13. nov, 2022

Blog van november 2022

Begin maart dit jaar stopte ik al met blogs schrijven, het lukte niet meer. Op de zaak gebeurde er van alles maar ik weet er nog steeds het precieze niet echt van. Wel gaan er opeens een stel mensen weg en komen er weer nieuwen bij. Het helpt ook niet natuurlijk dat ik zo lang weg ben. Toch blijft mijn site aangeven dat er nog vele duizenden lezers/bezoekers zijn, ook apart. Ik heb het alleen te zwaar met schrijven en lezen dat het me gewoon niet lukt om erbij te schrijven maar ik maak wel aantekeningen. Mijn zicht wordt tegen de tijd van de 1e operatie wel heel erg slecht hoor. Niet te doen meer dan.

Ik hoop maar dat ik straks niet alles vergeten ben van kantoor. Na zo’n lange tijd zal het best lastig worden om de draad weer op te pakken. Op mijn werk verandert er elke dag wel weer iets. Kan je nagaan als je een tijdje niet geweest bent. Tot vlak voor de 1e operatie werkte ik nog wel een paar uur per dag maar dat was dan wel gelijk een uitputtingsslag. De hele middag slapen was het enige dat me dan weer bij kon laten tanken.

De laatste week voor operatie ben ik het wel zo erg beu allemaal, voor mij zijn de dagen lang en eenzaam. Ik zie bijna geen mens, zowel letterlijk als figuurlijk. Jolanda komt wel af en toe. Gelukkig komt Petra B een dagje langs. Regelmatig heb ik mijn baas aan de lijn maar die moet zelf onder t mes op de 6e april. Maar goed, de 1e stap naar volledige genezing komt in zicht, en het werd tijd!!! En dan is het eindelijk zover, ik mag geopereerd worden. Ik ga er zelf heen met de bus en tante Jo komt me er ophalen. Ik ben best nerveus, het is toch je zicht waar ze aan zitten en ook al zegt iedereen, er is niks aan, dat moet ik toch eerst maar eens zien. Goh, als je (bijna) niets kan zien dan zit onze taal voor sarcasme eigenlijk. Kom ik nu achter…

Ik vond het geen pretje durf ik wel te zeggen. Nee. Bah. Doodeng was het voor mij. Ik dacht dat je hoofd een soort van gefixeerd zou worden maar dat gebeurt niet. Je ligt gewoon los en moet ook gewoon niet bewegen. Ik werd verdoofd met druppels en dat is wel zo prettig in verhouding met een prik, behalve dan dat het even flink prikt in je oog. Altijd nog beter dan daar een naald erin of zo, brrrr. Ze leggen het allemaal goed uit en blijven zeggen wat ze aan het doen zijn en ondertussen maakt de computer allerlei rare geluiden maar ook die verklaren ze. Uiteraard gaat er bij mij iets mis want de lens, die blijkbaar in een cartridge zit wat ik niet wist, die valt daar uit en de arts zegt dat ze hem even er weer in moet zien te krijgen. Ik lig daar maar te wachten maar het lukt haar niet en omdat ze deze lens daar niet op voorraad hebben moet er even een nieuwe gehaald worden. Nou dat is lekker dan.

Uiteindelijk kan ze weer verder. Je hoort je hartslag ook continu en als ze dan zegt ‘ik ga de incisie wat groter maken’ dan hoor je het opeens veel sneller gaan piepen. Als ze met me bezig zijn heb ik maar 1 mantra in mijn hoofd ‘niet bewegen niet bewegen niet bewegen’ en dat hou ik zo maar vol om mezelf maar af te leiden van wat er gebeurt allemaal. Uiteindelijk ben ik klaar en het is allemaal goed gegaan zonder complicaties, zeggen ze. Ik vond die lens wel een complicatie maar zij natuurlijk niet. Ik laat appen aan  tante Jo dat ik klaar ben, want ik moet ook nog even blijven en tegen de tijd dat ik weg mag is zij er. Ontzettend voorzichtig vind ik grotendeels op de tast mijn weg naar beneden. Ik wil niet wachten tot tante Jo boven is.

Ik heb een kapje op mijn oog en dat andere ziet ook nog maar 30% dus het gaat erg langzaam. Met de lift naar beneden en dan richting uitgang. Gelukkig ben ik er al kind aan huis, dat scheelt, ik weet de weg. Het voelt allemaal heel kwetsbaar aan. Tante Jo brengt me thuis en blijft heel even maar ik wil liever gewoon even slapen. Zij gaat weg en ik ga gewoon maar even liggen. Ik heb een soort doffe hoofdpijn in het midden van mijn hoofd, ik vermoed dat het de plek in mijn oog is of zo. Ik slaap de hele middag en ik moet pas morgen beginnen met al dat gedruppel. Ik eet wat en ga vroeg naar bed. Rusten kan nooit kwaad natuurlijk.

