit had gelegen, het nu vol lag met veel hondenpoep! Dus eh, dat had dan veeeeel erger nog geweest. Dus dubbel mazzel voor mij met die boom en de kak die ik beiden gemist heb. Voor mij gewoon hartstikke mazzel hoor. Geen twijfel aan voor mij! Bovendien hoef ik me geen zorgen te maken dat ik weer moet solliciteren, ik ben nog steeds erg blij met mijn contract voor onbepaalde tijd. Voor mij een grote opluchting. Al weet ik nu wel heel goed hoe ik goed moet solliciteren want dat werkte erg goed voor mij. Toch fijn dat het niet meer hoeft.

Ik had met de kerst niet zo’n zin om te schrijven dus ik heb het niet gedaan. Maar ik heb echt een zalige kerst gehad. Ik heb er van genoten zoals ik er in jaren niet van genoten heb. Helemaal alleen in mijn eentje. Toch was ik echt aan het genieten. Van de cits, van het heerlijke cadeautje wat ik mezelf gegeven had. De grote fles Poison van Dior. Because I’m worth it natuurlijk, als hoort dat bij L’Oreal. Kan mij het schelen!

Maar het mooiste cadeau heb ik wel van mijn liefste vriendin gekregen. Ik denk bijna wel het mooiste cadeau ever! Zij heeft ook bizar veel meegemaakt de laatste jaren en als er eentje sterk staat, dan is zij het wel. En we hebben gemerkt dat we er ondanks wat dan ook, altijd voor elkaar zullen zijn. En dat is al bijzonder op zich, maar dat was het cadeau niet. Ja, het is wel een cadeau op zich natuurlijk. Maar dat is een ander verhaal.

Zij heeft nog niet zo heel erg lang weer een nieuwe partner en ik vind het prachtig voor hen beiden dat dit zo goed gaat. Dit werd dus hun 1e kerst samen. Dat is altijd wel bijzonder, tenminste, zo vond ik dat zelf vroeger wel. Ze komt op een gegeven moment naar me toe en zegt, dat zij en haar vriend mij erg graag met de kerst wilden laten komen. Dat niet alleen maar ook met oud en nieuw! De tranen sprongen bijna in mijn ogen. Ze weet dat ik alleen zit en ondanks hun 1e kerst samen, willen ze me er gewoon bij hebben.

Als het zomaar gezegd was geweest dan was het al mooi maar ze benadrukte het zo erg, dat ze het echt allebei wilden, toen ik zei dat ik lekker thuis zou blijven. Dat het echt niet zomaar gezegd was maar dat het echt was omdat ze dat leuk zouden vinden. Dat is zo’n cadeau die je diep in je hart voelt.

Op dat moment hield ik me groot. Ik heb haar echt op het hart gedrukt dat ik het echt belangrijk vind dat zij die 1e kerst, met de meisjes samen heerlijk gaan vieren. Dat ik ze misschien volgend jaar wel, of het jaar daarna, weet ik veel, best een keer erop terug zal komen en dat we dan gezellig met zijn allen kerst vieren. Maar nu niet. Nu is de kerst voor hen. En wat oud en nieuw betreft, ja zoveel jaar geleden vond ik het rot als ik opeens alleen thuis kwam te zitten.

Ooit ook nog eens zo iets raars meegemaakt met een toenmalige vriendin ook. Die had gezegd dat we bij haar broer en zijn vriendin waren uitgenodigd. Dat zei ze al ergens begin oktober of zo. En dat vond ik hartstikke leuk. Maar toen kwam in oktober mijn dochter terug naar Nederland en die wilde ik onder geen beding alleen laten natuurlijk. Dus vroeg ik aan haar, of ze aan haar broer wilde vragen of mijn dochter dan mee mocht. Ja ja, dat zou ze heus wel doen. Ik zei ook dat ik anders met mijn dochter thuis zou blijven maar nee, dat hoefde niet.

