24. aug, 2022

En we gaan weer langzaamaan beginnen...

Ik ga maar weer eens beginnen met wat bij te bloggen. Beide operaties zijn achter de rug. Volgende week de laatste controles en dan snel een gepaste en goed aangemeten bril en ik ben er weer helemaal. New and improved ook nog eens. Ik had losse aantekeningen gemaakt en sommige stukken al geschreven voor mijn zicht echt weg was en dat wil ik allemaal nog plaatsen. Daarom heb ik maar weer een stukje inleiding geschreven, want tja, kennen jullie me nog wel eigenlijk? 😉

Ik schrijf nu al jarenlang een blog. De eerste 4 tot 4,5 jaar dagelijks. Later iets minder vaak, zo om de dag. En tijdens de opleiding die pittig was ging dit ook nog door. Dwars door ziek zijn heen, er moest echt wel wat aan de hand zijn mocht ik een keer niet schrijven. Nu zelfs zonder al te veel te zien. Ondertussen al meer dan 6 jaar. Ergens in oktober wordt het 7 jaar alweer. In het beging had ik al direct een paar honderd meelezers. Ik was natuurlijk al op Facebook eerder begonnen met de verhalen rond de vermissing van Sunshine en het dagelijkse leven met de andere katten.

Dat begon op te lopen en op te lopen. Maar het viel me op dat er ook onder lezers een soort van ramptoeristen zijn! Er zijn van die mensen, als ze horen dat er ergens een ernstig ongeluk gebeurd is, dan springen ze zelf op de fiets of in de auto om daar langs te gaan rijden. Kijken naar de ellende van een ander vinden ze klaarblijkelijk enorm entertaining. Nou, schiet mij maar lek hoor. Ik begrijp dat totaal niet. Zelfs soms bij beelden op tv wend ik mijn hoofd af. Dat wil ik niet eens zien. Wat me dus opviel was, dat als het op de een of andere manier weer ellende was, dan liep dat lezersaantal behoorlijk op.

Zoals op vele verdrietmomenten van mij. Maar ook toen mijn moeder terminaal werd verklaard en meer van die heftige periodes, zorgde dit voor een enorm aantal meelezers. Ik weet nog wel dat mijn moeder dacht dat ze op of rond mijn verjaardag zou gaan. Zo is mijn overgrootmoeder overleden op mijn verjaardag, en alles aan moeders kant trouwens. Mijn oma, haar dochter dus, werd op mijn verjaardag begraven. Daarom dacht mijn moeder dat het voor haar ook iets op of rond mijn verjaardag zou gebeuren. Dat had ik ook vermeld in een van de blogs vanaf januari 2017, toen ze terminaal werd verklaard. Duizenden meelezers per week. Soms wel 20.000 per week! Bizar vond ik dat.

Rond mijn moeders overgaan, in augustus 2017, liep dat zelfs op tot wel 40.000 soms. Echt niet normaal! Maar goed, dat waren dan ook wel bijzondere verhalen, dat dan weer wel. Maar toen er na mijn verjaardag niets gebeurde en mijn moeder daardoor een soort van nieuwe energie vond, kelderde dat aantal langzaam weer. Tot haar overgaan dan weer, en nadat die spannende verhalen weer langzaam plaats maakten voor het normale leven, werd het aantal meelezers ook weer minder. Heel lang heb ik gemiddeld gezeten rond de 15.000 meelezers per week. Toen kwam Sunshine opeens weer terug, weer grote stijging van de meelezers. Weer zakken tot normaal. En zo gaat het maar door.

Verhuizing? Hup omhoog! Breken met dochter? Top aantal meelezers weer. Zo blijft het dus op en neer gaan, als een oceaan van meelezers meegolvend op mijn levensverhaal. Soms is het windstil, en dat is erg jammer want ik ben bij vlagen geniaal. Soms is het storm met een occasionele tsunami. Sinds ik niet meer elke dag schrijf, is het gezakt, bij normaal dagelijks leven, tot zo rond de 7.000 meelezers per week. En nu ik zit te wachten op een staaroperatie, en dus haast helemaal niet meer schrijf, en elke 2 weken een poging waag, heb ik opeens weer boven de 12.000 meelezers. Nou ja. Niet te geloven toch? Sensatiezoekers? Of mensen die willen weten hoe ellendig ik het vind? Of gewoon oprechte interesse? Ik heb geen idee! Maar apart is het wel. Al zullen ze voortaan toch even geduld moeten hebben omdat ik het even opgeef, zolang ik nog zo slecht zie. Het is niet meer te doen. Toch had ik al een stukje geschreven en dat hou ik er gewoon in.

