6. feb, 2022

Het duurt ff maar dan heb je ook wat!

Je neemt dingen voor lief, zoals je zicht maar nog veel meer dingen. Pas als je het kwijt bent besef je pas echt hoe kostbaar iets is. Ik begrijp nu heel veel dingen ook van de afgelopen maanden. Het vallen steeds, het struikelen en de intense vermoeidheid. Allemaal omdat ik, en dat was echt niet bewust, probeerde te doen alsof er niets met me aan de hand was. Ik ben niet bang van artsen, uk wil mezelf niet saboteren, en ik heb dat dan ook zeker niet bewust gedaan. Zeker weten van niet. Was ik maar in oktober of zo al naar de dokter, of de opticien gegaan.

Maar ja, dat is allemaal achteraf gepraat want dat heb ik niet gedaan en ik heb er echt over na zitten denken met grote regelmaat, maar waar ik nou zo moe van kon zijn? Ik had geen idee. Ja, oké af en toe leek het wel alsof ik door een lap stof heen moest kijken maar dan opeens werd het weer helder. Omdat ik ooit een onderzoek gehad had, toen was ik namelijk bang voor staar, waarin me gezegd werd dat ik last had van ‘wolkjes’ in mijn oogbal en dat dit iets was waar ik mee moest leren leven, had ik het daarop geschoven. Logisch toch?

Ik vond het wel erg irritant en het idee dat ik zo verder door het leven zou moeten, vond ik wel een zware gedachte. Alleen kon ik er verder niet zoveel mee. En wat doet Ria dan? Ria past zich aan, aan de lastige omstandigheden. Het komt niet in me op om er nog eens naar te laten kijken of zo, ik had ook niet goed in de gaten wat er nou precies mis was. Onderweg naar het werk, of terug natuurlijk, viel het me wel op, dat autorijden niet zo prettig meer was in het donker. Overdag ging het nog wel, maar tegenliggers in het donker? Hel!

Voor mij gelukkig gingen we weer in lockdown en zo konden we weer thuiswerken. Alhoewel ik heel graag naar kantoor ga, vond ik het wel fijn dat ik niet meer hoefde te rijden de hele week. Die ene keer per week, dat moest dan maar. En maar hopen dat het snel weer lichter is. Tot die week vakantie eraan kwam en die laatste keer rijden in het donker was echt vreselijk. Ik dacht al dat ik dan maar op de fiets zou gaan, al is dat voor mijn zicht natuurlijk net zo knudde. Al ben je dan voor andere weggebruikers wel minder gevaarlijk.

Ook merkte ik bij kleine lettertjes dat ik niet meer zo goed zag, maar gek genoeg bleef dat zo ook al zette ik het groter. Net alsof ik door een soort gordijn moest kijken met allerlei stukjes erop waar je niets door kon zien. Pas de laatste 2 weken voor mijn weekje vakantie, dus eind december en begin januari, werd het meer problematisch. En na mijn vaccinatie, met koorts weer en ziek voelen, was ik het beu. Nu zag ik nog slechter en toen kwam dat hel weekend waarin ik dacht een netvliesloslating te hebben. Nog een geluk bij een ongeluk was het ‘maar staar’.

Ik had zelf het idee, toen ik afgelopen donderdag weer naar het oogziekenhuis ging, dat ik over een weekje of 2 fijn geopereerd zou worden. Of nou ja, fijn is anders natuurlijk maar dan ben ik in elk geval van dat mistige zicht af. Zoals het nu gaat is het gewoon niet te doen. Woensdag ben ik naar de winkel gegaan en ook al kan ik er nog wel om lachen, je raakt er ook gefrustreerd van hoor. Ik wilde lekker snackworteltjes hebben. En dan ‘staar’ je in de koeling en ziet iets oranje-achtigs en dat pak je dan. Nou nee, dit voelt niet als worteltjes, dit is zacht.