Toen ze in december nog niets had gevraagd, heb ik hem via mails in Hyves, ja zo lang geleden is dat al, gevraagd of ik mijn kind mee mocht nemen. Dat ze zindelijk was en zo en dat ik goed op haar zou letten, bracht ik het nog als een grapje. Ik zag dat de mail gelezen was maar ik kreeg geen antwoord op de vraag. Uiteindelijk ben ik er maar vanuit gegaan dat het helemaal niet door zou gaan. En die zogenaamde vriendin werd boos op mij omdat ik achter haar rug om naar haar broer was gestapt. Ja, maar jij vroeg het niet. Nee dat had ze op haar manier willen doen.

Alleen vanaf dat moment werd ik niet meer uitgenodigd op avondjes bij die broer en zijn vriendin, iets wat daarvoor wel gebeurde. En ook op verjaardagen bij die vriendin deden ze een beetje raar tegen me. God weet wat zij ervan gebrouwen heeft maar ik werd er in elk geval de ‘schuldige’ door. En ik denk dat ik nooit zal weten waar ze me uiteindelijk van beschuldigd heeft. Maar zo te merken had zij in elk geval tegen mij gelogen over die uitnodiging want die was er blijkbaar nooit geweest.

En zulke mensen, ze had nog veel meer ‘geintjes’ hoor, verdwijnen uiteindelijk toch uit je leven. Alleen de echten, die bij je horen, die komen altijd bij je terug. Ik heb nog zo’n vriendin die ik jaren en jaren niet gezien of gesproken heb. Scheidingen en emigreren naar een ander land doet zulke dingen voor je. Maar toch, wat ik al zei, wat bij je hoort komt altijd bij je terug. Kijk maar naar Sunshine. Daar had ik ook gelijk mee. Maar in elk geval, dit was eén van die keren dat ik opeens alleen samen met mijn dochter thuis zat.

Ik heb ook avonden gehad dat ik helemaal alleen was, ook weer omdat er dingen op het laatste moment werden afgezegd. En toen kreeg ik opeens, in 2015 twee schattige kittens en die waren net gecastreerd en ik wilde ze niet alleen laten met oud en nieuw. Bij mij in die buurt in Spangen was het net klein Libanon qua knallen, voor het corona tijdperk natuurlijk. Dus toen heb ik het omgedraaid en me voorgenomen dat ik nooit meer met oud en nieuw weg zou gaan. Voortaan maakte ik er een heerlijke avond van met de cits. En dat heb ik ook zo gehouden.

Ik herinner me die oud en nieuw van 2015 naar 2016 nog heel goed. Ik had lekkers gehaald en 2 oliebollen en bovendien een lekkere prosecco voor 12 uur. Ik heb heerlijk zitten lezen in 1 van mijn Rulof boeken, Guido Weijers gekeken met zijn ijzersterke oudejaars conference en ik vond het heerlijk! Toen het ging knallen om 12 uur, kwamen de 2 kittens, Sunshine en Moonlight, heerlijk tegen me aan zitten. Met zijn drietjes zaten we op de bank naar het siervuurwerk te kijken. Echt bang waren ze niet maar lekker tegen mij aan was we veiliger. Oh ik vond het een van mijn mooiste jaarwisselingen!

Dat was vast om me kracht te geven want vanaf januari al gebeurden er de grootste rampen en die jaren erna, tot vorig jaar nog, waren echt vreselijk. Overlijdens, ziekten, Sunshine weg, je moeder een terminale diagnose en alles daarom heen. Mijn God wat was het veel. Mijn zon ging pas weer schijnen toen mijn Sunshine weer thuis kwam. En het laatste restje negativiteit is uit mijn leven verdwenen. Mensen die me niet waard waren, me behandelden alsof ik een groot stuk niets ben, die zijn uit mijn leven.

