16. jan, 2022

We gaan maar weer eens een uitdaging aan...

Vorige week zag ik op het nieuws dat Sidney Poitier was overgegaan. Plots werd ik mee teruggenomen naar mijn prille jeugd. Ik weet nog goed dat ik helemaal van streek was omdat mijn moeder huilde, toen in 1968 Martin Luther King vermoord was. Later hadden we een tegeltje hangen met de 2 broers Kennedy en Dominee King erop. Om het nooit te vergeten zei mijn moeder daarvan. Waarom dat erbij naar boven kwam weet ik ook niet goed. Het kwam alleen zo heel scherp naar boven, alsof ik er weer bij was.

Niet veel later zag ik de film ‘guess who is coming to dinner’ met Sidney in de hoofdrol en ik vond het zo’n mooie man, zo lief. Vaderloos als ik was leek het me wel wat om hem als vader te hebben. Dat Amerika veel te ver weg was, vond ik dan ook maar een lullig excuus, al zou ik het ermee moeten doen. Mijn moeder heeft ooit een kortstondige relatie gehad met een oom van mijn Surinaamse vriendinnetjes en dat was ook zo’n mooie man. Piloot was hij en hij kon enorm goed tekenen. Hij kon heel prachtig en professioneel van die kleine vliegtuigjes tekenen, waarvan hij er een paar in mijn schetsboek maakte, die ik jaren heb bewaard.

Ik ben nu niet meer zo van het bewaren. Ik gooi nu sneller dingen weg dan vroeger en dat scheelt aan de ene kant een hoop rommel en aan de andere kant denk ik soms, vooral als je zo’n site ziet van de jaren 50/60 of zo, goh had ik dat maar bewaard. Al denk ik daar gelijk achteraan ‘en wat kan je er dan mee?’ en dan is het alweer over. Laat ik eens terug gaan naar Sidney want ik wijk weer mijlen af. Bij Sidney bleef ik altijd dat gevoel houden van, ja hoe omschrijf ik dat, van vertrouwdheid of zo. Alsof het een naaste is, familie, geliefd persoon.

Dat heb ik met nog een paar ‘beroemdheden’ en dat vind ik dan heel raar. Want het voelt alsof ik die mens erg goed ken. En nee, ik ben geen super fan of volg die mensen maar ik ‘herken’ en voel een diepe liefde voor ze. Het zijn er maar 3 hoor, en het heeft totaal niet te maken met het feit dat ze bekend zijn. Totaal niet. Want ik heb het ook met wildvreemden, ook weer zelden hoor, maak je geen zorgen. Maar ik heb dat heel sterk met mensen, ik ontmoet ze en ik weet altijd direct hoe iemand in elkaar zit. Ik kan er niets mee en ik doe er niets mee en ik wil dat ook zeker niet.

Maar ik weet hoe ze zijn, diep van binnen. Sommigen voelen dat en hebben daardoor direct een beetje een hekel aan me. Daar hoeft niets voor te zijn gebeurd. Maar het schrikt ze af, en ik weet het zeker dat ze zelf niet eens weten waardoor het komt dat ze iets van binnen voelen dat ‘eng of naar’ voelt als ze met mij te maken hebben. Ik heb het alleen zo vaak meegemaakt, dat ik het begon te begrijpen waar het vandaan komt. Want het is altijd bij mensen waarvan ik weet ‘oh oké, dat is geen vriendelijke lieverd van binnen’. Al doen ze zo natuurlijk wel altijd naar buiten toe.

Ik kijk dus door hun maskers heen. Ook het feit dat ik zo open ben en alles durf te zeggen van of over mezelf, vinden mensen een beetje eng soms. Dat zijn altijd mensen die zelf wel wat te verbergen hebben. Mensen waarbij ik voel dat het wel goed zit, daar kan ik het altijd enorm goed mee vinden direct. Dus als je dat zo al jaren meemaakt, dan ga je vanzelf begrijpen waar het door komt. En soms zit er zo eentje tussen waarbij je direct dat close gevoel hebt. Dat je weet, die hoort bij mij op wat voor manier dan ook.