Zakje onder je neus zowat, en oh het zijn geraspte worteltjes. Je kunt je misschien wel voorstellen hoe lang het dan duurt voor je gewoon je zakjes met snackworteltjes gevonden hebt. Maar oh wee als je echt iets niet weet te staan, of als ze, ook zoals van de week, opeens weer allerlei producten ergens anders heen verhuisd hebben. Zo frustrerend, bizar gewoon. Dus ben ik woensdag boos maar voorzichtig naar huis gestapt. Ik was het zat. Ik heb gewoon online besteld. Dat is wel duurder maar in elk geval voor mij nu even makkelijker. Oh ik vind dit zo vervelend, dat soort van afhankelijk zijn.

Wel vind ik het fijner dat ik nu ook gewoon weet, oké, er is niet echt iemand om me te helpen dus hoef ik ook niet om hulp te vragen en verdrietig te zijn als dat weer zo halfslachtig wordt weggewimpeld. Ik kom er dan echt wel liever zelf uit, hoe frustrerend dat soms ook mag zijn. Alleen sommige dingen, ja, die zie ik gewoon niet goed en daar kan niemand me bij helpen.

Zoals het feit dat ik al een tijdje weer fluitend opstond en gierend naar mijn bed ging. Ja, wat de ademhaling betreft hè, de kenmerken van iemand met astma dus. Ik heb toch hele goeie medicijnen, dus eh, hoe kan dat nou? Tot ik het ene puffertje toch maar eens goed bekeek. Wat ik dacht waar 80 stond van de week, bleek dus al een tijdje op 00 te staan. Oh, aha-erlebnis. Vandaar het gebrek aan lucht en overdaad aan long geluiden. Ja ja, daar moet je dan toch echt even voortaan wat beter naar kijken.

Voor stoffen heb ik een methode gevonden en een verdeling over zaterdag, zondag en woensdag gemaakt. Dan doe ik gewoon op bepaalde dagen bepaalde kamers. En met stofzuigen wat ik op al mijn ‘vrije’ dagen doe, heb ik ook een methode, deel voor deel van kamer tot kamer. Heen en weer, dan voet opschuiven en herhalen. Zo pak ik toch, zonder het goed te zien, alles zo’n beetje mee. Wc schoonmaken moet je gewoon toch elke dag doen dus die is nooit vies. Dus dat soort dingen gaan wel, maar meer omdat ik zelf zo organisatorisch begaafd ben. En natuurlijk ook gewend ben om alles alleen te moeten doen.

Lezen gaat niet zo, maar tv kijken kan wel, al is het meer zoiets als tv luisteren geworden. Ja, je ziet het schimmig maar je hoort het prima en dan heb je in elk geval wat afleiding. Maar het is niet prettig. Ik zit met 2 brillen op, dat is echt geen gezicht en mijn neus doet zeer. Die zet ik regelmatig af, want anders heb ik straks een kapotte neus. Dat scheelt al niet zoveel meer. En soms moet ik gewoon even achterover hangen met mijn ogen dicht. Dan ben ik echt doodmoe.

Ik mis het plaatsen van leuke dingen op Facebook, al probeer ik het af en toe. Whatsapp kan wel via mijn pc waar ik alles nog veel groter kan zetten dan op mijn telefoon. Met veel inspanning lukt het wel via de telefoon hoor, maar ook daar word je erg moe van. In principe ligt je hele leven een beetje op zijn gat. Ik ben al dankbaar dat het voor mij maar tijdelijk is. Een paar decennia geleden had je er maar mee te moeten leren leven. Dat is pas echt erg!

Nu ging ik donderdag redelijk opgewekt naar het ziekenhuis omdat ik dacht dat ik dan direct te horen zou krijgen wanneer de operatie van mijn 1e oog is. Maar nee hoor, niets van dat alles. Ik kreeg een oogbolmeting, nog een scan, en nog wat kleinere dingetjes zoals vragenlijsten invullen en zo. Heel handig als je zo erg kippig bent, NOT! Uiteindelijk allemaal gelukt. Er liepen 2 verpleegsters; een hele leuke en een zuurpruim. En die laatste kreeg ik natuurlijk.