De volgende ochtend doe ik vol verwachting het oogkapje af en verwacht scherp te zien met dat oog, zoals meerdere mensen me verteld hebben. Het blijkt dat het erg wazige zicht helemaal niet door het (doorschijnende) oogkapje komt. Welnee, ik zie zelf gewoon zo wazig. WtF??? Is er iets mis gegaan dan? Je wordt gebeld door de verpleging de dag erna en ze kunnen me bellen tot 14 uur. Nou als ik om 12 uur nog niets gehoord heb dan bel ik ze zelf. Ik heb best ook een flinke hoofdpijn en ik zie dingen bewegen in mijn oog als ik links of rechts kijk en dat vind ik ook eng.

Gelukkig bellen ze rond 10 uur en ik word gerustgesteld. Het komt praktisch niet voor dat mensen direct helder en scherp zicht hebben al zijn er altijd uitzonderingen natuurlijk. Dat randje dat mee beweegt is de nog los zittende lens en dat gaat in de loop van de weken vanzelf vast komen te zitten. De hoofdpijn is logisch want ze hebben toch in dat oog gesneden en meer en dat voel ik nu de verdoving is uitgewerkt. Ook dit duurt een paar dagen. In de loop van de week moet de mist optrekken en zal mijn zicht rechts vanzelf helderder worden. Ik mag ze weer bellen als ik vrijdag nog steeds niet scherp kan zien. Gerustgesteld hou ik me rustig. Ik mag niet sjouwen en liever niet bukken even dus dat probeer ik te voorkomen.

Inderdaad wordt mijn zicht steeds scherper en ik val af en toe om van verbazing. Ik zie zelfs de grassprietjes aan de kant van het water waar ik normaal iets wazigs groen zag. Maar het slechte zicht van links gooit wel roet in het eten want het is net of je op 2 verschillende schoenen loopt. Hopelijk duurt het niet lang voordat het 2e oog gedaan zal worden. Helaas moest ik toch wel heel erg lang wachten. Dit had diverse oorzaken; enorme wachtlijsten door Corona, midden in de zomer dus veel artsen op vakantie en zo. Noem het allemaal maar op.

Na 4 weken was ik eindelijk klaar met het druppelen, wat een gedoe was dat. En ik had zowat kapotte handen van het ontsmetten elke keer ook. Maar dat is wel super belangrijk dus dat doe je dan gewoon. Veel te bang voor een infectie of dergelijke. Tijdens mijn opleiding had ik een druppelprotocol moeten maken, ik wist er wel veel van. Na het stoppen met het druppelen voelde het oog ook direct beter aan, die druppels gingen dan ook echt irriteren op het laatst. Alleen die losse, voor je zicht zwabberende lens was niet prettig en dat bleef lang duren. Na 6 weken ging het echt geweldig, de lens zat vast, wat veel fijner aanvoelt en kijkt dan het bewegen en die rand steeds te zien. Bij de controle na 6 weken blijkt dat ik in de verte wel 120% zie. Helaas is het wel erg behelpen omdat je je zicht van dichtbij opeens kwijt bent. En door het slechte linkeroog zie je dus nog steeds niet goed met lezen, schrijven en werken.

Ik ben daarna wel weer begonnen met werken maar echt lezen lukt dus nog steeds niet goed. Het zicht is nog beperkt en het is erg vermoeiend maar ik wil toch graag werken. Dan heb je ook een doel om op te staan. De weken kruipen zo voorbij en gelukkig heb ik veel plezier met het koor. Daar zal ik een apart stuk aan wijden want ik heb er zo ontzettend van genoten. Had ik echt jaren eerder moeten weten dat het zo leuk zou zijn om op een koor te zitten. Heerlijk! Ondertussen word ik wel steeds ongeduldiger, ook omdat mijn linker oog nog slechter wordt en het er dus, wat van dichtbij zien betreft, niet echt beter op wordt. Als ik werk merk ik dat dan, welke sterkte bril ik ook op heb, na een tijdje mijn zicht erg slecht wordt. Als ik dan een andere bril pak, gaat het wel weer even. Heel raar, het maakt niet uit welke sterkte, hoger of lager, het is alsof mijn ogen een soort van ‘kijkmoe’ worden en na een andere sterkte weer even extra hun best doen. Leg het maar uit.