Nu ik weet hoeveel levens we wel niet geleefd hebben, weet ik ook dat het vreemd zou zijn als je die niet tegen zou komen. Want iedereen komt zulke mensen wel tegen. Ik zit er zelden naast. Al wil ik juist altijd open blijven staan omdat ik zeker niet wil oordelen. Zelden, zeg maar gewoon nooit. Ik heb een enkele keer gedacht terug te moeten komen op mijn gevoel. Die mensen deden blijkbaar vreselijk hun best om hun masker groter en meer ondoordringbaar te maken. Maar uiteindelijk, soms na jaren, dacht ik dan ‘zie je wel dat ik het goed zag!’

Ik kan er ook niets aan doen en misschien had ik het liever niet gehad. Dat had het toch allemaal net iets makkelijker gemaakt, denk ik toch. Of ik daar goed mee zit, dat betwijfel ik dan toch. Vroeger kon ik tegen de mensen die ik ‘niet lief’ vind nooit echt aardig doen. Dat heb ik door mijn werk in de horeca wel afgeleerd. En daardoor kon ik mijn werk als teamleider weer goed doen. Kon ik heel objectief kijken naar wat iemand echt kon, en me niet laten sturen door het gevoel over die persoon wat ik van binnen had. Wel zo eerlijk en eerlijk, daar hou ik van.

Sidney voelde direct close, als iemand die ik goed kende, waar ik van hou. Verder wist en weet ik ook niet wat ik daarmee nou moet. Ik zie het meer als een constatering. De rest van mijn leven hoorde ik hier en daar iets van of over hem. En dan voelde ik dat warme gevoel altijd direct. Dus toen ik hoorde dat hij er niet meer is, dacht ik ‘een gemis voor hier, een aanwinst daar’. Want zo is het ook echt. En als ik dan zie zoals altijd wanneer er mensen overgaan, dat ze zeggen ‘rust zacht’ of RIP en alles in die richting, dan schud ik zachtjes mijn hoofd.

Mensen serieus, daar hebben ze het boven veel en veel te druk voor hoor! Geloof me maar op mijn woord. Ooit ga je het met je eigen ogen bekijken. Ja, je geestesogen, je astrale ogen. Die stoffelijke ogen laat je hier achter. Stof tot stof. Dat is ook niet voor niets. Maar verder blijf je hetzelfde. Je voelt je nog hetzelfde, je persoonlijkheid is nog hetzelfde. Als je je hand uitsteekt en een klap op je knie geeft, voelt het nog net alsof je het hier doet. Dat is ook verwarrend soms, sommigen willen dan niet geloven dat ze zijn overgegaan en hebben dan nog wat overtuigend bewijs nodig. Rest in pieces, dat dan weer wel als je botjes allemaal los komen te liggen…

Je moet er trouwens toch niet aan denken dat je hier dus dood gaat, wat geboren worden is daar in het nieuwe leven. Geloof me de meesten moeten nog honderden keren terug voor ze mogen blijven hoor, maar stel dat je dan eindelijk mag blijven. Je gaat je eeuwige leven beginnen. En dan moet je voor de rest, voor de eeuwigheid, rusten? Oh mijn hemel daar zou ik totaal van gaan flippen! Ik denk iedereen wel! Kijk een beetje R&R is altijd lekker, maar voor altijd? No thank you! Daarom irriteert me dat ‘rust zacht’ altijd een beetje.

Veel te veel leuke en mooie dingen te ontdekken, te leren en te doen. Wat denk je van te gaan ‘bekijken’. Je leven overdenken en elke seconde ervan terug kunnen zien. Niet altijd leuk, soms intens verdrietig maar soms ook vol geluk. Dat alleen al, ik kan niet wachten. Je ziet dan ook wat mensen achter je rug doen. Oh daar ga ik een lol aan beleven! Denk daar nog maar eens over na, als je weer eens iemand naar beneden wilt halen tegenover iemand anders.