Ik vertelde vorige keer dat ik vriendinnen op bezoek had gehad in het weekend. En eentje ervan, Agnes, die heeft al 2 boeken op haar naam staan. Dan heb je ook direct een gemeenschappelijke interesse die niet iedereen heeft. Al worden er tegenwoordig wel zowat door iedereen boeken geschreven geloof ik. En hoe groot ook de wereldbevolking mag lijken te zijn, daar kunnen we met zijn allen niet eens tegenop lezen! Kan je nagaan!

Er kwamen in 2016 gemiddeld zo'n 57 titels per dag uit in het Nederlands; op jaarbasis zijn dat er dus al gauw 21.000. Daarvan worden 4.000 à 5.000 boeken geschreven voor kinderen en jeugd en rolt er een dik duizendtal romans van de drukpersen. En dat is, zeker tijdens de coronaperiode, alleen nog maar toegenomen. Nou, ik zo zeggen maak een koppie thee, ga comfortabel zitten en begin maar te lezen bij het 1e boek van dat jaar. Kijken of je uitgelezen raakt. Ik denk het niet. En in 2020 alleen al, lezers kochten in totaal 41 miljoen boeken, met een totale waarde van 597 miljoen euro. Er gaan dagen voorbij dat ik het niet op de bank heb. De verkoop van kinderboeken en fictie is het sterkst gegroeid.

Dit schreef ik allemaal echt al weken en weken geleden want ja, ik zag bijna niets meer. Maar aangezien ik aantekeningen maakte, gesproken inderdaad, kan ik toch nog wat dingen van de afgelopen weken erbij opschrijven. Veel minder en veel korter dan normaal want ja, ik moet wel inhalen natuurlijk. Maar uiteindelijk komt dat vanzelf wel. Waarom ik over die boeken begon, kwam omdat 1 van die 2 vriendinnen die op bezoek kwamen, ook boeken schrijft. Zij is al mijlen vooruit op mij want zij heeft er al 2 gepubliceerd, wat ik al zei. Oh mocht ik ooit zover komen, dan zal ik heel blij zijn. Die eerste 2 boeken die moeten eruit, dat is een ding dat zeker is. Er zitten er meer maar of die er ook nog uit gaan komen, dat durf ik niet te zeggen. Maar wie weet, ze zitten er al wel dus is het alleen maar een kwestie van het er logisch uitgooien. Makkelijker gezegd dan gedaan weet ik ondertussen uit ervaring.

Van Agnes kreeg ik haar 2 boeken als cadeau. Toen ze al weer helemaal terug was in Utrecht, dacht ik er pas aan dat het erg leuk zou zijn geweest als ze de boeken dan ook gesigneerd had. Lekker blonT weer maar geen man overboord. We zullen elkaar zeker nog wel een aantal keren opzoeken en dan sleep ik ze wel mee. Natuurlijk wilde ze ook graag mijn 1e 4 hoofdstukken lezen, die zijn al klaar van mijn 1e boek, al heel lang. En die heb ik haar via de mail gestuurd. Ik spreek nu over een tijdje terug ondertussen alweer. Ik ben aan het inhalen hè. In elk geval, ik vond het best eng om haar de hoofdstukken te sturen.

Ik vind haar zo mooi schrijven en ik schrijf totaal anders. Net zoals in mijn blogs, zoals ik praat eigenlijk, niets lyrisch. Dus tja… Maar ik had niet bang hoeven zijn. Ze was zo enthousiast, dat ik het zelf ook weer werd! Natuurlijk wordt zij ook 1 van de meelezers van de volgende nieuwe hoofdstukken. Al zal dat nog heel even moeten duren. Kijk, ik kan pas weer gaan schrijven als ik het allemaal ook weer goed kan zien.

Dit zoals hier, dat ging nog wel, een paar regeltjes en dan moet ik ervan bijkomen. En die energie moet ik straks eerst weer in mijn werk steken. Zodra ik het wat beter kan zien ga ik graag weer snel beginnen. Het waren eenzame maanden en ik heb de behoefte om weer onder de mensen te kunnen komen. Maar als alles weer een beetje in het normale is, dan wil ik het direct weer op gaan pakken. Eens per 2 weken een blogje, kort, omdat ik het gewend ben mijn dagelijkse leven te delen. Maar de rest van de vrije tijd, als het huis schoon is en de boel gedaan, ga ik weer schrijven aan het 1e boek. Want het moet toch echt wel een keertje klaar zijn met dat boek. Qua schrijven hè. 

