10. jan, 2022

Vakantie!!!

Ondanks dat ik niet aan goede voornemens doe, heb ik mezelf wel voorgehouden dat ik het even anders wil gaan proberen. Ik val nu zowat elke avond op de bank in slaap en dat kan ik niet tegenhouden. Ik weet dat ik erg moe ben. Dat ik toch wel redelijk veel stress heb gehad, zeker de laatste 2 weken van het oude jaar, merkte ik dan ook wel snel. In een aantal van de nachten, werd ik wakker van de zenuwpijnen in mijn kuiten. Oh ja, dat waren die pijnen die bijna niet te harden waren! Zo erg dat je er van gaat gillen als je dat niet met alle macht probeert te onderdrukken.

Dus daar schrok ik wel even van hoor. Ik wist gelijk, ik moet echt even dimmen nu. Ik doe het al voorzichtig aan hoor. Ben meestal thuis, doe geen gekke dingen en probeer zoveel mogelijk rust te pakken. Ik weet hoe ik gestraft kan worden door mijn eigen lichaam als ik niet op mezelf let. En daar ben ik nog altijd bang voor want ook al heb ik dat nooit echt hard geroepen, ik vond het doodeng wat er gebeurde.

Dat je lijf zomaar de regie van je leven over kan nemen, dat voelde net zoiets alsof de boel wordt overgenomen door kunstmatige intelligentie. In dit geval dus de normale intelligentie die uitgezet wordt door je eigen lijf en doe geen stap of gedachte teveel of je ligt daar 1 tot meerdere dagen plat voor en vergaat van diverse pijnen op de raarste plekken. Dat wil ik dus nooit meer meemaken! Dan lijkt me wel duidelijk. Dus nu ga ik weer braaf goed eten, die eerste maandag lukte het nog niet maar ik moet dan ook nog diverse boodschapjes in huis halen.

Ik ga lekker niet zo lang na negenen naar bed, meestal moe genoeg om direct in slaap te vallen en anders pak ik een boek. Dus dat gaat prima! En dan moet ik het gezonde eten weer oppakken en als ik me weer wat fitter voel, ook weer meer gaan bewegen. Lopen en fietsen. Hopelijk wordt het snel minder nat want kou op de fiets is niet erg. Ja, die eerste paar minuten maar daarna word je lekker warm hoor. Lekker walm. Dat moet goed gaan komen, in elk geval vanaf redelijk weer wil ik gewoon lekker op de fiets naar de zaak. Ik heb helaas nog geen elektrische fiets centjes. Nou en, dan maar harder trappen. Nu kan ik dat nog.

Die elektrische fiets die komt nog wel. Ik heb andere dingen met hogere prioriteiten. Wat doe ik mezelf toch aan. Want mijn hemel, ik ga toch echt weer een heel erg groot projectje doen hier in huis. Of eigenlijk 2, een grote en een wat kleinere maar ook wel arbeidsintensief.  Komende week al de eerste maar ook de kleinste. Ik heb wel vakantie en ik weet, ook door wat ik weet over mijn lijf en haar eigen ideeën, dat ik ook nog wat leuks moet gaan doen en rusten, anders ben ik zo weer de pineut.

In de vakantie ga ik als eerste mijn hele bergingskast leeghalen. En geloof me, daar zit veel in hoor. Toen ik hier kwam wonen werden op het allerlaatste moment daar planken gehangen. Helaas zo, dat ik er de vele dozen die ik voor dit doel had bestemd, er niet tussen pasten. Omdat alles zo chaotisch was en ik het meeste alleen moest doen, heb ik maar van alles in die kast gepletterd. Met de kerst van 2020 heb ik nog een poging gewaagd met reorganiseren maar ja, toen zat ik ook met mijn examens,. Ik kwam de herinnering weer tegen, dat ik 6 januari vorig jaar mijn diploma eindelijk officieel had behaald.

Dat stond in december al vast maar dat vreselijke bedrijf ‘Van Leren Naar Werken’ betaalde toen mijn lesgeld maar niet, wat door de UWV naar hen was gestuurd. Vandaar dat het voor mij iets later officieel was. Gelukkig werken ze daar nu niet meer mee, hebben ze me een aantal maanden geleden laten weten. Die meneer Rabdi was te laks en inhalig bij de verkeerde persoon. Dat heeft hun aardig wat geld gekost nu. Schandalig om op zo’n manier je geld te willen verdienen. Die 3000 euro die ze door mij binnenhaalden had de UWV echt beter aan mij kunnen besteden. Dat is een ander verhaal.