Ze begon al direct dat ik een standaard lens zou krijgen. Dus ik ging gelijk in discussie want ik had ondertussen ontdekt dat er bifocale lenzen zijn. De lens-counselor die ik deze dag zou spreken, die was ziek en daar zou ik dan morgen een belafspraak mee hebben. Oké nou, dan bespreek ik dit liever met haar even, als dat goed is? Ja hoor, dat mocht van Sourpuss. Ik kreeg toen te horen dat ze me geen datum kon geven want er was een wachtlijst van ongeveer 3 maanden. WTF?!

De tranen schoten in mijn kippige staaroogjes! Dit kan toch zeker niet? Ik staarde haar boos aan. Ik krijg toch zeker wel voorrang op mensen die geen baan meer hebben?! Ik heb weer eens de pech dat ik een acute vorm heb waar ik eigenlijk veel te jong voor ben, komt zelden voor. De meeste mensen krijgen dit pas na hun 70e of zelfs ouder. En ja, dan werk je meestal niet meer. Maar de verpleegster had daar geen oren naar. Ja, iedereen heeft wel een reden om sneller te willen. Oh ja? Voor je eigen geld moeten werken is dan niet net iets belangrijker dan naar klaverjassen gaan op donderdag?

Ik zag dat ik geen sympathie kon winnen bij deze sergeant majoor. Ik hield er maar over op. Uiteindelijk ging ik naar huis met een knoop in mijn maag. Ik was ook pas laat thuis want ik had tussendoor wel erg lang moeten wachten steeds. De hele dag was alweer weg. Ik zat thuis wel even in een dipje. Dit heeft op zoveel dingen invloed, dat is niet te doen. Niet alleen wat mijn werk betreft, maar ook thuis en heel je dagdagelijkse leven. Nou lekker dan.

En stel dat ik pas over 3 maanden kan, dan ben ik er nog niet hé. Dan doen ze maar 1 oog. Logisch natuurlijk want ze willen zeker zijn dat alles is goed gegaan zodat je in elk geval nog 1 ziend, zij het erg bijziend oog over hebt. Even afkloppen aub. Ik reken erop dat alles goed gaat maar dan word je 2e oog pas 4 tot 6 weken later gedaan. Dan weer dat oog 4 tot 6 weken laten herstellen. Jeetje zeg! Dat is toch niet normaal. Al kan je natuurlijk wel weer redelijk zien uit je 1e oog. Maar dan nog heb je een bril nodig voor dichtbij en die kan je pas na 4 tot 6 weken na je 2e oog gedaan is, laten aanmeten. Halleluja.

Vrijdag erna werd ik gebeld door de lens counselor want je kunt tegenwoordig ook bifocale lenzen krijgen, die moet je alleen wel zelf betalen. Bij de balie van de staaroperaties was me verteld dat die zo’n 700 a 800 euro per stuk zouden zijn. Nou, die prijzen zijn vast van jaren geleden. Ze zijn 1600 euro per stuk. Dus dat zou 3200 euro zijn. Op zich(t) niet duur voor de rest van je leven maar toch… Er gaan dagen voorbij dat ik het niet op mijn bank heb staan hoor. Al zou ik het er voor over hebben gehad, mijn ogen zijn er niet geschikt voor. Ik heb de voorverschijnselen op mijn netvlies van wat de ziekte van Fuchs kan gaan worden, al was die netvlies specialist niet ongerust. Wat ik heb hebben meer mensen die niet ‘piep’ meer zijn.