We zijn hier niet zomaar. Geen enkele levende ziel is hier zomaar. We gaan door het donker naar het licht. Van kwaad tot goed. En dat doe je echt niet zomaar in dat ene leventje. Daar zijn er vele voor nodig. We komen er allemaal, geen ziel uitgezonderd. Al zou je dat niet snel denken, het is wel zo. Als je eraan denkt dat je een spiritueel wezen bent, dat er geen dood is, dan verschuiven je waardes en kan je meer begrip en vreugde vinden. Geluk vind je niet in macht of rijkdom of beroemdheid, geluk vind je alleen in liefde. Hou van anderen en wees gewoon aardig, zonder je er druk om te maken of je er iets voor terug krijgt.

Als dat lukt dan zal je een nieuwe balans vinden en een diepe innerlijke rust. Zo voelt het voor mij tenminste wel. En dat wil niet zeggen dat je anderen jou pijn moet laten doen, dat mag je zeker uit je leven verwijderen. Dat heb ik gedaan en ik voel me nu echt klaar voor een nieuwe fase in mijn leven. De rustige en gelukkige fase waar ik na al die jaren drama dan ook echt recht op heb. Gewoon lekker mijn werk doen, tot mijn pensioen. Misschien dan ook nog een ochtendje of 2 of zo lekker blijven werken, misschien alleen thuis, kan ook. Maar gewoon om erbij te blijven horen. Heerlijk lijkt me die tijd.

Als ik dan hier in huis totaal klaar ben, dan lijkt me dat echt genieten. Al zal ik dan heus wel weer iets verzinnen waardoor ik bezig ben, want zo ben ik nou eenmaal. Voor komende zomer heb ik ook weer een extreem project verzonnen. En niet zomaar voor de lol hoor. Normaal gesproken, bij een normaal geplande verhuizing, bekijk ik heel goed hoe ik de inrichting wil hebben. Voor de woonkamer met voor die grote glazen muur en achter de keuken was het een no brainer. Bij al dat glas de bank, dan kan ik zo op de bank zonnen. En bij de keuken de eettafel. Lekker handig met alles erbij in de buurt, als borden en bestek en zo.

De rest van het huis was niet zo duidelijk voor me. En ik heb het maar gedaan zoals ik dacht dat het het beste zou zijn. Achteraf had ik het beter andersom kunnen doen en ook al wordt dat een klus van mega omvang, ik ga het toch doen. Ik zal klusjesmannen in moeten huren voor de dingen die ik zelf niet kan dus mijn vakantiegeld is al maanden weg voor ik het gestort heb gekregen. Al zal dit maar voor wat kleine dingetjes zijn hoor. Het meeste doe ik zelf. Ik heb met 2 grote kasten en het bed even hulp nodig van Jolan.

Kijk dat bed kiep ik zo op het hondje hoor, als dat lukt. Dan moet je ook nog wel sturen en het vasthouden. Dat gaat me niet lukken in mijn uppie. En dat geld ook voor de grootste kasten. De meeste planken kan ik zelf verhangen of omhangen. Alleen die 2 betonnen muren kan ik zelf niet in boren. Ik had met mijn broer samen die grote boormachine gekocht, ik had een deel mee gefinancierd. Ach ja, das pech, broer weg. Al remt me dat voor geen meter af. Ik denk niet in problemen maar in oplossingen. Doe je me altijd alleen maar pijn? Oplossing, geen contact meer. Heb ik zelf geen juiste boormachine? Dan huur ik iemand in die er wel eentje heeft. Zo werkt dat bij mij.