Oh dat wordt wat, als ik straks helemaal niet meer kan zien van dichtbij. En dan ook nog eens 6 weken te moeten wachten voor je genoeg hersteld bent om een echte goeie bril te laten aanmeten. Voor de computer en om te lezen, hopelijk kan dat in 1. Dan belt mijn tante Jo me. Zij had ook operaties voor staar nodig en haar 1e kwam een paar weken na mijn 1e. Maar haar 2e staat verdorie al gepland voor de 15e! Dat laat ik niet op me zitten en ik ga bellen met het oogziekenhuis. En dan hang je dus gewoon 2 uur aan de lijn waarvan je zo ongeveer een minuut of 10 iemand aan de lijn hebt. De al eerder genoemde oorzaken spelen nog steeds een rol, corona, personeelstekorten en artsen op vakantie. Ook zit er blijkbaar verschil in het soort verdoving want ze hebben druppel-dagen en prik-dagen. Maar wat blijkt ook nog, ze hebben me verdorie niet op die uitvallers lijst gezet! Ik heb er nog wel zo nadrukkelijk om gevraagd en ben er best pissig over. Helaas kunnen ze niets voor me doen. Ik heb nog een leuk gesprek omdat de dame ook op een koor zat en ik ga vrijdagavond naar Den Haag en dan zingen we met Charley Luske vertelde ik haar enthousiast! Ik hang op en zit nog te verteren dat ik moet wachten tot eind augustus, zoals me verteld werd, en toen werd ik teruggebeld door het oogziekenhuis.

Het is een collega van de verpleegster die ik net had gesproken en die had deze dame verteld dat ze me vergeten waren op die lijst te zetten en dat ze zo’n leuk gesprek had gehad. En toevallig hing deze dame vlak daarvoor een afzegger op! En toen vond ze dat ik dan wel recht had op dat plekje als dat voor mij uitkwam. En natuurlijk kwam me dat uit!!! Dus mocht ik eindelijk de 2e datum noteren; 18 juli. Perfect, ook precies na alle leuke dingen met het koor. Mooier kan het niet. Blij dat tante Jo me belde en dat ik nu toch vol bleef houden met het bellen van het oogziekenhuis. Ik belde wel vaker maar gaf meestal na een uur in de wacht wel op. Het heeft me in elk geval echt wel iets opgeleverd!!! Dus op naar de 2e operatie en door naar totale genezing.

En ondertussen is die ook achter de rug. Heel apart want de beide operaties, wat dus in principe de exact zelfde operaties horen te zijn, konden niet meer van elkaar verschillen dan dag en nacht. De weken erna werkte ik eerst nog halve dagen. Het is voor mij echt enorm wennen aan het niets meer goed kunnen zien van dichtbij. Al is het echt een prachtig wonder om van die mist waar ik in geleefd heb voor maanden niet meer te zien. Die is weg! Ik zie zo scherp als alleen jonge mensen kunnen zien in de verte maar dat kwam wel met een prijs. Maar goed, het is niet anders en alles is beter dan ik de afgelopen maanden daarvoor heb meegemaakt.

Het was nog even een zit tot de laatste controle van 6 weken later want daarna kan er pas echt een goeie computerbril worden aangemeten. Ik had al braaf van mijn spaarcentjes willen snoepen om die bril aan te schaffen. Ik heb in de tussentijd allerlei leesbrilletjes gekocht van diverse sterkte en dat werkt toch niet echt goed. Het werken waarbij je dus continu achter de pc zit en van alles moet lezen en schakelen was niet zo fijn eerlijk gezegd. Dat bleef vermoeiend. Hopelijk brengt daar een goed aangemeten brilletje verlichting in. Maar ik ging wel al 2 x per week naar kantoor. Oh wat is dat toch fijn, onder de mensen zijn. Al werk ik voor het niet moeten rennen en vliegen ook wel graag thuis, maar dan 50/50 of zo. Dat lijkt me de ideale deal.

Terwijl ik koffie ging halen voor de anderen, kwam ik Yvonne van boven tegen. Die vroeg hoe het met me ging enzo, dus ik vertelde haar van de controle en daarna de bril. Zegt ze opeens tegen me dat ik die van de zaak krijg! Nou ja! Is dat even lekker. Dus als ik vrijdagmiddag op controle ben geweest, dan kan ik de maandag daarna bij haar langs. Dan moet ik wel naar een door Woonplus aangewezen opticien maar wat maakt mij dat uit. Ik hoef er niet mee op de foto en Eyewish heeft toch ook gewoon leuke brilletjes? En dan kan ik daarna ook overal brilletjes neerleggen in de juiste sterkte want oh man, ik vergeet die krengen zo vaak en echt, ik zie dan niets van dichtbij. En zeker in winkels heb ik dit erg nodig want ik lees tegenwoordig alle etiketten. Dat moet ik wel want ik moet weten hoeveel koolhydraten er in sommige dingen zitten. Waarom, dat vertel ik later nog.