En alles wordt weer langzaam aan steeds mooier. Ik zing weer veel, dans er gek bij en ik maak weer veel lol, ook om mezelf. Dat komt ook omdat ik voortaan alles zeg, ik laat het niet oplopen waardoor het van binnen tot gif gaat worden. Als je iets jaren later pas zegt, verliest het ook zijn kracht en wordt het niet serieus genomen. Dat is een zware les geleerd. Maar oh ik heb zoveel zegeningen, te veel om op te noemen maar een paar noem ik wel. Zeker dat mijn moeder zich weer heel vaak laat 'horen' met haar 13 of zelfs dubbel 13 als ze echt iets wil benadrukken. Dat voelt altijd heel fijn. 

Ik mag blijven werken in wat ik de leukste baan ever vind. Hopelijk mag ik er blijven tot aan mijn pensioen. Misschien daarna zelfs nog 2 of 3 ochtendjes blijven gewoon om onder de mensen te kunnen blijven. Tot zo lang ik dat leuk vind, lijkt me heerlijk. De cits hebben nog wel eens ruzie maar vinden elkaar steeds vaker lief of op zijn minst te verdragen. Erg leuk om te zien ook. Dus ja, alles gaat omhoog, alles wordt leuker en mooier. Ik krijg een hele fijne ouwe dag. Let maar op!

Ik kon mijn vriendin wel gerust stellen, dit jaar zou ik zelfs niet alleen zijn met oud en nieuw. Heel apart voor mij want dat zit ik dus altijd wel al vanaf die 2015 toen ik me dat ook had voorgenomen. Ik had wel altijd graag mijn dochter en mijn broer erbij willen hebben maar ja, die wilden nooit zo graag bij mij zijn. Dus uiteindelijk stop je ook met vragen daarom. En het gaf ook lekker rust, want er kon niets afgezegd worden, of op het laatste moment, dat je met al je boodschappen zit, dat er opeens een stuk of zoveel niet komen opdagen of afzeggen.

Ik verwen mezelf altijd, met een lekker drankje en hapje en oliebollen. En ik kijk naar wat ik leuk vind en als er niets leuks is dan lees ik lekker want dat vind ik eigenlijk nog leuker dan tv kijken. Ik vermaak me gewoon altijd wel. Dus ik had al wat dingen in huis en kon vrijdag op de zaak nog even snel naar de winkels daar. Niets aan de hand. Oh ja, er waren brokjes op voor de cits, die ze in hun brokjes toren krijgen. Daar moeten ze moeite voor doen om er brokjes uit te halen, dus daar doe ik de extra lekkere in, anders dan de normale, om ze te stimuleren.

Die haal ik het goedkoopst in de Action, dan maar even naar de Action op woensdag en ik had zelfs 2 vuilniszakken om weg te gooien. Ik doe mijn jas aan, verzamel alles wat ik mee moet nemen. Mijn buitendeur kan ik vanaf de buitenkant op nachtslot doen, daar heb ik mijn sleutels niet voor nodig. Die doe ik om die reden altijd al van te voren in mijn zak. Ik klop op mijn zak, ja sleutels heb ik, tas om mijn arm, ik pak de twee zakken en gooi de deur dicht. Terwijl ik dat doe, bekruipt me een onbehagelijk gevoel. Héb ik die sleutels nou wel?

Maar ja, door die volle handen ben ik niet snel genoeg om het dichtvallen van de deur tegen te houden. Dat ik ook nog benen heb, komt op dat moment niet eens bij me op. Met een licht hoofd voel ik in mijn zak. Ja, daar leken de sleutels in te zitten. Omdat die bol staat van de mondkapjes en een handschoen. Potverdorie! Ik ben bijna in blinde paniek want ik wil bij 1 iemand absoluut niet om hulp vragen. Maar in een enorme zucht van opluchting herinner ik me dat Jolanda ook sleutels van mij heeft. Ik app haar maar daar is ze niet altijd vlot mee, bedenk ik me opeens.