Ja ook sinds de laatste jaren pas hoor, dat ik voor mezelf op kom maar dat werd verdorie tijd. En dat laat ik ook niet meer los. Als je daardoor mensen kwijt raakt die je altijd of meestal pijn doen, doordat ze je totaal niet zien hoe je echt bent maar zoals zij je willen zien, dan is dat niet erg. Het mooie is dat je jezelf er beter door gaat voelen en er mensen voor in de plaats komen, die je wel zien voor wie je bent. Die wel van je houden en je op waarde schatten. En dat maakt het dan allemaal meer dan waard. Ik ben ook belangrijk, dé les van 2019, 2020 en 2021 bij elkaar. Ik hoef het nu niet meer voor mijn kop te krijgen, ik weet het nu en ik vind het nu ook.

Ik kom er altijd wel. Zo voelt het ook. En 2022 wordt dan ook echt mijn jaar, let maar op. Ik doen aan iets mee en moest mijn wildste en gekste ideeën voor dit jaar opschrijven. Nou, aangezien ik zelf zo Zen ben, is dat omruilen van die kamers wel het wildste en gekste voor dit jaar. De werkkamer, aan de waterkant, die gaat naar waar nu de slaapkamer is. En die slaapkamer komt dan waar ik hem toen ook had gedacht maar ik was bang dat ik dan niet genoeg ruimte had voor mijn bureau en alles eromheen.

Dus wat ben ik gaan doen, ik ben op schaal gaan tekenen. De 2 kamers, en dat was best lastig want dit huis loopt als een schuine ruit. Dat zie je niet, gek genoeg. Tot je gaat opmeten. Die man die mijn kamers kwam meten voor het vinyl zag het direct en ik weet dus ook wat de rechte lijnen zijn daardoor, en daar kan ik me aan vasthouden. Het duurt even maar dan heb je ook wat. En dan ook de meubels tekenen op schaal. 1:10 doe ik alles. Dus wat een meter is, teken je als 10 centimeter. Simpel. Eh, ik noem maar ff wat, een krabpaal van 80 x 80 teken je dan als een blokje van 8x8. En met die getekende meubeltjes ga je dan zitten schuiven.

Zo zie je meteen wat er waar past en hoe je het meest efficiënt alles op zijn plaats krijgt. Dan wordt het allemaal heel simpel. En daar had ik met die plotselinge en snelle verhuizing gewoon geen tijd voor gekregen. Aan die periode wil ik dan ook liever niet meer terugdenken, want ik was toen best wel eens wanhopig. Van de stress, van vermoeidheid. Soms kon ik niet eens meer opstaan van de bank door alle spierpijn. Daarom heb ik er toen de tijd niet voor genomen en die had ik ook niet gehad al had ik het wel gewild.

Puntje bij paaltje staat het allemaal prima hoor. Maar ik slaap graag met mijn raam open en aan de galerijkant voelt dat toch net niet helemaal prettig. Ik doe het wel hoor maar je hebt het gevoel dat iedereen elk kuchje kan horen. Dat zal vast niet maar toch, uiteindelijk vind ik het niet zo fijn. En toen ik ging passen en meten, bleek dat als ik alles omruilde, ik toch net iets meer ruimte zou hebben in de slaapkamer. Wat toch wat prettiger is, en ook de rust aan die kant is groter. En ik laat van de lente lekker een hor maken daar ook. Die kan er dan in blijven staan, dat heb ik al uitgezocht. Het raam is daar veel groter ook en dan slaap ik zowat voor mijn gevoel buiten in de zomer. Lekker hoor, of eh lekker hor.