Dus zo ging de zomer voor mij voorbij. Een zomer waarin ik meer genoten heb dan vele, vele andere jaren. En dat kwam dan vooral door het koor waar ik sinds vorig jaar ben gaan zingen. Op aanraden van mijn nichtje, die daar ook zingt, en die merkte hoeveel verdriet ik had. ‘Dan kan je het lekker van je afzingen’, zei ze me. En wat had ze groot gelijk. Al vindt zij dat ze dat altijd wel heeft maar ja, daar kan ze ook niks aan doen! 😉 Nadat we eindelijk van alle corona ellende verlost waren, kon ook het koor weer gaan optreden. Bovendien vroegen ze voor het grote korenfestival van Rotterdam, namelijk ROTJEKOOR, ook nog zangers en zangeressen.

Daar gaf ik me a voor op in januari. En ik moest daar 4 heerlijke liederen voor instuderen. Voor mij wel lastig want lezen ging niet maar mijn oren deden het prima. Dus alles op gehoor en in hele grote letters het liedjes uitprinten. Maar ja, dan was het nog lastig door die sluier waar ik doorheen keek natuurlijk. Maar zingen lukte prima, dit keer bij de Mezzo sopranen ingedeeld. Voor mij maakt dat niet zo uit, hoge Alt of Mezzo Sopraan zingen allebei lekker. Va Pensiero, de Pastorale, You’re the Voice en een heerlijke songfestivalmedley van allerlei winnende liedjes door de jaren heen brachten we als ‘Mega Rotjekoor’ ten gehore.

Die dag zingen namelijk vele koren uit heel Nederland door het hele centrum heen. En oh wat is dat een leuke dag geweest! ’s Morgens al beginnen, voor mij dan, met het Rotjekoor. Dan lekker door de stad banjeren, wat eten en drinken en dan in de middag optreden met ons eigen koor, Popkoor Prestige Rotterdam! En wat een geweldige liedjes hadden we om te zingen. Maar vooral onze opening was erg indrukwekkend; L’enfer van Stromae. Ja ja, in het Frans ook nog. Toen ik er later het filmpje van terug zag, kreeg ik zelf zelfs kippenvel, zo mooi klonk het. Ik ga kijken of ik hier op mijn website wat filmpjes kan plaatsen ervan. Denk het wel! En ook het mooie ‘In de wind’ bracht veel mensen tot tranen, zelfs bij veel van de koorleden bleef het niet droog. Het is zo fijn om met zijn allen zoiets moois te maken! Dat maakt je gelukkig!

We hebben ook nog een sneak peek gehad, een optreden in theater de Lugt, waar we ook oefenen en als enorme knaller kregen we van de directie van Prestige, een avondje in het wereldforum in den Haag cadeau, waar we samen gingen zingen, met zo’n 700 man, met Charley Luske! Echt bizar zo geweldig was het. Vooral met zoveel mensen het prachtige Soldier on van Direct, bracht ons allemaal in een soort trance. Oh dat klonk zo mooi! En Charley kan natuurlijk geweldig zingen maar die werd door ons allen wel verrast, want hij zong tegen een muur van gezang op en dat waren wij. Wat een geweldig leuke avond was dat. En na de zomervakantie komt er nog veel meer leuks aan. Zelfs gaan we volgend jaar ergens, dat laat ik nog wel weten, optreden als achtergrondkoor bij de 3 J’s. Woehoe!

Alleen toen ik zo die foto’s en filmpjes terugzag, dacht ik, nu moet ik ook wel iets gaan doen aan dat overgewicht hoor. Want zo kan het niet langer. Ik was door meer te gaan bewegen al wel zelf een paar kilo kwijt. Maar ja, er moet zeker nog een kilootje of 30 af, wil ik t weer een beetje leuk gaan vinden. En dat is niet voor het uiterlijk meer, maar wel voor mijn gezondheid. Ik voelde me gewoon niet goed meer. Eten was ook niet fijn meer, ik zat in een soort sleur die ik niet kon doorbreken. Het was of Indisch, of Italiaans of Mexicaans en voor de rest was ik en de inspiratie een beetje kwijt en de puf ook. Zo kon dat niet doorgaan. Zeker niet als ik nog aardig wat jaartjes voor de boeg heb. Dat weet je wel niet maar stel. Wat ik eraan ging doen, vertel ik de volgende keer.