Een jaar geleden pas, dacht ik toen ik die foto voorbij zag komen! Geloof me, het lijkt wel een heel leven geleden. Ik heb genoten van het studeren, het heeft me veel zekerder gemaakt en daarom kon deze pittige baan ook aan. Want iedereen schrikt zich hier een hoedje hoor, als ze net nieuw zijn. Maar door die 3 jaar in 1 jaar wist ik oh, dat kan ik wel. Dat scheelt toch. Ik had een baan daarin ook wel leuk gevonden. Toch is het lichamelijk heel zwaar, zo lang op je benen elke dag.

Daarom ben ik erg blij met wat ik nu heb, beter salaris, betere voorwaarden, beter pensioen, noem het maar op. En op kantoor loop je je soms een ongeluk maar toch zit je merendeels. Daardoor ben ik lichamelijk wel beter uitgerust en heb ik geen pijnen meer zoals toen. Allemaal voordelen al moet ik wel zelf meer gaan bewegen maar dat ben ik dan ook van plan. Straks op de fiets is het al helemaal lekker, dan hoef ik alleen in de weekenden nog te gaan lopen. Al zal ik met de regen wel de auto pakken, denk ik toch. Al hoef ik alleen maar voor de balie echt netjes eruit te zien. We zien het wel.

Van een berging krijg je dus zo’n verhaal. Ik weet ook niet hoe ik dat doe hoor. Maar goed, die berging, of beter de inhoud ervan en die van de meterkast, staat dus in mijn woonkamer. Per categorie ga ik uitzoeken wat weg kan/mag en wat echt moet blijven. De lege bakken en dozen heb ik er ook staan. Wat overblijft kan ik dan in die bakken doen. De kerstspullen staan er nog allemaal. Al zal ik nog wat van die kerstspullen op de zaak op moeten halen, maar daar heb ik al plek voor vrij.

Ik heb categorieën als elektra, gereedschap, schoonmaakmiddelen en wasmiddelen. Oh wat heb ik toch een hoop troep. Daar gaat dus wel wat van in de container. Weg ermee! Oh wat vind ik dat stiekem toch heerlijk! Alleen die troep die je eerst moet maken, die vind ik niet fijn maar ja, anders dan zo lukt het niet. Tenminste mij niet hoor. Ik zou niet weten hoe. Ach, ik ben heel georganiseerd en heb gewoon mijn eigen manier. Dat komt wel goed, je moet alleen even hard werken. En daar ben ik niet vies van.

Ik was nog het Nivea verhaal vergeten te vertellen. Dat was nog net voor de kerst. Ik heb er zelf enorm om moeten lachen achteraf. Maar het was nogal hectisch met de kerst. Gelukkig was ik die vrijdag ervoor vrij, verplicht. Ik had nog tijd om wat last minute boodschappen te gaan halen. En die fles Baileys natuurlijk. Wat ik nou ook alweer bij de drogist moest hebben weet ik niet meer maar ik was er blijkbaar wel voor bereid om die drukte daar te trotseren. Eindelijk was ik aan de beurt bij de kassa.

Ze schuift zo een doosje Nivea naar me toe, een kerstuitvoering, beperkt én in de aanbieding. Nee hoor, sorry maar geen behoefte aan. Ik wil afrekenen en ben ik toch mijn betaalkaart kwijt! Ik heb het pasje net nog gebruikt. Oh shoot! Ik heb hem toch niet bij de Plus in dat betaal-ding laten zitten? Het zweet breekt me uit, die portemonnee zit ook vol troep, bonnetjes en zegeltjes die ik toch weggooi. Ik haal alles eruit en tot mijn grote opluchting ook de betaalkaart. Ik pin het verschuldigde bedrag en pak mijn spullen. Poe hee, gauw naar huis!

Als ik dan de boodschappen uit ga pakken, is 1 van de eerste dingen die ik zie, de kerstdoos vol Nivea. Huh?! Hoe kan dat nou toch? Als ik mijn verbazing te boven ben, schiet ik keihard in de lach. Door dat gedoe met dat pasje heb ik in mijn zenuwen blijkbaar niet eens gekeken wat ik allemaal in mijn tas gooide. Die mevrouw achter de kassa blijkbaar ook niet. Zou zij het later nog gezien hebben en denken dat ik zo brutaal ben? Nou ik zou echt niet durven, wat dit nog veel meer hilarisch maakte. Ik heb het nu een paar keer opgesmeerd, ik was vergeten hoe lekker dat is.