Er zit uiteraard wel een hoop werk aan vast, maar daar kom ik een ander keertje wel op. Ik merkte de laatste maanden dat mijn zicht wat minder werd, vooral met werken. Ik kon echt niet meer zonder bril werken, zoals eerst wel. Zelfs met bril werd het zicht ook minder maar ja, ik heb maar 1 dag in de week vrij en die zat elke keer helemaal volgepland. Dus nu ik een weekje vrij ben, dacht ik, eerst die berging doen en dan even langs de opticien. Even kijken naar de stand van zaken. Want ik had vorige keer, voor de grap, toen ik met Petra aan het strand was, dat was dus 18 december, even door haar bril gekeken, zij heeft -3 of zo, en toen zag ik het allemaal opeens een stuk beter. Eenmaal thuis probeerde ik het met een oud brilletje van mij, en dan mijn andere bril eroverheen.

Zo dan, ja, nu zie ik tenminste weer iets! Dat was wel duidelijk, ik moet snel een nieuwe bril. Maar ja, zo duur! En DSW vergoed alleen maar als je boven de -6 of -8 zit of zo. Daar heb ik ook niets aan. Volgend jaar toch eens polsen of een andere verzekering niet beter uitkomt voor mij. Toch, nu werd het wel te gortig. Zeker toen ik van de week mijn vaccinatie ging halen en voor de grap ging rijden met die 2 brillen op. Jeetje zeg, dat was een verschil. Ik mag zo gewoon niet eens rijden, leek mij. Iets wat ik zo erg niet had ingeschat eerlijk gezegd.

Dus ik belde vrijdagochtend of ik kon langskomen voor een meting. Dat kon maar om 17 uur. Toen ik daarvoor medicijnen moest gaan halen, ging ik even langs of ik de afspraak kon verzetten naar zaterdag. Dat kon maar ik kon ook nu direct. Ja, fijn want dan hoef ik niet tig keer heen en weer. De meneer van Pearl hier vlakbij is echt een schat, en een enorme babbel. Tijdens het testen werd hij toch even stil. ‘Is er iets niet goed?’ vroeg ik. Nou niet echt nee, dat bleek al snel.

Ik merkte zijn nervositeit. Elke keer als ik vroeg wat er was zei hij dat hij even verder wilde meten voor hij iets zou zeggen. Daar werd ik dan weer zenuwachtig van, eerlijk gezegd. Uiteindelijk zei hij dat hij niets voor mij kon doen, dat ik wel direct langs de huisarts moest voor een verwijzing naar de oogarts. Ik vroeg hem wat hij dan dacht dat ik had, ondertussen de schrik goed in mijn lijf. Het meest waardevolle wat je hebt als mens is toch wel je zicht. Dat en nog wat dingen natuurlijk.

Hij zei dat hij dat eigenlijk niet mocht zeggen omdat hij geen oogarts is maar hij dacht aan netvliesloslating. Ik schrok me rot! Toen wilde ik ook maar 1 ding, snel weg daar en snel terug naar de dokter. Ik kwam daar net vandaag want de apotheek en de huisarts zitten in 1 gebouw. Gelukkig was de assistente-post nu wel bezet. Dat is meestal niet zo. Ik vertelde hen het verhaal en schoof het papier met de meting door de glazen ramen. Ze zou direct even kijken of de huisarts nog even tijd had. Die zat net bij haar laatste patiënt.

Ik ging even zitten in de wachtkamer. Ik mocht direct naar binnen want het schijnt behoorlijk gevaarlijk te zijn.  Ik ben dat uiteraard gaan opzoeken. Een netvliesloslating komt jaarlijks ongeveer bij 1 op de 10.000 mensen voor. Het kan op elke leeftijd optreden, maar bij ouderen is het risico groter. Bijzienden (met sterkte van -8 of hoger) en mensen met een netvliesloslating in de familie lopen meer risico op een netvliesloslating. Nou dat is bij mij al geen van beide het geval met mijn -1.25 en 1.50 en in de familie ook niet.