Maar speciale lenzen willen ze dan niet geven. Als t mislukt ben je namelijk wel dat geld kwijt. Dus hoefde ik niet te kiezen want ik had geen keus. Of ik veraf of dichtbij scherp wilde zien. Zo dan, dat vond ik wel even een vraag! Maar uiteindelijk had ik tegen Moeder Maan gezegd dat ik haar zo graag eens scherp wilde kunnen zien vanaf hier. Daarom heb ik voor scherp zien voor veraf gekozen. Al kan ik dat, zelfs vlak voor de operatie nog veranderen, mocht ik dat willen. Maar ik hou het er bij, dat weet ik nu al. Na het weekend had ik een gesprek met mijn manager. Want functioneren zoals normaal, dat lukt me nu niet meer.

Gelukkig mag ik halve dagen werken voorlopig en sta ik half op ziek. Ik trek het na 12 uur niet meer. Niet alleen omdat je een gigantische koppijn krijgt van proberen te werken en alles steeds groter en kleiner moet zetten. Nee je duikt met je hoofd bijna bovenop het beeldscherm en na een paar uurtjes gaat je nek en je rug protesteren. Dat lukt me gewoon niet. En het snelle schakelen bij de bel uurtjes lukt me zo natuurlijk ook niet. Daarom neem ik dan diverse schriftelijke taken op me. Soms een afspraak maken, dan kan ik alles van te voren klaar zetten. Dat soort dingen, dat lukt wel, al kost het behoorlijke moeite

En daarna ben ik zo moe dat ik elke middag gewoon even moet rusten en dan in diepe slaap val. Zelfs op de dagen dat ik vrij ben hoor, dus het is gewoon sowieso erg vermoeiend. Iets wat ik vermoed al zo ongeveer sinds oktober een rol te zijn gaan spelen. Want van me lekker in mijn vel voelend, plek zat, werd ik steeds maar moeier en moeier. Ook dat struikelen, oh hemel, we hadden op de receptie plots een ovale prullenbak omdat ik er tegenaan was gedoken. Ik ben wel blij dat dat nu allemaal verklaard wordt maar alles gaat zo langzaam nu. Echt bizar! Gewoon omdat je het niet goed ziet.

Zoals schrijven. Mijn blog vorig weekend lukte gewoon niet. Te last van ogen en nek. Dus doe nu hele kleine stukjes elke dag even wat schrijven een alinea of zo. En dan duurt het wel lang hoor. Dus komende tijd ga ik ook een aantal stukken kopiëren en plakken die ik al eerder had geschreven. Soms zit ik dan zo te typen, normaal gesproken dan, dat ik er soms delen uit haal, die los staan van de rest wat ik schreef. En die plak ik dan in een documentje. Die gebruik ik dan later wel een keer. En ik heb er nog een aantal staan, dus dat komt nu wel heel erg goed uit.

Voor mij zit er voorlopig niets anders op dan braaf afwachten allemaal. Ik schrijf af en toe een paar regeltjes. Maar op de dagen dat ik werk, al is het maar voor de helft, ben ik echt bek af. Vandaar dat het me vorige week gewoon niet lukte. Ik heb er 2 weken over gedaan nu, wat ik normaal in een dag deed. Maar goed, toen zag ik tenminste alles nog. Dit weekend nog mijn been enorm verwond, de punt van het bed zat erin inclusief een kapotte haal en de rest een direct blauwe streep. Ik voelde me toen best wel even heel zielig hoor. Al duurt zo’n bui van zelfmedelijden nooit zo heel lang.

Ik heb dit keer ook niet echt met veel foto’s zitten klooien, dat zie ik ook niet echt goed genoeg. Gewoon een paar erbij gegooid en klaar. En ik heb ook gemerkt dat als de zon schijnt, zoals het zaterdag prachtig weer was, dat ik dan eigenlijk nog minder zie. Maar goed, er komt een eind aan en dat is al voldoende om dankbaar voor te mogen zijn. Er zijn mensen voor wie dit hun dagelijkse leven is, dat is veel erger. Altijd ergens een lichtpuntje in vinden is echt zo moeilijk niet hoor! Je moet het wel willen (of kunnen) zien!