En terugbrengen? Ja, dat durfde ik niet hoor. Ach ja, die 2,35 gaan ze niet dood van of failliet of zo. Komt wel goed met ze. Met mij ook, altijd. Komende week heb ik dan eindelijk vakantie, fijn voor die bergingskast, al hoop ik die al in t weekend af te krijgen. Maar ook daarna zit ik vol met van alles. Maandag Lila naar de keuring brengen met beurt en fingers crossed dat ik weer een jaar verder kan met deze kleine leukerd. Ik rij er gewoon lekker in en dat wil ik dan ook zo houden.

Er zijn wel wat dingetjes mis met Lila. De V snaar gilt als t regent vooral, de remmen piepen, slot aan de bestuurderskant blijft vaak hangen. Ik heb zo’n siliconen spuitbus op de andere stoel liggen, anders kan ik niet gaan rijden. Dat zijn de klachten in elk geval. Hopelijk is de rest wel goed en kunnen ze dit fixen. Ik ga van het beste scenario uit. Ik wil mijn kleine maar fijne Lila nog niet kwijt hoor. Bovendien zou het een enorm gedoe zijn om al die poppetjes eruit te halen want die laat ik niet staan natuurlijk.

Mijn vakantie is al lekker begonnen vrijdag. Toen ik afsloot, voelde ik echt dat ik daar wel aan toe was. Voor iedereen die mij kent weten ze wel, vakantie betekent voor mij vaak klussen. Dat klussen is dit keer dus die berging reorganiseren. Maar ja toen ik vorige woensdag al de kersttroep ging wegruimen, dacht ik; ‘wat een onzin om dit nu allemaal in die overvolle berging te proppen om het er volgende week weer uit te halen. Dus ben ik woensdag al begonnen. Alles van kerst bij elkaar gezet. Toen de hele berging leeg getrokken. Ik kont bijna niet meer lopen door de woonkamer.

Tenminste, daar waar de eettafel/keuken is. Want het zitgedeelte probeer k dan altijd als een soort van rustige en kalme haven te houden. Voor zover dat gaat. En toen die kast leeg was, kon ik even goed kijken wat ik met de overgebleven kerstspullen kon doen. Dat was al minder want dat zit grotendeels nu in de laden die ik nog over had. Nou ja, in elk geval kan je pas orde scheppen door chaos te creëren. Daar ben ik wel erg goed in maar ik betrap me erop dat ik altijd denk ‘wat doe ik mezelf toch aan?’

Zaterdag bezig geweest van 7 uur ’s morgens tot 23 uur ’s avonds. Ik kiepte bijna om, had er koortswangen van. Zondag ook weer om 7 uur al bezig maar in de avond kwam Jolanda hier eten; Mexicaans. Dus nog even koken tussendoor maar wel altijd heel gezellig. Toen zij wegging had ik geen puf meer. En eerlijk gezegd, vandaag heb ik ook niet veel gedaan. Behalve dan Lila naar de garage brengen. Ik was alleen zo druk het weekend, dat ik er niet toe kwam om mijn blog te schrijven en te plaatsen. Daarom vandaag alsnog.

Ik krijg net een telefoontje van de garage, Lila is klaar en ze kan er weer een jaartje tegenaan. WOEHOE! Daar ben ik blij om! Ik wil niet eens wat anders, wie wil er nou een hele grote auto waarmee je altijd met moeite moet parkeren. Ik draai mijn karretje op de kleinste plekjes overal tussen. Heerlijk! Ik ga haar maar eerst halen, nadat ik de cits eten heb gegeven. Kom ik daarna wel weer hier terug. Ik eet toch een salade dus dat kan geen kwaad. Dan ga ik daarna vanavond lekker de bank op.

Morgen weer genoeg te doen! Onder andere ook mijn boosterprik halen. Ik hoop niet dat ik wéér 3 dagen ziek ben. Al heb ik de woensdag daar een klein beetje voor ingecalculeerd. Of anders de donderdag. Ligt er maar net aan. Met Moonlight wil ik eigenlijk naar de dierenarts maar ja, dan gaat het opeens weer heel goed met hem. Hij heeft als enige van de 5 altijd al haarballen opgegeven. Ook kotst hij regelmatig maar dan omdat hij misselijk is of zo’n haarbal heeft. Aurora kan ook opeens de boel eruit gooien maar ik heb me ingelezen en dat is regurgiteren, in ene keer zonder kotsen alles eruit gooien.