In het oog is de ruimte tussen de lens en het netvlies gevuld met glasvocht. Als iemand ouder wordt, verandert de samenstelling van het glasvocht. Het glasvocht krimpt iets en trekt zich geleidelijk terug van het netvlies. Op een gegeven moment laat het glasvocht los van het netvlies. Dit is een natuurlijk ouderdomsproces dat meestal ongecompliceerd verloopt. Door het loslaten van het glasvocht kunnen er scheurtjes in het netvlies en bloedinkjes in het oog ontstaan. Door zo’n scheurtje kan vocht onder het netvlies komen. Dit noemen we een netvliesloslating. Dit kan onbehandeld leiden tot blindheid.

En ik loop er al een tijdje mee rond. Ik schrok er wel van. De dokter werd een beetje boos want ik loop natuurlijk overal veel te lang mee rond. Ik dacht nu echt dat ik daar beter op aan het letten was. Zeker sinds die maagbacterie. Dat mijn zicht een tijdje terug al slecht werd, kwam mij in elk geval niet voor als iets gevaarlijks. Ik ben wel heel praktisch en nieuwe brillen geld had ik niet. Ik zit, zoals ik al zei, bij DSW als zorgverzekeraar en die vergoeden alleen brillen als je bijna blind bent. En nee, daar deed ik het dus echt niet voor natuurlijk. Mijn autootje moest ook gekeurd worden, dat wist ik en ik wist ook dat er een aantal dingen bij haar moesten gebeuren.

Dan wil ik altijd wat centjes achter de hand hebben voor als je plots met 1 van de 5 naar de dierenarts moet. Daarom dacht ik, als de auto gekeurd is en er is nog iets over, dan ga ik toch wel even langs de opticien. Want tot die keer met Petra aan het strand, had ik niet eens gemerkt hoe slecht het wel niet opeens werd. En later thuis, toen ik die 2 brillen over elkaar heen opzette, schrok ik pas echt. Goh hee, dat is achteruit gegaan! En nu dus dit. Direct door vanaf de opticien naar de huisarts en gelukkig kon dat nog.

Alsof iemand me een duwtje had gegeven om toch even vroeger naar de opticien te gaan omdat ik dan net nog langs de dokter kon. Het heeft zo moeten zijn, dat blijkt maar weer. Ik mag dus liever niet achter een scherm van een pc of telefoon. Heel af en toe eventjes maar zoveel mogelijk mijn ogen met rust laten. Dat betekent dus ook niet lezen of tv kijken. Maar ik heb wel een serie op tv geluisterd hoor. Anders verveel ik me echt dood en dat is nou ook weer niet de bedoeling. Ik moet heel rustig aan doen met alles. Geen zware dingen tillen en ook niet bukken.

En proberen die ogen zoveel mogelijk rust te geven zodat er niets ergs kan gebeuren. Wees maar niet bang, ik schrijf dit laatste stukje in 3 dagen verdeeld. Elke keer niet langer dan die 5 minuutjes want de rest had ik al geschreven, de foto was al gemaakt dus geen probleem. Ik typ snel gelukkig en ik wil ook absoluut mijn ogen geen kwaad meer doen dat er al is natuurlijk. Zo gek ben ik nou ook weer niet. Ook zijn het voor mij opeens hele rare dagen. Ik vind het namelijk ook wel doodeng hoor!

Iets met je ogen, en dan ook nog wel allebei. Ik ben echt niet blij daarmee. Maar ik kan niets anders doen dan afwachten tot ik dinsdag in het oogziekenhuis ben geweest. Want daar heeft mijn huisarts direct mee gebeld en die wilde me ook direct zien, en de 1e opening was komende dinsdag. Het zou geen kwaad kunnen, zolang ik me maar heel erg rustig zou houden. Ook geen bril opdoen voor nu en uiteraard ook niet in de auto stappen maar dat leek mij al logisch.

Jolanda die komt me dinsdag uit het ziekenhuis halen, ik ga heen met de bus. Vorig jaar ben ik zo nog gereden om te gaan solliciteren bij het oogziekenhuis. Dat was een leuk gesprek en de enige reden dat ik het niet werd was omdat ik op een ander systeem bekend was dan waar zij daar mee werkten. Nu ga ik heel anders naartoe. Met nog grotere zenuwen dan toen en er hangt ook veel meer van mijn bezoek af nu. Vrijdagavond een stukje geschreven, zaterdag twee keer een paar minuutjes en vandaag ook.