En als iedereen er net zo lyrisch over is als Agnes, en zij kan het weten, dan komt het helemaal goed met mijn eerste geschreven kindje. De boeken van Agnes liggen ook met smart op mij te wachten want ook daar moeten mijn oogjes eerst weer beter voor zijn. Pas als mijn 2e oog gedaan is, dan moet ik nog 6 weken wachten voor er naar een opticien gegaan kan worden. Dat is hoog nodig, eigenlijk nu al. Maar ja, nu heeft dat nog totaal geen zin natuurlijk. Dan kan ik elke 2 weken een nieuwe bril laten aanmeten. En dat kan Bruin niet trekken. Groen en Paars ook niet en dat zijn leukere kleuren. Maar wat ik niet, nog niet, kan, hoef ik jullie niet te onthouden natuurlijk. Dus voor diegenen die belangstelling hebben in de boeken van Agnes, zijn hier de links: 

Link voor ‘de Kosmische moeder: hier klikken  

Link voor ‘Leven met de beminde’ hier klikken

Goh het is echt lang geleden dat ik schreef hè! Ik maakte wel losse aantekeningen, dat ging nog wel, om zo wat dingen te onthouden. Er staan aantekeningen hier als: “Al die blote gezichten in de winkels, zo zonder mondkapjes, ff wennen maar goed dat ik kippig ben”  Kan je nagaan! Ook mijn verjaardag ging iedereen voorbij. Nu valt er voor mij ook niets te vieren hoor maar wel kreeg ik enorm veel felicitaties en berichtjes, Dat is dan toch ook wel weer erg leuk. Niet van broer en dochter natuurlijk maar dat had ik dan ook niet verwacht. Maar ik hoef gelukkig ook niet meer in smart op een beetje contact of aandacht  te wachten. Dus dat geeft wel rust en daardoor voel ik ook echt, het is goed zoals het is. Ik laat me niet meer zo behandelen door mensen. Nooit meer.

Ik zeg nou eenmaal graag gewoon de waarheid, en niet iedereen kan daar tegen. En ik ga me niet veranderen voor wie dan ook. Ik ben ook belangrijk, heb ik geleerd, en goed zoals ik ben. Take it or leave it. Zo rond mijn verjaardag begon ik toch wel een beetje ongedurig te worden hoor. Ik had toen nog niets gehoord van het oogziekenhuis. Dus ik doe een beetje gek en zeg in de vroege ochtend, nadat ik mezelf gefeliciteerd had; ‘Zo, vandaag wil ik horen wanneer mijn eerste operatie is, ik heb het wel gehad zo in het luchtledige te zweven!’ Ik kon er nog om lachen ook. Mijn mond werd dan ook vliegenvanger toen ik de brief van het oogziekenhuis die middag uit de bus haalde, waarin de datum van de operatie stond!

Oké dan! Dat had ik misschien eerder moeten roepen? Goed, het duurt nog wel zeker een maand maar ik heb in elk geval een datum. Uiteraard blijf ik op de uitvallers-lijst staan maar ik betwijfel of dat nu nog gebeuren zal. Ik wacht het maar af. Ik richt mijn focus op 8 april. Mijn zicht wordt intussen slechter en slechter en op een gegeven moment zie ik het echt niet meer allemaal. Ik moet afhaken op het werk. Hoe graag ik ook wil, ik moet echt kunst en vliegwerk uithalen om iets te kunnen lezen. Laat staan dat ik er wat mee kan doen. Triest want wat moet ik nu doen tot 8 april? Dat trek ik echt niet hoor!

Maar lezen lukte niet, ook niet privé. Net als werken op de pc en tv kijken is meer een hoorspel. De Turkse serie Atiye moet nog maar even wachten, net als een Franse Film die ik zat te kijken, al versta ik wel iets van het Frans, dan mis ik toch de nuances. Turks heb ik echt niet veel van meegekregen dus die kan ik nu niet ‘kijken’ omdat ik het niet versta. Maar ook als ze in een Nederlandse of Engelse serie gaan zitten appen, krijg ik er niets van mee natuurlijk. Heel irritant maar ja, wat kan je eraan doen? Zo, ik ben er wel weer even klaar mee. Volgende keer ga ik weer verder, het is wel genoeg zo toch? Tuurlijk wel! Op de foto zie je de boeken van Agnes en hoe je zicht is met staar... tot de volgende!