Moonlight is altijd al een rare hoor, qua gedrag, mijn held maar ook mijn gekkie. Hij snuift. Ja echt, hij snuift lijm, of alles waar er iets kleeft. Als je van bijvoorbeeld een nieuw kledingstuk binnenkrijgt, of veel andere dingen zitten zo ook ingepakt, met zo’n kleefrandje, dan moet hij daaraan snuiven. Tegenwoordig pakt hij mijn cola flesjes, die kleine plastic flesjes drink ik altijd uit. En die etiketten zijn ook ergens geplakt en ja hoor, dat ontdekt Moon echt wel. Ik moet ze nu echt goed dichtdraaien want ’s nachts pakt hij die ik nog niet weg heb gezegd en dan ligt die geheid op de grond. Hij doet ook nog steeds zo gek bij zijn waterbak, zoals toen ik hem de laatste keer weg bracht en hij me een rib uit mijn lijf kostte doordat er tanden en kiezen getrokken moesten worden.

Maar hij doet dit nu nog steeds dus dat kwam niet omdat zijn mondje pijn deed, dat blijkt nu wel. Al dacht ik dat toen. Ik vond hem toen ook zo eng mager worden, maar hij bleek dus 2 ons te zijn aangekomen sinds de keer daarvoor. Dus nu ik dit weer zo voel of denk, durf ik daar niet eens meer op te vertrouwen. Sinds vrijdag houdt hij weer alles binnen. Bovendien wil hij ontzettend graag eten. Alleen de normale brokjes eet hij niet meer.

Net als ik heeft hij in de gaten, dat hij daar van gaat overgeven. Zijn mousse in de ochtend, zijn bijna verse vis met kip in de avond, hij komt me gewoon halen. Nog erger dan Rainbow is hij bijna. Ook de snoepjes in de avond, die eigenlijk via de wekker gaan van 20u20, komt hij al om half 7 voor bedelen. Dus wat moet ik nou?

Ik heb precies zo’n vraag voorbij zien komen in een kattengroep en daar zei iemand dat haar kat 17 is geworden en dat die elke dag wel een keer overgaf. Nou zo erg is het duidelijk niet eens maar ja. Ligt het dan toch aan mezelf? Ik heb altijd die overdreven angst voor Moonlight. Die kan ik duidelijk nog niet missen en maak ik me daardoor zelf zo angstig? Ik kijk het nog maar eventjes aan. Als ik het zo opschrijf dan weet ik het al helemaal niet meer zeker of het nou aan mij ligt of aan Moonlight.

Zijn ‘speciale’ brokjes eet hij nu weer wel, en daar gaat hij niet van over zijn nek. Heel apart weer, misschien moet ik eens brokjes proberen voor een gevoelige maag? Die speciale snoepjes eten zowel Moonlight als Sunshine heel graag uit de hindernissen toren, waar ze de snoepjes zelf uit moeten werken. Aurora zit daar dan bij om te wachten tot er eentje uitvalt wat verderop, dan heeft zij ze ook. Uiteraard geef ik haar wel eens een handje want anders krijgt ze wel heel weinig. Al eet zij de andere brokjes ook graag hoor. Skylar hoeft die speciale snoepjes niet.

Hij heeft eens een keer een poging gewaagd maar is te lomp voor het ding. Die trekt hij gewoon om, alle snoepjes eruit leek hem handiger dan dat gepiel. Dat is niks voor Skylar. Rainbow eet geen brokjes, domoor. Maar ja, ergens in zijn vroegste jeugd is dat mis gegaan want hij woont al bij mij sinds hij 6 weken was en toen al moest hij ze niet. Ja, ze houden je wel bezig, die kattenkoppen. Dat is dan ook wel de bedoeling,

De rest van de week vertel ik volgende week wel. Veel te doen in elk geval maar of dat nou boeiend is? Ik denk het niet. Ik ben zo ontzettend blij dat Lilaatje weer een jaartje mee mag doen. Wat een verademing geen piepende V snaar meer te horen, die is ook vernieuwd. Geen piepende remmen meer. Ze is weer helemaal opgeknapt. Hoef ik morgen in die kou ook niet op de fiets te gaan boosteren. Toch wel fijn! Helaas geen tijd om er een diepe blog van te maken, dat komt wel weer. Net als voor alles geldt ook voor mijn blog; beter laat dan nooit!