Dan plaats ik het stukje, ook in een minuutje of 2 en dan ga ik weer half over de bank liggen. Zet ik de serie weer op en luister ik met gesloten ogen. Zo gaat het namelijk wel hoor. Vertaling heb ik toch niet nodig en het is net een soort van hoorspel. Dat ken ik nog wel uit mijn kindertijd. Zo kom je toch een beetje de dag door want in de stilte ga je denken en dat wil ik nu maar even niet doen. Het nadeel is zo wel dat je redelijk snel in slaap valt. Maar goed, dan kom je ook de dag door. En weer vroeg gaan slapen, en hopen dat het snel dinsdag is.

Aan de buitenkant van het oog is niet te zien of er sprake is van een loslatend netvlies. Als u last heeft van onderstaande verschijnselen, raadpleeg dan op korte termijn de huis- of oogarts. De arts zal met behulp van druppels de pupil verwijden om zo het netvlies goed te kunnen bekijken. Met echoapparatuur kan worden vastgesteld of het netvlies van zijn plaats is of niet. Als de scheurtjes niet te groot zijn en het netvlies nog niet heeft losgelaten of als er sprake is van een beginnende netvliesloslating, kan een laserbehandeling worden ingezet. Het netvlies rond het scheurtje wordt dan als het ware gepuntlast.

Hierdoor kan worden voorkomen dat de scheurtjes zich uitbreiden of dat er vocht onder het netvlies komt. Indien er vocht onder het netvlies gekomen is, zal de oogarts meestal een operatie aanraden. Om het vocht onder het netvlies weg te drukken, wordt soms ook een lucht- of gasbel in het oog gespoten. Zolang er een grote gasbel in het oog zit, kunt u weinig zien. Na verloop van tijd merkt u dat u over de gasbel heen kunt kijken en de bel langzaam uit het oog verdwijnt. Oh hel, die gasbel!!! Lijkt me vreselijk!

Ik krijg dus ook weer van die pupil verwijdende druppels. Au. Het voordeel is, dat ik het nu al van te voren weet. Dat hadden ze er vorige keer niet bij gezegd en toen heb ik zo afgezien. Het was hoogzomer en dat licht buiten is dan net als messen die in je ogen worden gestoken. Ik ben zo al muren vasthoudend naar de tram gekomen. Maar dat is geen doen. Nu heb ik een zonnebril klaar liggen en Jolanda die me op komt halen en weer naar huis brengt. Ik bel haar zodra ik weet dat ik weg mag. Ik ben zo blij met haar! Anders kan je wel een taxi bellen maar moet je toch alleen naar boven zien te komen als je bijna stekeblind bent.

Jolanda is ook wel echt een gemeen mens hoor, ziet ze de hengel staan, waar ik met de cits altijd mee speel. Deze hebben ze gesloopt en het draadje waar het veertje aan zit kapot gemaakt. Pakt ze die uit de hoek, zegt ze ‘als je die nou ff wit verft met van die rode bandjes, heb je gelijk een stok. Ze geeft een demonstratie met de hengel en ik lig echt dubbel van het lachen! Ik zou hetzelfde hebben kunnen doen. Mijn soort humor! Ja, ik vind het allemaal eng, vooral iets bij mijn ogen vind ik doodeng maar aan de andere kant, we gaan het wel ehhhm zien. Er gebeurt me altijd veel maar het komt ook altijd goed. Daar ga ik nu ook maar van uit. Of ik dinsdag iets schrijven kan of mag dat weet ik niet. Ik laat vast nog wel iets weten! Komt goed! Ik blijf erbij, 2022 wordt toch echt mijn jaar!