Oké dan maar bellen en net zo lang blijven bellen tot ze het in de gaten heeft want ik weet dat ze hem meestal op stil heeft staan. En ja hoor, na een 2e poging die bijna op zijn eind was, nam ze toch op. We hadden elkaar al even een tijdje niet gezien, druk druk allebei. Zo gaat dat vaak. Maar in elk geval, ze kwam er zo aan. En dat kwam ze dan ook. Oh wat was ik blij dat ik haar toen mijn sleutels gegeven had! Ik vertrouw haar dan ook volledig hoor. Dat doe ik nooit zo snel maar ik voel en weet dingen en ik weet dat dit bij haar kan.

Gewoon omdat ik dat weet, omdat ik weet hoe ze is. Zo zijn er maar weinig in mijn leven, maar gelukkig wel een aantal, toch is dat erg fijn. Ze lacht me ook uit als ik zeg dat ik naar de Action moet onder andere. Oh ja? Is de opeens essentieel geworden dan? Oh ja shoot! We zitten in een lockdown! Daar had ik niet eens over nagedacht. Dus dan maar even een bakkie koffie voor Jo en mij. Hoefde ik alleen nog maar naar de Lidl en Plus. En zo kwamen we op oud en nieuw. Zij vroeg of ik thuis was, ja zeker! Elk jaar. Zij zou eigenlijk naar een vriendin gaan maar dan moet ze wel met de auto en ja, dat is toch minder. Je kan niets drinken en uiteindelijk moet je dan toch de kou weer in en naar huis. Ik zei haar dat ze welkom was hoor, gezellig.

Ik heb altijd lol met haar en ken haar ook al een jaartje of eh tig. Ik denk dat dat dicht tegen de 40 jaar aan zit. Vakanties met elkaar doorgebracht. Gaan stappen ook samen, dus veel herinneringen die regelmatig de revue passeren. Altijd veel te kleppen en veel te lachen. Dus ja leuk. Zij zou zorgen voor de oliebollen want ik kon die vrijdag niet meer halen. Die kar is al dicht als ik uit mijn werk kom. Dus ook dat kwam mooi uit! En zo zat ik sinds lange tijd niet alleen. En ondanks ik het in mijn uppie ook heerlijk vind, vond ik dit ook wel weer erg leuk.

Door de jaren die we elkaar niet gezien hebben, is er nog genoeg te vertellen wat we nog niet weten ook. Het was dan ook echt reuze gezellig en het werd echt een latertje! De fles Martini hadden we zo leeg, dat hadden we allebei echt al jaren niet meer gedronken. Ik liep er die middag toevallig tegenaan en herinnerde me dat we dat altijd dronken vroeger dus had ik een fles meegenomen. Toen Jo na een leuke jaarwisseling weer naar huis was, ben ik zo mijn bed in gevallen. De rommel kwam morgen wel.

En ik weet niet of de cits me wakker hebben geprobeerd te maken maar ik werd pas kwart over tien wakker. Ahhhh! Gelijk goed wakker ook want dat vind ik zielig! Niet voor de rest, die dan brokjes pakken maar voor mijn arme Rainbow! Die lag dan ook erg diep in slaap, omdat hij natuurlijk wilde vergeten hoeveel honger hij had! Ja moet ie ook maar brokjes eten maar ja, dat doet hij echt niet, al honger ik hem uit. Dus snel snel snel eten geven die cits van mij! Al verontschuldigend heb ik dat dan ook snel gedaan. Ze vielen aan alsof ze weken niet gegeten hadden. Overdrijven is ook een vak hoor.

En de rest van de dag, beetje opruimen, facebook kijken en bankhangen. Vandaag ook een beetje zo, wat minder bankhangen en alvast wat kerstspullen weggehaald. Daar ga ik woensdag mee verder ook. En volgende week ben ik vrij en dan haal ik die hele bergingskast leeg. Alleen de CV ketel, de wasmachine en de droger blijven staan en de planken blijven hangen. De rest gaat eruit en dan alles helemaal schoon maken en een stuk efficiënter indelen. Want ja, dat heb ik vorig jaar niet echt gedaan toen ik hier kwam wonen heb ik er allemaal zoveel ingepropt dat het niet leuk meer is.

Er kan veel weg van gereedschap, elektra, verf, emmers en zo. Maar ook de kerstspullen moeten anders gedaan worden. Ook dat is vorig jaar niet naar mijn zin gegaan maar ja, ik moest wat. Dus dat gaan we even rechttrekken. Veel weg dus ook meer plek. Bovendien kan er veel van de kerst lekker in mijn ladekasten, die ik om die reden half leeg heb gehouden. Dus dat komt ook helemaal goed. Alleen de echt grote dingen moeten de kast weer in. Maar de lichtjes laat ik nog even. Dat is trouwens ook voor het eerst weer dit jaar. Dat ik alles nog zo heb gelaten.

Normaal is alles op 27 december al weg. Soms zelfs al op de 2e kerstdag. Dan irriteerde het me. En nu denk ik dat dit kwam omdat ik me zo ongelukkig heb gevoeld, zo ongewenst ook al die tijd toen. Het kwam ook wel uit dat het echt zo was en daarom irriteerde dat hele kerstgebeuren me. Nu ik me een stuk gelukkiger voel, vind ik het weer leuk ook. Heerlijk kerstliedjes gezongen ook in mijn uppie, met het haardvuur aan op tv en songs van Michael Bubble. Genieten was dat. Ja, ik heb het weer leuk en zo ga ik het ook houden.

Ik ben dankbaar voor zo’n fijn begin van het nieuwe jaar. Dankbaar voor mijn lieve cits, die het liefst allemaal op, naast of op zijn minst in de buurt van mij willen zijn. Dankbaar voor mijn mooie cadeaus en erg dankbaar voor mijn lieve vriendinnen, die onvoorwaardelijk van mij houden en ik van hen. En dat is fijn om te weten en te voelen. Ja, ik kan wel zeggen, dat ondanks een valpartij en een buitensluitinkje of zo, alles me mee zit. Want als je het goed bekijkt, dan had ik zelfs daar mazzel mee. Ik bedoel maar!

Kijk, ik sta wel eens om 4u20 op ook, omdat ik dan denk dat ik me verslapen heb en het 6u20 is. Dat ik dan veel te vroeg naar mijn werk wil en dat  net op tijd bemerk. Ik knal zo uit mijn auto op mijn bakkes en heb er een volle week last van. Of ik ga om 7 uur beginnen omdat het zo druk is maar ja, dan doet mijn laptop het opeens niet. En de collega die het maken kan is er pas om half acht en dat is net de tijd dat ik moet beginnen. Dus tja, niet gelukt. Ik sluit mezelf buiten maar ben ook zo gered door een goeie vriendin. Krijg het mooiste cadeau ever van een andere vriendin en ik heb er nog een paar zo. Wat een ontzettende rijkdom allemaal!

Dus iedereen, maak er wat van. Tel je zegeningen, wees dankbaar voor wat je hebt en geloof me, dat zal je veranderen. Dragen en niet klagen, hoe zwaar ook. Ja, even mopperen mag, dat doe ik ook graag om het van me af te schudden. Ik kan er soms ook vreselijk om lachen, om mijn eigen gemopper. Iedereen doet het alleen horen ze het alleen van anderen en niet van zichzelf. Ik heb er een sport van gemaakt om altijd wel naar mezelf te kijken, daar leer ik nog het meest van.

Ik hou niet van goede voornemens, die zijn er alleen maar om je te straffen omdat je te hoge doelen stelt en zo altijd jezelf teleurstelt. Maar ik neem me gewoon voor, ook van 2022 weer het beste ervan te maken. Daar ben ik goed in en ik gun dan ook echt iedereen hetzelfde talent. Ik weet zeker dat iedereen het kan ook, als ze het echt willen. GELUKKIG NIEUWJAAR ALLEMAAL!!!